Η σπουδή στο χρώμα.

Η ΙΔΕΑ-Η ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΤΗΣ ΕΜΠΝΕΥΣΗΣ.

  Είναι ατελείωτες οι στιγμές που καρτερώ τις Σκιές μέσα στη σιγή της νύχτας. Το φως του φεγγαριού σήμερα δεν εμφανίστηκε, τώρα είναι η ώρα που μπορείς να φανερώσεις τα πιο σκοτεινά σου μυστικά στον εαυτό σου και να δείξεις το αληθινό σου πρόσωπο μπροστά από τον καθρέπτη.  Μπορείς να είσαι όποιος θες, να μεταμορφωθείς στον Ιδανικό άλλον!

  Δεν το ξέρεις; Μπορείς να υποκρίνεσαι καθ’ όλη τη διάρκεια της νύχτας. Να ορίζεις τη φύση, να ορίζεις το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον. Το μόνο που χρειάζεσαι είναι να είσαι ξύπνιος. Να μην αποκοιμηθείς ,να μην χαθείς και να θυμάσαι τα μονοπάτια του μυαλού σου, να γίνεις ο Ιδανικός Άλλος.

  Να γίνεις συγγραφέας και πρωταγωνιστής της ίδιας σου της ζωής που εξελίσσεται μέσα σε μονοπάτια  ξέφρενης ασυδοσίας και ηδονής. Το ξέρω πως αναζητάς της ελευθερία σου, να διαλύσεις την νωθρή και  γκρίζα σου καθημερινότητα που σε φθείρει. Εύχεσαι να έρθει το σκοτάδι για να αποκαλύψεις τα μυστικά σου. Αναζητάς την απόλυτη ελευθερία μεταξύ μέρας και νύχτας, αναζητάς τον απόλυτο διαχωρισμό μεταξύ Λευκού και Μαύρου. Να βιώσεις τον πόνο που κρύβεις σε όλο του το μεγαλείο, να βιώσεις ακραίες εκρήξεις χαράς και σπαραγμού. Ίσως μπορείς να θες να γευτείς τον ανεκπλήρωτο έρωτα, την ηδονική σάρκα του Ιδανικού Άλλου ,να αφουγκραστείς τις σκιές στους τοίχους, να αγγίξεις τα χρώματα των Άλλων ,να μιλήσεις με τα πάθη που κατακλύζουν την ύπαρξη σου είτε είναι ευγενή είτε όχι και τόσο.

  Μπορείς να χαθείς μέσα στους ήχους των ουρλιαχτών που ακούς μέσα στο κεφάλι σου και να βιώσεις κάθε συναίσθημα που καταπιέζεις κάτω από το προσωπείο που σπάει κάθε βράδυ. Ξέρω τι ψάχνεις αυτό που αναζητά κάθε καταδικασμένος που βρίσκεται εδώ.

ΤΟ ΠΡΟΣΧΕΔΙΟ ΤΟΥ ΠΙΝΑΚΑ.

Αναζητάς την απόλυτη ελευθερία, το μόνο που σε εμποδίζει είναι το φως, πρέπει να προσέχεις. Είναι ύπουλο έχει την τάση να φέρνει στην επιφάνεια όσα κρύβεις.

Έχει την τάση να διαλύει τις Σκιές και να καταστρέφει τα έργα σου. Όταν το φως εμφανίζεται εσύ πρέπει να τρέξεις, να κρυφτείς πίσω από τις σκιές, μέσα σε εσοχές στους τοίχους, μέσα σε μονοπάτια ξένα, μέσα σε υφές ρούχων ,μέσα σε σκοτεινά τοπία. Να μην χάσεις τον δρόμο σου, να ξέρεις που να κρυφτείς.

  Να καρτεράς, να υπομένεις την φυγή μέσα στο μυαλό σου και παράλληλα να λειτουργείς μέσων των αισθήσεων σου, να ακούς την αναπνοή σου. Τα μονοπάτια θα είναι δύσκολα να τα ξαναβρείς γιατί το φως τα αλλοιώνει και μοιάζουν ξένα.

  Μπορεί μην τα καταφέρεις και τότε το φως θα σε αλλάξει, θα σου διαλύσει τις υφές και θα σε κάνει να χάσεις το χρώμα σου. Κάποιοι μπόρεσαν και συμφιλιώθηκαν με το Λευκό, υποτάχθηκαν θα μπορούσαμε να πούμε σε αυτή τη σκληρότητα του, το Τυραννικό Λευκό είναι η αρχή και το τέλος από αυτό προερχόμαστε και σε αυτό καταλήγουμε. Το λευκό του καμβά και το Λευκό του φωτός ταυτίζονται σε πολλούς, με μια μεγαλοπρεπή κίνηση σε εξαλείφουν από το καμβά. Σε κάνουν υποσκίαση, σε κάνουν ωχρή αναφορά στη μεγαλοπρέπεια τους. Εσύ όμως που θες να ξεφύγεις να έχεις στο μυαλό σου πως δεν πρέπει να του υποταχθείς να μην το αφήσεις να σε αλλάξει να μείνεις αναλλοίωτος στο χρόνο. Είναι και αυτός ο εχθρός σου καθώς είναι ταγμένος με την αλλαγή και τις «τάσεις» και τα κινήματα.

  Πολλοί αντιστάθηκαν στο Κυριαρχικό Λευκό ενώ άλλοι Ιδανικοί Άλλοι το αναζήτησαν είναι δική σου επιλογή, εγώ απλά όφειλα να σε προειδοποιήσω, να σε προστατέψω από τον εαυτό σου, σε βλέπω ήδη να τάσσεσαι υπέρ του ,να το κυνηγάς μέσα στις αποχρώσεις σου, να το αναζητάς μέσα στους πίνακες σου και μέσα στους Ιδανικούς Άλλους. Είναι δική σου η μάχη αυτή. Εγώ την επιλογή αυτή την έκανα πριν πολλά χρόνια αλλά σίγουρα ξέροντας σε δεν θα ταχθείς με το παρελθόν αλλά σταθείς μπροστά σε αυτή την αυθεντική επιλογή και θα θελήσεις να γίνεις ένας Αυθεντικός Ιδανικός Άλλος.

Καλή τύχη λοιπόν, πήγαινε σε ξένα μέρη μη ακόμα αγγιγμένα από άλλους σε παρθένα μονοπάτια να έχεις πίστη στον εαυτό σου ακόμη κι αν όλοι σου υπαγορεύουν να γυρίσεις πίσω. Η πρωτοπορία σε περιμένει και το παρελθόν είναι τώρα ο εχθρός σου. Μακάρι να ιδωθούμε ξανά μέσα σε ένα μέρος που να αντέχει και τους δυο μας. Να μπορείς να αντέξεις και το παρελθόν σου που υπενθυμίζει ότι εσύ απεχθάνεσαι. Να μπορείς να αντιταχθείς στη σκιά και στους ωχρούς φωτισμούς μιας άλλης εποχής.

Με εκτίμηση, το Παρελθόν σου.

ΖΝ.

Η ρευστότητα του χρόνου.

Αυτά που θα σας αφηγηθώ όντως έχουν συμβεί. Είναι γεγονότα που έγιναν την Τάδε μέρα , τον ψι μήνα του έτους ΧΧΧΧ. Θέλω να με προσέξετε πολύ καλά. Δεν τα φαντάστηκα ,εγώ η αγαπημένη σας αφηγήτρια είδα τον χρόνο να σταματάει με τα ίδια μου τα μάτια, όμως ας αρχίσουμε από την αρχή. Γενικά ποτέ δεν κατάλαβα πλήρως την έννοια του χρόνου,από παιδί με δυσκόλευε η ρευστότητα του.
Είναι ατελείωτες οι φορές που  ανακαλέσω στη μνήμη μου στιγμές που κοίταζα ένα ρολόι τρεμάμενη στη σκέψη πως θα επέλθει το μετά και πως ο χρόνος έτσι είναι φυσικό να κυλά  σαν νερό και να γλιστράει από τα χέρια μου. 
Ο χρόνος φεύγει και στο πέρασμα του παίρνει και κάποιους από αυτούς που συναντάς κατά τη διάρκεια της ζωής σου. Πόσοι φεύγουν καθημερινά από δίπλα σου και  πόσοι μένουν είναι το βασικό και "κοινότυπο" ερωτήματα που κάνουν οι περισσότεροι άνθρωποι βλέποντας το πέρασμα του χρόνου επάνω τους , μπροστά σε ένα άδειο τραπέζι, πάνω από ένα ρολόι, πίσω από ένα μισοφωτισμένο παράθυρο ή όρθιοι μπροστά σε έναν λερωμένο καθρέπτη; Πόσοι όμως παραμένουν στάσιμοι στο χρόνο και πόσοι σπάνε τη έννοια του χρόνου κάνεις δεν το έχει ερωτηθεί;
Πώς είναι δυνατόν να σε παρασύρει ένα τόσο μικρό πράγμα και όχι η ίδια η έννοια της απώλειας του χρόνου που συμβαίνει ακόμα και τη στιγμή που αυτή η σκέψη διατυπώνεται;
 Γιατί να φοβάμαι συνεχώς το αύριο ενώ έτσι και αλλιώς δεν μπορώ να βιώσω ήδη το τώρα; 
Γιατί ο χρόνος ποτέ δεν είναι σύμμαχος αλλά είναι τιμωρός καθώς σου κλέβει την κάθε στιγμή είτε αυτή είναι μια όμορφη παιδική ανάμνηση είτε είναι ένα πολύ δυσάρεστο γεγονός;  
Ποτέ δεν κατάλαβα την έννοια των "τυπικών" ραντεβού που δίνουμε για την τάδε μέρα και την δείνα ώρα και σε ένα συγκεκριμένο σημείο. 
Πώς μπορώ να ξέρω που θα είμαι εκείνη τη μέρα;
Πώς μπορώ να σου εξασφαλίσω εγώ αυτήν την επιφανειακή συνάντηση που εσύ και μόνο θες; 
Γιατί δεν μπορώ να σου εκφράσω αυτές μου τις ανησυχίες μια δεκαετία αργότερα, όταν ο χρόνος θα σε έχει παρασύρει μαζί του μακρυά από εκείνη την θλιβερή μας συνάντηση στο κέντρο της πόλης και την δείνα ώρα και μέρα; 
Κάποιο κομμάτι του εαυτού μου ίσως γνωρίζει την απάντηση αυτό που συνηθίζω να αποκαλώ "λογικόν" λέει εύστοχα:
 -Έχει παρέλθει ο χρόνος και πως δεν είναι δυνατόν να αναπολείς γεγονότα του παρελθόντος. Τέλος γιατί ίσως αυτός ο άνθρωπος έχει φύγει χρόνια από το στενό σου περιβάλλον (μια μικρή παύση) μπορεί να μην σε θυμάται πια. 
Και η ερώτηση που θέτω προς κοινή απάντηση είναι "γιατί εγώ να θυμάμαι το συγκεκριμένο πρόσωπο;".
Πάλι το "λογικό" μέρος του εαυτού μου να απαντήσει:
-Γιατί εσύ επιλέγεις να μην ξεχνάς...(επακολουθεί μια μικρή παύση). Ίσως και γιατί οι άνθρωποι αναπολούν τις χρονικές περιόδους που νομίζουν ότι είναι καλύτερες από τη παρούσα χρονική κατάσταση που βιώνουν. 
-Πολύ λογικές απαντήσεις είναι και οι δύο μα το πρόβλημα μου είναι άλλο, γιατί με το πέρασμα του χρόνου δεν εξαλείφονται και τα γεγονότα; Αυτό που θέλω να πω είναι πως μετά από χι χρόνια να υπάρχει η δυνατότητα να διαγράφονται και να μην έχουν συμβεί ποτέ να είναι δηλαδή όλα μια παραίσθηση του χρόνου γεμάτη είδωλα;
-Αυτό δεν μπορώ να στο απαντήσω γιατί αυτό δεν έχει συμβεί ποτέ σε κανέναν και μόνο μέσο των δεδομένων μπορώ να τεκμηριώσω μια Λογική άποψη καθώς αυτός είναι ο ρόλος μου.
-Ξέρεις τι μου κάνει τρομερή εντύπωση; Πώς ολόκληρο το ανθρώπινο είδος έχει βασιστεί σε άυλες, ανύπαρκτες ιδέες όπως είναι ο χρόνος, ο θεός, η "αρμονία" του σύμπαντος αλλά δεν μπορεί ουσιαστικά να καθορίσει το ίδιο του μέλλον η κάθε ατομικότητα ξεχωριστά; Πώς δηλαδή εγώ τώρα που μιλάω μαζί σου να ισχυριστώ πώς αυτή η συζήτηση δεν έγινε  ποτέ και πώς εσύ δεν υπάρχεις, ούτε υπήρξες ποτέ και πώς όλα αυτά ήταν μια παρανόηση δική σου ή απλά να διαγραφεί από τη μνήμη μου μέσω του περάσματος του χρόνου;
-Ξέρεις αυτά που λες πραγματικά με φέρνουν σε δυσάρεστη θέση. Οι άνθρωποι και γενικότερα το ανθρώπινο είδος έχει δημιουργήσει κάποιες Λογικές Σταθερές για να μπορούν να δαμάσουν το περιβάλλον τους . Όσο για την ύπαρξη θεού πραγματικά αυτό είναι μια πολύ μεγάλη κουβέντα, όμως το μόνο που μπορώ με βεβαιότητα να σου πω είναι πώς το μεγαλύτερο δημιούργημα του Ανθρώπου για να μπορεί να κατευθύνει τον όχλο είναι η δημιουργία του Θεού. Τώρα όσον αφορά την δική μου ύπαρξη πώς είναι δυνατόν να μην υπήρξα ποτέ από τη στιγμή που εγώ σαν οντότητα έχω μνήμες αποκλειστικά δικές μου;Πώς είναι δυνατόν να θυμάμαι όλα μου τα παιδικά μου χρόνια και ακόμη άνθρωποι γνωρίζουν την ύπαρξη μου άρα αυτό που λες πρακτικά είναι λάθος και μπορώ να σε διαψεύσω. 
Σιωπή. Κανένας από τους δυο μας δεν θέλει να μιλήσει ακόμη. Η ώρα κυλά όμως . Αυτός ο ενοχλητικός ήχος των δεικτών του ρολογιού με φέρνει στα πρόθυρα νευρικού κλονισμού. 
Άτολμα χωρίς να έχω σκεφτεί και πολύ αυτό που θα πω ,προσπαθώ να συνεχίσω αυτή την παράλογη συζήτηση .Προσπαθώ την ώρα που τα αποτυπώνω και τα αφηγούμαι σε εσάς να είμαι όσο το δυνατόν πιο επεξηγηματική και ακριβής. Δεν θέλω όμως να σας αποκοιμίζω κιόλας σας θέλω ενεργούς να με διορθώνεται όπου τύχει να παρεκτραπώ ή να απομακρυνθώ από τα γεγονότα.
Έτσι συνεχίζοντας λέω με τόλμη:
-Ναι, αλλά εγώ που ξέρω πως όντως υπάρχεις; Θέλω να πω πώς όντως είσαι δίπλα μου; Μπορεί να με έχεις βάλει να τα θυμάμαι αυτά ως ανάμνηση;
-Αυτό το αστείο ξέρεις αρχίζει να είναι πραγματικά κουραστικό και αρχίζει να γίνεται προσβλητικό οπότε θα σε παρακαλέσω να σταματήσεις. Πραγματικά απορώ γιατί ήρθα εδώ σήμερα μαζί σου τι νόμιζα πως θα κατάφερνα με όλο αυτό;
Σιωπή η καλή σας αφηγήτρια μετά από ένα τέτοιο σχόλιο του συνομιλητή της αποφάσισε να σταματήσει να μιλάει και έμεινε σιωπηλή μέσα στις σκέψεις της για αρκετές στιγμές, ώσπου συνέβη αυτό!
 Σταμάτησε να χτυπά το ρολόι του τοίχου έτσι ξαφνικά έμεινε στάσιμο! Με τους δείκτες του να  είναι κολλημένοι στην ώρα 11:30 μ.μ.
-Τι ανακούφιση...
-Τι έγινε αυτή τη φορά μέσα στο μυαλό σου και χάρηκες;
-Αυτό το σχόλιο θα προτιμήσω να το παραλείψω ,αλλά κοίτα ο χρόνος σταμάτησε, τώρα πια μπορούμε να μην νοιαζόμαστε για το χρόνο.
Γυρνάει να κοιτάξει το ρολόι που σταμάτησε και μετά κοίταξε εμένα μέσα στα μάτια νομίζω πως ήταν η πρώτη φορά που με κοίταζε έτσι.Στο τάδε μέρος επικρατούσε μια ησυχία και από τους υπόλοιπους ανθρώπους που σύχναζαν εκεί.Το μόνο που ακουγόταν ήταν μια ελαφριά μελωδία από κάποιο ξεχασμένο jazz κομμάτι και ένα μικρό σύννεφο καπνού.
-Το λες αυτό επειδή σταμάτησε το ρολόι του μαγαζιού;
-Βέβαια για αυτό το λέω.
-Σταμάτα την αφήγηση!
-Τι έγινε πολύτιμε μου ακροατή τι έκανα λάθος στην ιστορία;
-Δεν σου είπε αυτό και το ξέρεις.
-Δεν μου το είπε έτσι; Μάλλον θα το θυμάμαι κάπως αλλιώς...ωραία πες μου τι μου απάντησε μήπως θυμάσαι εσύ καλύτερα;
-Φυσικά και θυμάμαι τα πράγματα μετά το σταμάτημα του ρολογιού έγιναν έτσι. Αυτός σε κοίταξε περίεργα και έσβησε το τσιγάρο του,ύστερα εσύ μαζεύτηκες στον εαυτό σου και αυτός έμεινε σιωπηλός σε κοίταξε και σηκώθηκε να φύγει αλλά για κάποιον λόγο κάτι τον κράτησε καθηλωμένο στην άθλια μισό φθαρμένη κόκκινη καρέκλα του μαγαζιού .Το χρώμα της καρέκλας παίζει σημαντικό ρόλο στην ιστορία δεν θα έπρεπε να το παραλείψεις. Στη συνέχεια είπε κάτι του τύπου "ποίο είναι το πρόβλημα και δεν είσαι πια ο εαυτός σου" σε ρώτησε γεμάτος απορία αλλά και με ένα τόνο αν θες τη ταπεινή μου άποψη με ειρωνεία.
-Ναι, έχεις δίκιο τώρα το θυμάμαι ξεκάθαρα. Νομίζω πως μπορώ να συνεχίσω, ευχαριστώ καλέ μου ακροατή.
Μετά λοιπόν δεν του απάντησα καθώς αυτή η ερώτηση με έφερε σε δύσκολη θέση και αποφάσισα να την προσπεράσω. Τότε τον ρώτησα εγώ:
-Τι σου συνέβη εσένα και δεν είσαι πια ο εαυτός σου;
-Μα, εδώ θα σε διαψεύσω δεν έχω αλλάξει καθόλου από τη μέρα που με γνώρισες τόσα χρόνια ο ίδιος είμαι πώς είναι δυνατόν να με ρωτάς κάτι τέτοιο;
-Μα, αφού το βλέπω πως κάτι έχει αλλάξει,δεν μπορώ να το προσδιορίσω αλλά ξέρω πως είσαι εχθρικός απέναντι μου.
-Εγώ; Μόνο να σε βοηθήσω θέλω, τίποτα άλλο.
Τότε λοιπόν σηκώθηκα όρθια τον κοίταξα στα μάτια και γεμάτη δυσπιστία του είπα με σταθερή φωνή:
-Όχι, το μόνο που θες είναι να μείνεις μέσα στις βεβαιότητες σου σε μια ωραία φυλακή συμβάσεων!
Και πήρα την τσάντα μου γρήγορα μαζεύοντας τα τσιγάρα μου και έφυγα. Σχεδόν έτρεξα να βγω από το μαγαζί και τότε θόλωσαν όλα η φωνή του στα αυτιά μου, δεν έφτανε πια. Έτσι μέσα στον χρόνο που κύλαγε σαν νερό ξαφνικά όλα σταμάτησαν, ταυτόχρονα όλα τα ρολόγια έμειναν στάσιμα στην ώρα αυτή 11:30 μ.μ. και εγώ ανακουφισμένη η καλή σας αφηγήτρια έφυγα και περπατούσα στον σταματημένο δρόμο,περνούσα δίπλα από περαστικούς που είχαν κοκαλώσει στην κίνηση τους, ήταν φοβερό μόνο να μπορούσα να σας το δείξω αυτό έγινε για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα νομίζω. Συνέχιζα να περπατάω μέσα σε σταματημένους ανθρώπους αλλά παρατήρησα πως τα χέρια τους και τα πόδια τους προεξείχαν  κάτι σαν λεπτές διάφανες κλωστές και όλες προέρχονταν από ψιλά .
-Σαν ανδρείκελα;
-Ναι, ακριβώς σαν ανδρείκελα,αυτή ήταν η λέξη που έψαχνα. Έτσι όντας περίεργη αποφάσισα να κοιτάξω προς τα επάνω στον σκοτεινό ουρανό που ούτε το φεγγάρι δεν είχε βγει. Είχε νομίζω και σύννεφα ο ουρανός. Τα φώτα της πόλης ξαφνικά έσβησαν.
-Και μετά τι έγινε;
-Μετά βρέθηκα να κοιτάω την ομορφιά του τοπίου όλα δεν είχαν πια σημασία δεν κοίταξα ποτέ μου πίσω να τον δω τι έκανε αφού έφυγα.Το μόνο που θυμάμαι από εκείνη τη νύχτα είναι πως επιτέλους σταμάτησε να με ενοχλεί η ρευστότητα του χρόνου. Πήγα λοιπόν στο σπίτι μου με ησυχία περπατώντας με τον αέρα να μου φυσάει τα μαλλιά. Οι λέξεις μέσα στο κεφάλι μου έρεαν σαν νερό και έτσι κοίταξα με το που μπήκα στο σπίτι μου το ρολόι  του τοίχου που ήταν σταματημένο στις 11:30 μ.μ. και πήρα μια καρέκλα το έβγαλα από τον τοίχο και το έσπασα.Το πέταξα στα σκουπίδια και βγήκα μετά από το σημείο λύτρωσης μου στο μπαλκόνι έκανα ένα τσιγάρο και έτσι αργά και όμορφα θα τελειώσω την ιστορία μου.
-Μα μετά τι συνέβη;
-Γλυκέ μου ακροατή δεν το κατάλαβες;Πέθανα μέσα στο πέρασμα του χρόνου και έτσι λυτρώθηκα.
-Αυτό σημαίνει ότι είμαι και εγώ νεκρός;
-Αυτό δεν ξέρω να στο απαντήσω.Το μόνο που ξέρω είναι ότι νίκησα το χρόνο.
-Μετά τι έκανες ; Αφού κατάλαβες ότι είσαι νεκρή;
-Μετά πάγωσα και εγώ...αφού ο χρόνος σταμάτησε.
Και το ρολόι έδειχνε πάντα την ίδια ώρα 11:30 μ.μ.
-Εντάξει, λύεται η συνεδρίαση, θα σε δω την άλλη Δευτέρα, μέχρι τότε να παίρνεις τα φάρμακα σου.
Το δωμάτιο ήταν λουσμένο με φως και η κόκκινη μισό φθαρμένη καρέκλα έκανε έναν τσιριχτό καθώς έπαιρναν την κοπέλα οι φύλακες του ψυχιατρικού ιδρύματος. Ο γιατρός κοίταζε τις σημειώσεις του παρατηρώντας πως δεν είχε επιτελεστεί καμία πρόοδος τα τελευταία δύο χρόνια. Έτσι το μόνο που μπορούσε να κάνει ο ίδιος ήταν να της χορηγούν παραπάνω φάρμακα κρυφά μέσα στο φαγητό.Μια φωνή έξω από το λευκό δωμάτιο ακούστηκε και τον διέκοψαν από τις σκέψεις του.
-Κύριε να φέρω τον επόμενο;

ΖΝ

O Διαστεβλωμένος καθρέπτης.

Σε κοιτάω όλο νόημα και σου λέω:

-Αν είχα να διαλέξω ανάμεσα σε ολόκληρο τον κόσμο από την μια πλευρά και εσένα από την άλλη θα διάλεγα εσένα. Με κοιτάς, ήρεμος σηκώνεσαι με καληνυχτίζεις και μου δείχνεις τον ήλιο. Ξημερώνει.

Ξυπνάω πάλι σε ένα δωμάτιο άδειο, κρύο που το όνειρο έχει διαδεχτεί την φρικαλεότητα της αλήθειας. Εσύ με αποχαιρετάς και με καλωσορίζουν οι τύψεις .Πάλι κενή και πάλι μόνη. Να πλαγιάζω με ένα ξένο κορμί με τη σκέψη  πώς όταν κοιμηθώ  ίσως σε ανταμώσω και θα είμαστε ευτυχισμένοι για πάντα.

Για πάντα; Ίσως και όχι. Ξημερώνει τώρα, αντίο πρέπει να φύγω. Θα ήθελα τόσο πολύ να σου μιλήσω αλλά πνίγομαι. Τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται στην πραγματικότητα. Τίποτα δεν είναι, όπως νομίζω, και για όλα ευθύνεσαι εσύ.

Κοίτα, πώς με έκανες! Με διαστρέβλωσες. Σε άφησα να πάρεις το τελευταίο κομμάτι του εαυτού μου. Σου έδωσα τα πάντα κι όμως δεν σου έφταναν. Σου έδειξα όλες τις αδυναμίες μου και εσύ πάτησες σε αυτές και τις χρησιμοποίησες. Με έκανες να νιώθω ανίκανη πια να αγαπήσω ακόμη και τον ίδιο μου τον εαυτό. Γιατί; Τι έχεις να αποδείξεις; Κοίτα πώς με έκανες!

Να πλαγιάζω με ένα άδειο κορμί; Με έναν άγνωστο όν, νομίζοντας, πως έτσι θα γεμίσω τα κενά μου; Γιατί; Θέλω να ξυπνήσω, αυτό δεν είναι πια όνειρο. Νιώθω τα χέρια σου να σφίγγουν το λαιμό μου. Δεν μπορώ να αναπνεύσω. Άσε με ήσυχη, φοβάμαι! Ανοίγω τα μάτια μου.

Σιωπή...Άδειο το δωμάτιο. Ήταν ένας εφιάλτης. Τρέχω να κοιτάξω το είδωλο μου στον καθρέφτη. Βλέπω τώρα τα σημάδια επάνω στον λαιμό μου και τα χέρια μου γεμάτα αίμα. Εμφανίζεσαι πίσω από τον καθρέφτη καθώς κοιτάω μέσα, με κοιτάς όλο μίσος και ειρωνεία. Αρχίζεις να με χτυπάς με μανία. Τα χέρια σου γεμίζουν με το αίμα μου ,πέφτω κάτω και κλείνω τα μάτια μου. Σιωπή...είμαι πάλι μόνη μπροστά στον καθρέφτη σε ένα κενό άσπρο δωμάτιο. Τα σημάδια σου στο κορμί μου είναι αμέτρητα. Δεν μπορώ να σηκωθώ. Τα πόδια μου δεν με κρατούν. Το άσπρο χρώμα στους τοίχους με τρελαίνει. Προσπαθώ να σηκωθώ κρατώντας τον τοίχο και βάφοντας τον κόκκινο από τις πληγές μου. Κοιτάζομαι στον καθρέφτη και αρχίζω να βλέπω καθαρά πώς η θολή μορφή σου, ήταν τελικά δική μου.

Δεν υπήρξες ποτέ! Ουρλιάζω. Πέφτω πάλι κάτω. Όμως πρέπει να είμαι δυνατή. Σηκώνομαι ξανά αυτή τη φορά όρθια και πατώντας σταθερά τα πόδια μου στην γη κοιτάω το είδωλο μου για μια τελευταία φορά στον καθρέφτη. Παίρνω βαθιά ανάσα και τον σπάω. Χίλια κομμάτια. Τα χέρια μου ματώνουν. Ο ήχος των γυαλιών που πέφτουν στο πάτωμα και θρυμματίζονται με ανακουφίζει. Τώρα δώσε μου το χέρι σου και πάμε να φύγουμε, ας τελειώσει αυτό το όνειρο εδώ .

Καληνύχτα.

ΖΝ.

Σιωπή.

Σηκώνεσαι από το κρεβάτι τον βλέπεις δίπλα σουρεαλισμός, άπραγο να σε κοιτάει μέσα στα μάτια σαν μικρό παιδί ,να σε ξυπνάει με φιλιά.
Κανείς δεν είναι εκεί. Κοιτάς γύρω σου χάος, με δυσκολία καταφέρεις να σταθείς στα πόδια σου, κάνεις μερικά βήματα. Σέρνεσαι μέχρι το μπαλκόνι , μόνη σωτηρία σου το πακέτο με τα τσιγάρα και τα σπίρτα. Ανάβεις, θυμάσαι, να σε κοιτάει με επικριτικό βλέμμα, ενώ σου γκρινιάζει, πώς καπνίζεις πολύ και συνέχεια σε παρότρυνε να το κόψεις, εσύ από την άλλη τον αγκάλιαζες, ακούμπαγες στο στέρνο του σαν μικρό παιδί και άκουγες τον χτύπο της καρδιάς του, τον λόγο ύπαρξης σου. 
Τρέμεις.
Ζαλίζεσαι.
Παραπατάς.
Εύχεσαι να ήταν εδώ, όπως παλιά, που δεν φοβόσουν και σε κράταγε στη ζωή η ματιά του, ο πόθος σου να τον δεις. Αυτός, που ακόμη κι αν έχει φύγει είναι δίπλα σου, παντού γύρω σου και μέσα σου. Καταραμένες αναμνήσεις, τιμωρήστε την ακόμη μια φορά. Πρέπει να φύγεις από εδώ, να ξεφύγεις από το χάος ,από το σκοτάδι του παρελθόντος .Φοβάσαι, ότι αυτό το σπίτι, αυτή η ζωή είναι ποτισμένη με το άρωμα του.
Φεύγεις, περιπλανιέσαι μέσα στο άγνωστο της νύχτας. Μέσα σε δρόμους έρημους, μέσα σε πάρκα άδεια. Τρέχεις, προσπαθώντας να ξεφύγεις από τις σκιές που ξεπροβάλλουν μέσα από τους τοίχους, μορφές απόκοσμες ξεχασμένες, από τα μάτια του κόσμου.
Θυμάσαι; Ένα βράδυ τις είχες δει να σε κοιτάνε επίμονα και παρατήρησες, πώς όταν τις κοιτούσες ανταποκρίνονταν με ματιές και ουρλιαχτά, που διαπερνούσαν την σάρκα σου και πάγωναν την ψυχή σου. Τα ουρλιαχτά τους, που αν τα παρατηρούσες καλύτερα σχημάτιζαν λέξεις.
Θυμάσαι; Λέξεις που σου έλεγε εκείνος...υποσχέσεις που ποτέ δεν κράτησε και λόγια ίδια με το φύσημα του ανέμου. Ο μόνος άνθρωπος, που εμπιστεύτηκες. Φτάνεις στο λιμάνι. Εδώ για πρώτη φορά τον είχες δει να αγναντεύει την θάλασσα σιωπηλός. Εκείνες τις ατέλειωτες νύχτες με τις ατελείωτες συζητήσεις, ώσπου να ξημερώσει.
Θυμάσαι που σαν τον κοιτούσες, έπεφτε το φως του φεγγαριού μέσα στα μάτια του που έλαμπαν και έσπαγε την σιωπή του. Κάθε νύχτα, ήταν εκεί και σε περίμενε σαν να ήξερε από την πρώτη στιγμή, τι θα ακολουθούσε. Ξαφνικά βλέπεις το παγκάκι, που αντάλλαξε το πρώτο σας φιλί, εκεί που σε κράταγε αγκαλιά ατελείωτες ώρες και που του μίλαγες σαν να τον ήξερες από πάντα. Που γέλαγε και ένιωθες ζωντανή. Ξεσπάς σε κλάματα. Κόβεται η ανάσα σου. Χάνεις την γη κάτω από τα πόδια σου. Πνίγεσαι μέσα στην σιωπή σου. Νιώθεις να χάνεις τα πάντα. Πέφτεις κάτω, δεν έχεις πλέον τη δύναμη να σηκωθείς .Η μόνη σου σκέψη που σου τριγυρνάει το μυαλό, που σου τρώει αργά τα σωθικά είναι Γιατί έφυγες;
Νιώθεις νεκρή.
Όμως ξέρεις, πως είσαι ήδη νεκρή.
Η πόλη είναι σκοτεινή, επιβλητική. ψάχνεις κάπου να βρεις ένα γνωστό σημείο. Ένας λαβύρινθος γεμάτος από κόσμο, φωνές και καπνό .Οι σκιές είναι ακόμη πίσω σου, δεν έχουν φύγει, αρχίζουν να σε φτάνουν. Περνάς ανάμεσα στον κόσμο και τους κοιτάς γεμάτη φόβο, αλλά κανείς δεν σε βλέπει. Σε βλέπουν μα δεν σε κοιτάζουν.
Βλέπεις τώρα τις σκιές να διαπερνούν μέσα από τα κενά σώματά τους. Τους φιμώνουν. Αηδιάζεις, προσπαθείς να τις αποφύγεις ,ουρλιάζεις ζητάς έλεος! Κανείς δεν σε ακούει. Είσαι μόνη σου. Βλέπεις το σπίτι σου. Τρελαίνεσαι, αλλά πρέπει να φανείς δυνατή. Τότε μια τρελή ιδέα διακατέχει το μυαλό σου βγάζεις, από την τσέπη σου τα σπίρτα.
Μπαίνεις μέσα στο σπίτι και βλέπεις ένα χάος, κοιτάς, μα δεν βλέπεις. Φοβάσαι πως θα δειλιάσεις αλλά πλέον είναι πολύ αργά για λιποψυχίες! Αν δεν το κάνεις τώρα θα παραμείνεις άπραγη για πάντα. Τον σκέφτεσαι να σε κυνηγάει μέσα στο σπίτι τότε που το σπίτι ήταν γεμάτο χαρά.
Εκείνον, που έφυγε, έτσι απλά από την ζωή σου. Πήρε ένα βράδυ τα πράγματά του και ποτέ δεν γύρισε. Πάνε τρία χρόνια από τότε ποτέ δεν το ξεπέρασες. Τον μισείς αλλά πιο πολύ εκείνη, που στον έκλεψε. Αυτό το μίσος τώρα σου οπλίζει το χέρι και παίρνεις το μπιτόνι.
Θες να τον τιμωρήσεις. Να τον σκοτώσεις. Μπαίνεις μέσα στην βιβλιοθήκη του. Τα ράφια που στολίζουν τους τοίχους, ξεχωρίζεις ένα. Το πρώτο βιβλίο, που σου πήρε δώρο. Δακρύζεις.
Το σπίτι γεμάτο σιωπή. Αυτοί οι άσπροι τοίχοι σε τρελαίνουν.
Ακούς κραυγές να προέρχονται από τους τοίχους. Ακούς την φωνή του, να σιγοτραγουδάει ένα νανούρισμα, που σου έλεγε η μάνα σου. Τον ακούς να γελάει, γιατί μέσα σε αυτό το δωμάτιο είχες κλείσει το γέλιο του. Αγγελική η μορφή του. Ήταν μοναδικός. Δεν αντέχεις άλλο κάψτα όλα ,τι σκέφτεσαι!
Παίρνεις το μπιτόνι και αρχίζεις και βρέχεις με μανία τα ράφια. Κοιτάς γύρω σου σκοτάδι .Οι σκιές στους τοίχους σε τρομάζουν αλλά δεν σε νοιάζει. Φεύγεις από το δωμάτιο, ανοίγεις την πόρτα του υπνοδωμάτιού σας. Οι σκέψεις σου μπαίνουν σε τάξη. Αρχίζεις να λούζεις όλο το δωμάτιο μέσα στην βενζίνη. Ξαπλώνεις νωχελικά επάνω του και ανάβεις τσιγάρο. Το τσιγάρο τελειώνει όπως και ο χρόνος σου, σε λίγο θα ξημέρωνε .Πετάς την αναμμένη γόπα στην κουρτίνα. Η κουρτίνα αρχίζει να φλέγεται, τα χρώματα, που παίρνει είναι τόσο όμορφα και ζωντανά, όσο ποτέ άλλοτε. Δίπλα στο κρεβάτι το μπιτόνι μισό άδειο να σε καλεί.
Με σταθερό χέρι το κρατάς και λούζεσαι. Κρατάς τα σπίρτα και με γρήγορες κινήσεις ανάβεις το πρώτο ,το πετάς στο χαλί. Από την βιβλιοθήκη βγαίνουν οι φλόγες και η μυρωδιά των καμένων βιβλίων σε ερεθίζει. Έχει τυλιχτεί στις φλόγες όλο σου το σπίτι και στα αυτιά σου αντηχεί η μουσική από το τελευταίο σας βάλς.
Γαλήνη. Χαμογελάς ανάβεις το τελευταίο σου τσιγάρο και σκέφτεσαι την τελευταία του φράση
"Εγώ θα είμαι πάντα εδώ".
Το τσιγάρο τελείωσε .
Και το ρίχνω πάνω μου.
Γίνομαι ένα με τις φλόγες.
Και τώρα επιτέλους.

Σιωπή.

ΖΝ

Θάλασσα.

Πρώτη πράξη: H συνάντηση μου με τη θάλασσα.

Άκουγα τον ήχο της θάλασσας την νύχτα. Τα μανιασμένα κύματα της να σκάνε στα βράχια της παραλίας.

-Θυμάσαι εκεί που πηγαίναμε τα βράδια. Σου λέω.
Σε κοιτάω τώρα γεμάτος αηδία. Σε έχω επιτέλους ξανά μπροστά μου, μετά από τόσο καιρό, μπορώ να εκπληρώσω τη βαθύτερη επιθυμία μου. Ζαλισμένος από τη μυρωδιά σου, σε αγγίζω και εσύ δεν ανταποκρίνεσαι, είσαι ψυχρή απέναντι μου. Θέλω να σου δώσω ένα μάθημα, με μια γρήγορη κίνηση σε καθηλώνω και αρχίζω να σου ουρλιάζω μέσα στο αυτί λέξεις, όπου ποτέ ένας πολιτισμένος άνθρωπος δεν έλεγε. Βωμολοχίες σαν αυτές, που άκουγες, όταν πήγαινες στους οίκους ανοχής στο κέντρο της πόλης. Ο ήχος που έβγαζα δεν ήταν ανθρώπινος ,έμοιαζε σαν ουρλιαχτά των άγριων ζώων, όταν είναι πληγωμένα.
Χάνω τον έλεγχο. Θολώνω. Τα χέρια μου είναι τώρα αναμειγμένα μέσα στα μακριά μαλλιά σου και έτσι μπορώ καλύτερα να ελέγχω τις κινήσεις του κεφαλιού σου, σε έκανα να γονατίσεις, ενώ εσύ δεν έβγαζες άχνα, σαν να περίμενες την συνέχεια, σαν καλοκαρδισμένο παιχνίδι μέσα στην βοή των κυμάτων μια τέτοια τρομερή νύχτα, θα σε καταστρέψω. Θέλω να ξέρεις γιατί τα κάνω όλα αυτά.

Δεύτερη πράξη: Η πρώτη επαφή.

Βρίσκω αρκετά γρήγορα την ψυχραιμία μου, μέσα σε μερικά δεύτερα επικράτησε σιωπή. Κανείς από τους δυο μας δεν ακουγόταν, μόνο η βαριά μου ανάσα από τα τσιγάρα και η μυρωδιά σου από αλκοόλ, μας συντρόφευαν. Η θάλασσα άρχισε να χάνει τη δυναμικότητα της και τα κύματα, που έσκαγαν στα βράχια άρχισαν να ηρεμούν και να επικρατεί απόλυτη σιγή ακόμη και εν μέσω της καταιγίδας.
Σου άφησα τα μαλλιά απαλά, σου ακούμπησα πάλι το κεφάλι ευλαβικά αφήνοντας να σχηματιστεί στα χείλια μου ένα χαιρέκακο χαμόγελο, ενώ εσύ έκανες ένα βήμα πίσω. Ένιωθα τον φόβο σου, να μεγαλώνει. Παρατηρώ πώς στο πρόσωπο σου έρχεται όλη η αλμύρα της θάλασσας. Σήμερα δεν έχει φεγγάρι, έτσι αδυνατώ, να δω καθαρά τα χαρακτηριστικά του προσώπου σου, έτσι μόνο μπορώ μόνο να τα μαντέψω.
Προσπαθώ να κρατήσω την ισορροπία μου και στέκομαι μπροστά σου. Σε κοιτώ με ευλάβεια, ενώ παράλληλα σκέφτομαι, πως θα μπορέσω να ασελγήσω με την μεγαλύτερη ικανοποίηση επάνω στο νεανικό, αψεγάδιαστο και ανήθικο κορμί σου. Σου απαγγέλλω ποίηση. Στοίχους μου μίλαγαν για το πάθος, που μπορεί να αναπτύξει ένας ερωτευμένος. Μπαίνω σε συνθήκη να υποκριθώ, πως δεν έγινε τίποτα, μόνο και μόνο για να σε ηρεμήσω. Σου δίνω το χέρι μου, να προχωρήσουμε . Τελικά δεν είναι και τόσο δύσκολο να χειραγωγείς κόσμο ή μάλλον εσύ είσαι πολύ αδαής, σκέφτομαι.
Παίρνω δυνάμεις και οπλίζομαι με ψυχραιμία, ενώ τα χέρια μου καίνε. Ξάφνου σου δείχνω ένα απόμερο μέρος στη παραλία, εκεί που επικρατεί απόλυτο σκοτάδι, μέσα σε μια μικρή εσοχή των βράχων, εκεί που η γη συναντάει τη θάλασσα, εκεί σίγουρα κανείς δεν θα ακούσει τα ουρλιαχτά σου.
Κάνεις ένα βήμα πίσω και μου ζητάς να γυρίσουμε επειδή “φοβάσαι”. Σου τραβάω το χέρι και προσπαθώ να σε σύρω μέσα στην εσοχή ,μέσα σε μερικά μόλις δεύτερα του χρόνου με χτυπάς δυνατά στο στομάχι και ένας δυνατός πόνος με καταβάλει. Σου αφήνω το χέρι.
Εσύ τώρα προσπαθείς να τρέξεις, να κρυφτείς. Γεμίζω με οξυγόνο τα πνευμόνια μου και ουρλιάζω το όνομα σου, τόσο δυνατά, μέχρι να μου κοπεί η ανάσα. Τα μηλίγγια μου πονάνε και η ανάσα μου κόπηκε. Οι φλέβες στο πρόσωπο και στο λαιμό μου έχουν φουσκώσει, το κεφάλι μου είναι βαρύ. Σηκώνομαι και έρχομαι να σε βρω. Ακούω τα βήματα σου σαν αντίλαλο, την αναπνοή σου, που όσο προχωράς βαραίνει. Άξαφνα σταματάω και σε βλέπω να κρύβεσαι πίσω από ένα μικρό ξέφωτο. Βλέπω τα μαλλιά σου να ανεμίζουν και ακούω τον αέρα να εισβάλει βίαια μέσα στα ρούχα σου. Σου παγώνει την κατάλευκη νεανική σου σάρκα.
Γοργά εξαφανίζομαι, από το πεδίο ορατότητας σου και με μια δρασκελιά βρίσκομαι από πίσω σου. Μπορώ σχεδόν να σε ακούσω να ψιθυρίζεις προσευχές. Είναι τόσο διασκεδαστικό να σε καταδιώκω μέσα στο σκοτάδι. Το τέλος είναι κοντά. Ορμάω επάνω σου και εσύ ουρλιάζεις. Σου κλείνω στο στόμα με το χέρι μου, σκέφτομαι, πως μέσα σε αυτό το βελούδινο στόμα τοποθετώ το όργανο μου και να σε κάνω να πνίγεσαι. Αυτή η σκέψη με αναστατώνει, με το άλλο μου χέρι ασελγώ στο σώμα σου, σκίζοντας με μιας το λευκό σου φόρεμα, έτσι μπορώ να εξετάζω το στήθος σου.
-Έτσι δεν σου αρέσει, όπως στο ζητούν οι πελάτες; Πάλι δεν λες τίποτα.
Αυτή η σιωπή σου αρχίζει να με εκνευρίζει. Ποθώ να ακούσω τα ουρλιαχτά σου, το κλάμα σου, τα παρακαλετά σου για έλεος. Το λίμπιντο μου αυξάνεται με γεωμετρικούς ρυθμούς, μέχρι να κορυφωθεί, εκεί μέσα στο ζεστό σου κορμί. Σε σέρνω με δύναμη μέχρι την εσοχή των βράχων.
Εσύ υπέκυψες. Ξέρεις τα λάθη σου. Σε αρπάζω από τον λαιμό και σε σηκώνω. Αισθάνομαι τις φλέβες από τον λαιμό σου να σφυροκοπούν σαν τρελές και τις πιέζω, όσο πιο πολύ μπορώ. Είσαι αδύναμη και ούτε να αναπνεύσεις δεν μπορείς. Το πρόσωπο σου, όσο πάει και αλλάζει χρώμα. Έρχομαι κοντά και σου ψιθυρίζω τις επιθυμίες μου, με λόγια βλοσυρά και ιδιαίτερα περιγραφικά .Όσο τα ακούς εσύ με το άλλο μου χέρι κατευθύνω το μικρό σου χέρι, με πίεση, να πιάσεις το πρόσωπο μου, που καίει. Συνεχίζω να σου μιλάω, ενώ κατεβάζω το χέρι σου, όλο και πιο κάτω. Με αγγίζεις και καίγομαι. Σε αρπάζω και σε κατεβάζω κάτω. Πέφτεις στα βράχια με δύναμη. Νιώθω ανίκητος.
-Μου ανήκεις. Σου λέω με ήρεμη φωνή και με μια δόση ειρωνείας. Εσύ υποκύπτεις.

Τρίτη πράξη: εσωτερικές σκέψεις.

Ήσουν σχεδόν λιπόθυμη. Ήθελα να σε κάνω να πληρώσεις. Σε άρπαξα ξανά από τα μαλλιά και με όλη μου τη δύναμη έβαλα το κεφάλι σου μέσα στο παγωμένο νερό. Η ανάγκη μου να σε βλέπω, να υποφέρεις όλο και μεγάλωνε. Έτσι ήθελα να σε βλέπω να με παρακαλάς, γονατιστή, όπως σε παρακαλούσα εγώ. Το είχα ανάγκη. Δεν περίμενα, να συμβούν όλα αυτά, τόσο γρήγορα και το συναίσθημα της αγάπης, που είχα για το πρόσωπο σου, να μεταμορφωθούν σε μίσος και εμπάθεια τόσο γρήγορα. Έγινε σχεδόν ακαριαία, όταν σε είδα πρώτη φορά να κάνεις πιάτσα σε κακόφημους δρόμους. Τώρα ακόμη σε βλέπω, από τον καθρέπτη του αμαξιού μου, να γαμιέσαι με τον κάθε τυχάρπαστο. Όσο σας έβλεπα τα χέρια μου έτρεμαν, τα πόδια μου καθηλώθηκαν , και αυτή η αιώνια σιγή που επικρατούσε-σχεδόν μπορούσα να ακούσω τα βογγητά σου-. Όλοι οι μύες του σώματος μου μούδιασαν. Είχα χάσει την αίσθηση του χρόνου. Δεν ξέρω καν πόση ώρα καθόμουν και κοίταζα σαν ηδονοβλεψίας, από το καθρέπτη. Δεν είχα άλλη επιλογή από το να είμαι καθηλωμένος και να κοιτάζω, μέσα από την «κλειδαρότρυπα».

Εκεί μέσα στο μικρό μου αμάξι, να με ρουφάει το κάθισμα, τα δάκρυα να κυλούν από τα μάτια μου, χωρίς να το καταλαβαίνω. Όταν τελείωσε κατέβηκες, από πάνω του, ντυμένη υποτυπωδώς. Να καλύπτονται να εβέστιτα σημεία, του άλλοτε αγνού σου σώματος. Ένα σώμα, που νόμιζα, ότι μόνο εγώ μπορούσα, να απολαμβάνω, καθώς, να φανταστείς, πώς είχα και τύψεις, ο ηλίθιος καθώς ήσουν μικρότερη μου κατά τέσσερα χρόνια.

Ο ειρμός της σκέψης μου διακόπηκε, από το δυνατό χτύπημα της πόρτας του αμαξιού και άκουσα να βρίζεις τον «πελάτη» σου, γιατί του είχες πει άλλο ποσό. Έσκυψα μέσα στο αμάξι μου για να μην με δεις και σε είδα να κατηφορίζεις μέσα στο σκοτάδι με ένα τσιγάρο στο στόμα και τα πόδια σου να τρέμουν φορώντας κάτι ψιλές κόκκινες γόβες, που είχα δει τυχαία μια μέρα στο σπίτι σου. Εσύ τις έκρυψες τότε βιαστικά. Ήσουν τόσο ψιλά στα μάτια μου, όλο αυτό έσπασε μέσα σε μερικά λεπτά. Μερικές στιγμές μετά σκέφτομαι, τι είναι ο χρόνος και τι μπορεί να αλλάξει, τόσο ριζικά. Είναι σχεδόν αστείο, γιατί ήθελα να σου κάνω πρόταση να μέναμε μαζί, τόσο τυφλός ήμουν! 

Όταν έστριψες στο δρόμο έβαλα μπροστά τη μηχανή του αμαξιού και άρχιζα να σε ακολουθώ διακριτικά ευτυχώς. Δεν ήταν και πολύ αργά και μπορούσα να καλυφτώ από τα άλλα αμάξια, σχεδόν υπνωτισμένος σε ακολούθησα, όλο το βράδυ. Άκουγα τους ήχους της πόλης και τα γέλια διάφορων θαμώνων από μαγαζιά, να σπάνε τη σιωπή, που επικρατούσε μέσα μου, όμως τίποτα δεν άλλαζε αυτά που είχα δει.

Έτσι όλο το βράδυ σε ακολουθούσα, άλλοτε με το αμάξι, άλλοτε με τα πόδια παρατηρούσα. Περίμενα. Άναβα τα τσιγάρα το ένα μετά το άλλο. Δεν σκεφτόμουν τίποτα για πρώτη φορά στη ζωή μου. Με είχε καθηλώσει το «θέαμα». 

Ξημέρωσε. Εσύ τώρα κατηφόριζες, προς το σπίτι σου. Σε βλέπω να ανοίγεις ατάραχη τη πόρτα και να τη κλείνεις σιγά, μην σε ακούσουν οι γείτονες της πολυκατοικίας. Έμεινα εκεί να κοιτάω την κλειστή πόρτα, μέχρι να ξημερώσει για τα καλά και μετά έφυγα. Απλώς οδηγούσα.

Βγήκα από τη πόλη και ήρθα εδώ, που είμαστε σήμερα. Έβλεπα το φως του ήλιου, να αντανακλάται μέσα στα καταγάλανα νερά. Τίποτα δεν μπορούσε να με ηρεμήσει, ούτε καν η απόλυτη ομορφιά της φύσης. Έτσι αποφάσισα, να σε απαλλάξω από την οδύνη σου, για αυτό και απομακρύνθηκα. Έγινα κάποιος άλλος. Άλλαξα ολοκληρωτικά. Θέλει, θεωρώ μεγάλη τόλμη, να σκοτώσεις, το μόνο πράγμα, που αγαπάς. Αυτή είναι η υπέρτατη θυσία, νομίζω, του έρωτα. Να βρίσκεις κάτι, που σε σκοτώνει και να το αφήσεις να σου φάει τα σωθικά, σαν σκουλήκι. Αυτό κάνω και εγώ σήμερα το βράδυ.

Αποδέχομαι πλήρως τον έρωτα και τον αφήνω να με σκοτώσει. Με τη πράξη μου θα χάσω, κάθε δυνατότητα, να ερωτευτώ ξανά. Είμαι ο ίδιος άνθρωπος. Βέβαια στη δική μου περίπτωση, δεν έμεινε και κάτι άλλο, για να σκοτώσεις με τις πράξεις σου και τα δολερά σου ψέματα .

Πράξη τέταρτη: ο αποχαιρετισμός.

Αφήνω τις λέξεις να κυλάνε σαν χείμαρρος από το στόμα μου. Αυτή τη φορά δεν είναι βωμολοχίες αλλά η αλήθεια.

-Με πονάει τόσο, όσο και εσένα. Με ήρεμο τόνο σου ψιθύριζα, όσο είχα το κεφάλι σου, μέσα στο νερό. Έβλεπα με περισσή προσήλωση, την ανάγκη σου, να πάρεις ανάσα και έβαζα όλο και περισσότερη δύναμη στα χέρια μου, ενώ εσύ «σπαρταρούσες σαν το ψάρι».
Σήκωσα το κεφάλι σου να πάρεις ανάσα και το σώμα σου, κυριολεκτικά έκανε σπασμούς. Σε άφησα έτσι, για λίγο, γιατί φοβήθηκα. Μήπως και πέθαινες. Κάτι τέτοιο δεν το ήθελα. Ακόμα.
Είχες καταπιεί πολύ νερό και τα μάτια σου, όπως και όλο σου το πρόσωπο είχε ξεβάψει, είχες μουτζουρωθεί. Μαύρα δάκρυα είχαν τώρα δημιουργηθεί απάνω στα κατακόκκινα μαγουλά σου και το κατάλευκο φόρεμα σου είχε βραχεί, όπως και το σουτιέν σου. Τα ανακατεμένα μαλλιά σου πήγαιναν, όπου τα κατεύθυνε ο άνεμος, ενώ τα υπόλοιπα είχαν κολλήσει επάνω στο βρεγμένο σου ρούχο. Όταν μπόρεσες να βρεις το ρυθμό της αναπνοής σου, εγώ ακόμη σε κρατούσα από τα μαλλιά. Άρχισες να κλαις γοερά και να εκλιπαρείς για έλεος. Συνέχιζα να σου μιλάω και να σου λέω:
-Έπρεπε να μου πεις την αλήθεια. Συνέχιζες να κλαις, καθώς γνώριζες πολύ καλά τι επρόκειτο να συμβεί, όμως δεν έκανες κάποια κίνηση να με σταματήσεις. Ίσως αν με είχες χτυπήσει, να είχες δραπετεύσει.

Ήξερα ότι το ήθελες και εσύ.
Δεν άκουγες τι έλεγα. Το μόνο πράγμα, που ήθελα εκείνη τη στιγμή ήταν να με ακούσεις, για πρώτη φορά στη ζωή σου. Έτσι έβαλα περισσότερη δύναμη στα χέρια μου και σε έκανα να πονέσεις, κι άλλο. Από το σοκ άρχισες να χάνεις τις αισθήσεις σου.
Εκεί πραγματικά βγήκα εκτός εαυτού. Ήξερες, ότι κρατάω τη ζωή σου στα χέρια μου και εσύ δεν με άκουγες; Άρχιζα να γελάω με μανία. Η σιωπή μου έσπασε. Δεν μπορούσα να συγκρατήσω άλλο τον εαυτό μου. Έτσι αναδύθηκε, από μέσα μου, ο άλλος μου εαυτός. Αυτός που ζητούσε εκδίκηση. Η λογική χάθηκε, για πάντα από μέσα μου, νομίζω εκείνο το βράδυ. Νομίζω εκείνη την στιγμή σε μίσησα, πραγματικά. Το χαμόγελο χάθηκε από τα χείλη μου και η όψη μου μεταμορφώθηκε.
Μέσα στο σκοτάδι σε τράβηξα πίσω. Σε καθήλωσα με την παρουσία μου και στα μάτια σου αντανακλάται τώρα, μόνο ο φόβος. Ήθελα να σε βεβηλώσω και το έκανα με ιδιαίτερη χάρη. Σε ξάπλωσα και σου ξέσκισα και το υπόλοιπο σου ρούχο. Άνοιξα το παντελόνι μου και έσκισα το εσώρουχό σου. Ήσουν ανήμπορη να φωνάξεις βοήθεια, έτσι ακουγόταν μόνο η βαριά μου ανάσα, που τώρα γίνεται όλο και πιο βαριά, από την ηδονή. Να εισβάλλω μέσα στο κορμί σου κάθε φορά όλο και πιο βίαια, κάθε φορά όλο και πιο δυνατά. Σε χτύπαγα στο πρόσωπο μέχρι να βγάλεις αίμα. Το αίμα σου κυλούσε και αναμίχθηκε με τα μαύρα σχηματισμένα σου δάκρυα βγάζοντας μια βαθιά απόχρωση κόκκινου.
Σου κράταγα τα χέρια με δύναμη, μέχρι να ακουστεί αυτός ο ήχος που κάνει όταν το κόκαλο σπάει. Αυτός ο ήχος, που τρυπάει τα αυτιά σου. Μόνο τότε έβγαλες, μια αχνή κραυγή πόνου. Μετά πέρασα τα χέρια μου με ευλάβεια από το λαιμό σου για να κρατάω αντίσταση.
Είναι η πρώτη φορά, που έχανα τον έλεγχο, και αυτό δεν με τρόμαζε. Το κορμί μου έκαιγε σε αντίθεση με το δικό σου, που ήταν πολύ κρύο. Ήρθα σχετικά αργά σε οργασμό, γιατί ήθελα να το απολαύσω, όσο περισσότερο γινόταν. Είναι η τελευταία μας φορά, βλέπεις και ήθελα να σου μείνει για πάντα αξέχαστη. Θέλω να είμαι ο άνθρωπος, που μπορούσε να σου προκαλέσει, τόσο βαθιά τραύματα στη μνήμη, όσο κανένας άλλος. Τελείωσα μέσα σου. Ένιωσα τα καυτά μου υγρά να σε κατακλύζουν. Τώρα που έγινε και αυτό όλα πηγαίναν με βάση το σχέδιο μου. Το κομμάτι της απόλαυσης είχε επέλθει και το τέλος ήταν μόλις ένα βήμα μακριά. Σηκώθηκα και κούμπωσα γρήγορα το παντελόνι μου, ενώ εσύ έμεινες εκεί, ημίθανη.
Σε παρατηρώ να είσαι χαμένη μέσα στον πόνο σου. Το βλέμμα σου χάθηκε. Η λάμψη των ματιών σου έσβησε. Δεν ήθελα καν να σου μιλήσω. Απολάμβανα τον πόνο σου, έτσι άναψα τσιγάρο, καθώς το είχα τόσο ανάγκη. Σε παρατηρούσα μέσα στο σκοτάδι, με μόνη πηγή φωτός τον αναπτήρα, που κράτησα λίγο παραπάνω αναμμένο, για να παρατηρήσω το έργο τέχνης μου.
Πέρασε πολύ ώρα και άρχισε πάλι να βρέχει. 
Τα κύματα της θάλασσας πάλι χτυπάνε τούτη την γη, με μανία. 
Είδες στα μάτια μου να σε κοιτάζουν με μίσος. 
Πρέπει να τελειώσω αυτό, που άρχισα. 
Έτσι έσβησα το τσιγάρο και το φως χάθηκε μια για πάντα.
Σε τράβηξα από τα μαλλιά.
Μετά άκουγα τον ήχο της μανιασμένης θάλασσας.
Τώρα κείτεσαι νεκρή μέσα στο νερό.
Έτσι μπόρεσα να βρω, ξανά τη γαλήνη μου.

ΖΝ

Ασφυξία.

  Κοιτάω τον κόσμο να περνάει και κοιτάω συνεχώς προς όλες τις κατευθύνσεις του δρόμου σαν κάτι να περιμένω που όμως δεν έρχεται ποτέ. Παρατηρώ μέσα από τη χαραμάδα μιας κλειστής πόρτας .Καρτερώ πάνω από ένα τηλέφωνο που όμως ποτέ δεν χτυπάει. Χαμένος μέσα στις σκέψεις, μου είναι δύσκολο να ξεχωρίσω τις μέρες που διαδέχεται  η μια μετά την άλλη, αρχίζω να νιώθω πως είμαι εγκλωβισμένος και να με καταπίνει η σιωπή στο διαμέρισμα μου που γίνεται αποπνικτική .Ο αέρας που φυσάει μέσα από το παράθυρο με παρασέρνει να βγω έξω και να αρχίζω να ψάχνω για κάποιον.

Σηκώνομαι και πάω να βγω έξω να τον αναζητήσω.

  Κρατάω το κρύο πόμολο της πόρτας γερά όμως κάτι με σταματάει ,ανοίγω και βλέπω από το ματάκι της πόρτας εικόνες φρίκης .Οι άνθρωποι πλέον δεν είναι έτσι όπως τους θυμόμουν έχουν φρικτές μορφές ,τα μάτια τους είναι γεμάτα μίσος και οι ψυχές τους είναι άδειες. Τα στόματα τους είναι φιμωμένα και στα πόδια τους έχουν αλυσίδες. Ίσως αυτός που περιμένω να είναι και αυτός έτσι και για αυτό να είμαι εδώ μέσα ,σκάφτομαι. Κάνω ένα βήμα πίσω .Ξέρω πως περιμένω κάποιον αλλά δεν θυμάμαι το πρόσωπο του ,ούτε το όνομα του. Αλλά αν τον βρω  μπορεί να με θυμηθεί εκείνος .Γυρνάω και κοιτάω το ρολόι του τοίχου που είναι σταματημένο .Ο άνεμος από το παράθυρο εισβάλει βίαια μάσα στο δωμάτιο και σπάει το τζαμί του παραθύρου. Γυρνάω να κοιτάξω τον εσωτερικό χώρο από το σπίτι μου και αντικρίζω ένα ρημαγμένο δωμάτιο με σπασμένα έπιπλα, αίματα και βρωμιές στους τοίχους, γυαλιά παντού και το ρολόι του τοίχου να είναι πεταμένο τώρα στο πάτωμα και οι δείχτες του να κείτονται δίπλα του.

Τρέχω στο μπάνιο και βλέπω πως ο καθρέφτης είναι και αυτός σπασμένος και τα θρυμματισμένα κομμάτια του που είναι στο πάτωμα αντανακλούν την ωχρή μου όψη.

Νιώθω το κρύο του δωματίου να μου παγώνει το αίμα, βλέπω επίσης τα χεριά μου να είναι γεμάτα αίματα και πληγές.

  Οι τοίχοι του σπιτιού μου αρχίζουν να συστέλλονται και ο χώρος να γίνεται όλο και πιο μικρός. Προσπαθώ να βγω ,να φτάσω την εξώπορτα που τώρα την βλέπω να απομακρύνεται όλο και πιο πολύ και να μετατρέπεται σε ένα τεράστιο σκοτεινό διάδρομο και το φως που έμπαινε από το παράθυρο να μειώνεται σταδιακά. Αρχίζω να ουρλιάζω για βοήθεια μα κάνεις δεν με ακούει. Το μόνο που ακούω είναι την βαριά μου ανάσα και των ήχων των γυαλιών από το παράθυρο να τρικλίζει και να σκίζει το ύφασμα της κουρτίνας. Πρέπει να βγω από εδώ να ζητήσω βοήθεια. Κοιτώ προς την πλευρά του παράθυρου διπλά από την βιβλιοθήκη μα το παράθυρο δεν είναι εκεί ,«δεν είναι δυνατόν μα πριν λίγο…» ακούω έναν εκκωφαντικό ήχο από τη κουζίνα .Τρέχω να δω τι συμβαίνει ,οι τοίχοι αρχίζουν να έρχονται όλο και πιο κοντά μου. Αρχίζω να μυρίζω κάτι. Βλέπω στην άλλοτε ταχτοποιημένη κουζίνα μου να τρέχει νερό από τον σπασμένο νεροχύτη και όλα τα ντουλάπια να είναι άδεια και  τα αντικείμενα να είναι και αυτά θρυμματισμένα στο πάτωμα.

Αρχίζω και νιώθω την αναπνοή μου να γίνεται όλο και πιο βαριά ,με έχει καταβάλει το αίσθημα του φόβου και τα μάτια μου να θολώνουν. Το φως έχει χαθεί εντελώς. Το πάτωμα έχει γεμίσει  βρώμικο νερό και τα γυμνά μου πόδια να πονάνε από τα κοψίματα των σπασμένων γυαλών . Βλέπω όμως μια φλόγα να έρχεται από την κρεβατοκάμαρα μου, προσπαθώ να φτάσω εκεί και αντικρίζω το δωμάτιο μου να φλέγεται και ο καπνός να κάνει ακόμη πιο δύσκολη την αναπνοή μου. Όλα μου τα βιβλία και τα ρούχα να έχουν παραδοθεί στις φλόγες προσπαθώ να πάω στο μπάνιο να πάρω τον κουβά να σβήσω τις φλόγες όμως είναι αργά η φωτιά είναι ανεξέλεγκτη και σπίθες αρχίζουν να πετάγονται στον υπόλοιπο χώρο. Οι φλόγες τώρα αρχίζουν να σιγοκαίνε όλα μου τα αντικείμενα στο σπίτι καθώς οι σπίθες έχουν επεκταθεί .Αρχίζω και δυσκολεύομαι να αναπνέω και χάνω την ισορροπία μου. Πέφτω στο πάτωμα και αρχίζω να τρέμω ,φοβάμαι και ο καπνός αρχίζει να γίνεται ακόμα πιο αποπνικτικός.

  Νιώθω να χάνομαι και η μόνη μου σκέψη είναι εκείνο το άτομο, πρέπει να σηκωθώ να καλέσω για βοήθεια προσπαθώ να συρθώ μέχρι το τηλέφωνο ενώ οι πόνοι της σάρκας μου αρχίζουν και με καταβάλλουν. Τα πόδια μου αρχίζουν να καίγονται και να μυρίζω την καμένη μου σάρκα μέσα σε μια αποτρόπαιη και βίαιη σκηνή με έχει καταβάλει ο πανικός. Σέρνομαι με δυσκολία, σχεδόν δεν μπορώ να περάσω ,οι τοίχοι τώρα απέχουν ελάχιστα χιλιοστά από το μισό-καμένο κουφάρι μου και βλέπω το τηλέφωνο που έχει πέσει στο πάτωμα με μια γρήγορη κίνηση το αρπάζω ,αρχίζω να σχηματίζω το νούμερο της άμεσης δράσης αλλά το τηλέφωνο είναι νεκρό και αυτή ήταν η μόνη ελπίδα μου για βοήθεια .

Έτσι μόνος κείτομαι στο πάτωμα ηττημένος αφήνω την τελευταία μου πνοή .

Όμως πριν κλείσω τα μάτια μου θυμάμαι να κοιτάω το είδωλο μου στα σπασμένα κομμάτια του καθρέφτη από το πάτωμα και μου φαινόταν ξένη η όψη μου, δεν έχει σημασία τίποτα πια αφήνομαι να παραδοθώ στις φλόγες. Έτσι άδικα φεύγω. Κλείνω τα μάτια μου.

Η σιωπή του σπιτιού σπάει βίαια με τον ήχο του τηλεφώνου και ακούγεται σαν απόηχος σε όλη την πολυκατοικία αργά το βράδυ και από κάπου μακριά ένα μήνυμα που δεν απαντήθηκε ποτέ στον τηλεφωνητή παραμένει εκεί και ο παραλήπτης είναι απών.

  Αρκετές μέρες αργότερα ανακαλύπτουν το πτώμα του νεκρού άνδρα καθώς βρισκόταν σε προχωρημένη σήψη. Οι δύο  αστυνομικοί μπαίνοντας στο σπίτι αντικρίζουν το πτώμα το οποίο κείτεται στο πάτωμα και στο χέρι του βρίσκεται το τηλέφωνο. Μια χαλαρή συζήτηση μεταξύ των δύο ανδρών ελαφραίνει το επιβαρυμένο κλίμα της πρωινής τους βάρδιας σε ένα άλλοτε κατάλευκο και τακτοποιημένο σπίτι στον τρίτο όροφο.

Αιτία θανάτου: Ασφυξία. 

ZN

Το καθαρτήριο.

Έρχεται ο καιρός και το κτήνος θα ξυπνήσει από τον  λήθαργο του και θα ανεγερθεί από τις στάχτες.
Θα γεμίσουν οι δρόμοι ζόφο και αίμα, ο άνεμος θα μυρίζει και θα παρασέρνει στο πέρασμα του τα υπολείμματα από τα  αποκαΐδια σας.
Θα ξεσκίσει τις ψυχές σας και το μίσος μου θα χορεύει ρυθμικά σαν σε έκσταση στον ήχο των ουρλιαχτών σας που θα ζητάτε έλεος.
Είθε τώρα που με καταδιώκετε να απολαύσετε την παροδική νίκη σας, να αδράξετε καλά αυτήν εδώ την στιγμή και να φυλάξετε αυτές τις αναμνήσεις γιατί θα είναι οι τελευταίες σας.
Η οργή του αποτελεί ηδονή για εμένα και το άρρωστο μυαλό μου.
Θα γελώ υστερικά από την αιώνια φυλακή μου.
Θα απολαύσω κάθε λεπτό, κάθε δεύτερο που θα περνάει μέχρι να κλείσω τα μάτια μου.
Τα απομεινάρια της νεκρής σάρκας θα τα κάνω τέχνη και θα ζωγραφίσω με το αίμα σας, θα γευτώ την καμένη σάρκα σας.
Θα σας κάνω να μετανιώσετέ για τον πόνο  που σπείρατε μέσα μου, μέσα σε μια αθώα και άλλοτε αγνή ψυχή.
Είθε να  ανεγερθούν οι πύλες της κολάσεως και εκεί να δείτε τον Δημιουργό σας, να κείτεται  νεκρός.
Από τις στάχτες θα συνθέσω μελωδίες ακόμη και μουσική όπου θα ηχεί  ατέρμονα στους αιώνες.
Με τα κρανιά σας θα παίξω επάνω σε άδειες σκηνές θεάτρων .
Θα χορεύω αρμονικά με τους μανιασμένους οδυρμούς των απογόνων σας που θα διαμελίζονται μπροστά στα μάτια των αγαπημένων τους.
Είθε να γνωρίσετε τώρα τον δικό μου δημιουργό.
Θα το κρύψω από τα μάτια του κόσμου για λίγο ακόμη , μέσα στον υδάτινο τάφο μου.
Μυρίζω ήδη τον πόνο που θα σπείρει μπορώ σχεδόν να τον γευτώ.
Οι σαλπιγκτές αρχίζουν να παίζουν το εμβατήριο του τέλους .
Σείεται η γη και το φως χάνεται.

Ετοιμαστείτε.

ZN

Το κτήνος.

Η πρώτη επαφή.

Δεν μπορώ να νιώθω πουθενά ο εαυτός μου, βάλλομαι από παντού.

Δεν αναγνωρίζω πουθενά τον τόπο κατοικίας μου.

Δεν μπορώ να ηρεμήσω ποτέ και πουθενά είμαι εύθραυστος, σαν ραγισμένο γυαλί.

Δεν θέλω να παραδοθώ αλλά όλοι με παροτρύνουν να αποδεχτώ τα έκτροπα της εποχής σας,βλέπω ότι εσείς αγνοείται. Τρέχω και αναζητώ ,έχω συνείδηση των πράξεων μου όχι σαν εσάς.

  Είμαι πράγματι διαφορετικός από όλους τους άλλους. Αρχίζω να τρελαίνομαι χωρίς να υπάρχει δρόμος για την επιστροφή γίνομαι συνεχώς υπερβολικός και ακατανόητος.

  Είμαι ένας άπατρις ,παράφρων και οπισθοδρομικός άνθρωπος με διακαή μίσος για την αδικία της ζωής και την ημιτελή μορφή της φύσης. Ξέρω πολύ καλά πως η τέχνη έρχεται να εμπλουτίσει την ημιτέλεια της φύσης όχι να την αντιγράψει σπασμωδικά όπως κάνετε εσείς.

  Είμαι επιθετικός  και γεμάτος οργή για εσάς και τα ανεπανόρθωτα λάθη σας.

  Είμαι πάντα μόνος μου, ακόμη κι αν περιβάλλομαι από κόσμο. Ήμουν και θα είμαι μόνος όπως όλοι ,έτσι μπορώ να κατανοώ καλύτερα το ταξίδι της ζωής, οπού κανείς από εσάς δεν έχει κατανοήσει.

Είμαι εγωιστής καθώς αναγνωρίζω τον εαυτό μου μέσα στον όχλο. Διαφέρω ακόμη και στη μορφολογία με εσάς .

   Δεν μπορώ να κοιμηθώ ούτε να ξεκουραστώ πονάω συνεχώς και αυτό το κενό μέσα μου συνεχώς διογκώνεται κάθε μέρα .

Είμαι ένας βαθιά θλιμμένος άνθρωπος που προσπαθεί να καλύψει τη δυστυχία του μέσα στη τέχνη αλλά και εκεί δεν υπάρχει καμία ανταπόκριση καθώς εκείνη απουσιάζει , είναι τυφλή και λαβωμένη και πρέπει  να της απαλύνω τον πόνο.

Είμαι ένας φιλήσυχος και απομονωμένος άνθρωπος χωρίς φιλοδοξίες να αλλάξω τον κόσμο ,μόνο την τέχνη. Έχω και αυτή την επιθυμία που μου τρώει τα σωθικά σαν άλλος Νέρωνας να βάλει φωτιά και να απαλλάξει από την  βδελυρότατα αυτόν τον κόσμο από "εσάς" που έχετε ως στόχο αναγνωρισημότητα και  "έργα" σας είναι η απόδειξη της ολέθριας αποτυχίας σας.

Ξυπνάω και ζω στο μίζερο παρόν ενώ στη σκέψη μου αναβιώνετε και ενσαρκώνεται το παρελθόν. Σε ένα ένδοξο παρελθόν όπου η τέχνη υπήρχε παντού και περίβαλλε τον καλλιτέχνη η Μούσα του ήταν εκεί και του έδειχνε το δρόμο με τα κατάλευκα χέρια της έπαιρνε τους πιστούς της από το χέρι και τους οδηγούσε στον επίγειο παράδεισο της αλήθειας και της ομορφιάς.

  Είμαι ανεπαρκής γεμάτος πάθη άνθρωπος. Με μόνη μου διέξοδο την συνεχή αναζήτηση της αλήθειας, αυτόν τον χαμένο παράδεισο.

  Είμαι ένα αγρίμι με συνείδηση που παρόλο που δεν ξέρει να φέρεται με τον δικό σας ξύλινο και αριστοκρατικό τρόπο προσπαθεί να την σώσει από τα αδιάκοπα πυρά σας.

  Είμαι άνθρωπος της τέχνης. Έχω γεννηθεί για αυτήν, έχω μεγαλώσει με την σκέψη μου να είναι προσηλωμένη προς την αναζήτηση της αποκλειστικά, έχω ως μόνη μου φιλοδοξία να την αποκαταστήσω στον επουράνιο θρόνο της δίπλα στον αρχηγό και προστάτη της τον Απόλλων.

  Είμαι διαφορετικός δεν ανήκω στη ψευδή και χυδαία κοινωνία σας. Διασύρεται και λιθοβολείται την μούσα. Της φέρεστε σαν  να είναι μια κοινή εκδιδόμενη γυναικά σαν αυτές που πλαγιάζετε τα βράδια με μόνο σκοπό σας την  προσωπική και σαρκική ικανοποίηση σας, την ναρκώνεται με την φλυαρία σας και την πετάτε στο δρόμο. Ενώ αυτή προσπαθεί να σιτιστεί με τα αποφάγια σας .

  Είμαι τρελός και πιο λογικός από όλους σας. Σαν άλλος τρελός του Νίτσε σας δείχνω τα λάθη σας, σπάω τις μάσκες σας και βλέπω την κενή σας ύπαρξη .Είστε αδικαιολόγητοι και πρέπει να εκθρονιστείτε από τον "θρόνο"σας. Η υπερβολή σας δεν με τρομάζει γιατί ξέρω τι πάει να πει αληθινό πάθος σαν αυτό που είχαν οι προπάτορες σας που έχετε λησμονήσει , ξέρω τι πάει να πει ανάγκη για τέχνη τώρα που η σύγχρονη ζωή είναι ακόμη πιο δύσκολη από ότι στο παρελθόν. 

Η ενσάρκωση της τρέλας.

  Είμαι κτήνος όμως σπάω τα δεσμά μου τρέχω και αναζητώ την άλλοτε όμορφη και πολυπόθητη Μούσα της τέχνης μέσα στους δρόμους φωνάζοντας το όνομα της «Καλλιόπη» την πιο σεβάσμια από όλες και την πιο ισχυρή από όλες.

  Ξέρω να παίρνω τις δύσκολες αποφάσεις. Αυτή η εποχή δυστυχώς δεν είναι εποχή για την άνθηση της τέχνης ,πρέπει να σφίξω τα δόντια και να κάνω ότι χρειάζεται να φανώ δυνατός. Έτσι όπως διαβαίνω τους κακόφημους δρόμους γεμάτους υπανθρώπους χωρίς συνείδηση την βλέπω να κείτεται στο δρόμο ημιθανή με ξεσκισμένα βρώμικα κουρέλια ,με τα μαλλιά της κομμένα γεμάτα βρομιές και τα άλλοτε ολόλευκα χέρια της να είναι τώρα γεμάτα σημάδια και ουλές από τις βελόνες .Τα μάτια της είναι θολά εκφράζουν τον πόνο και την θλίψη το συνεχές αδιέξοδο που της έχετε θέσει ,σαν και εμένα μοιάζει  σαν αγρίμι μέσα σε κλουβί σαν δαρμένο σκυλί γυρνάει πίσω σε εσάς με την σκέψη πως αν δεν κάνει τα «λάθη» που έκανε στο παρελθόν θα την δεχτείτε και θα την αγαπήσετε. Προσπαθώ να την πλησιάσω αλλά με αποφεύγει και προσπαθεί να ξεφύγει, φοβάται να με ακουμπήσει και ουρλιάζει από τον πόνο.

   Έρχομαι όλο και πιο κοντά και την κοιτάω σαν μαγεμένος Οδυσσέας από το τραγούδι των σειρήνων ,φτάνω κοντά της και την αγγίζω, όλο μου το κορμί ανατριχιάζει. Της μιλάω με ήρεμη φωνή και την παίρνω από τους δρόμους την μαζεύω ,τη φροντίζω αλλά ξέρω πολύ καλά ότι δεν ανήκει σε αυτή την εποχή .Μήνες, χρόνια προσπαθώ να την  φτάσω και τώρα γίνομαι επιτέλους φύλακας της .Γνωρίζω τι πρέπει να κάνω για να την προστατέψω.

  Ήρθε όμως ο καιρός. Την συνοδεύω σε ένα απόμερο μέρος, ήσυχο με ωραία θέα την κοιτάω και της λέω την αλήθεια «Δεν ανήκεις σε αυτήν την εποχή και ο κόσμος ποτέ δεν θα σε εκτιμήσει όπως άλλοτε πρέπει να σε απαλλάξω από αυτόν το άλγος, βλέπεις ξέρω να παίρνω τις δύσκολες αποφάσεις όπου οι άλλοι δεν μπορούν να πάρουν». Σηκώνομαι και της δίνω το χέρι μου σε έναν τελευταίο χορό προς την αιωνιότητα .Έχει διαδεχτεί το φως του ήλιου το βαθύ σκοτάδι την ζεστασιά του ήλιου το ψύχος. Τα άλλοτε θολά της μάτια με κοιτάνε γεμάτα αγάπη δεν μου λέει τίποτα και πέφτει από τον γκρεμό τώρα γίνεται ένα με το κενό και το μαύρο σκοτάδι.

  Μένω εκεί μέχρι να ξημερώσει ύστερα τρέχω και φωνάζω σε όλους τους δρόμους «την σκότωσα ναι, εγώ την σκότωσα! Με ακούτε; Την δολοφόνησα και δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα για αυτό. Εσείς οπλίσατε το χέρι ενός τρελού και σκότωσε ότι αγαπούσε περισσότερο. Είμαι ένας άνθρωπος της τέχνης όχι σαν εσάς αξιολύπητοι, τώρα μπορείτε να αποδείξετε την αξία σας. Όχι, φυσικά και δεν μπορείτε όπως δεν μπορούσατε να το κάνετε και πριν, όμως δεν την σκότωσα μόνο εγώ όλοι μαζί την σκοτώσαμε γίναμε θεοί στη θέση του θεού ,αυτή η πόλη τώρα είναι πνιγμένη μέσα στο αίμα και το μίασμα όπως όλοι σας! Με ακούτε βγείτε έξω δειλοί και ελάτε αντιμέτωποι με τις πράξεις σας.»  

  Όχι, δεν είμαι παρά ένας παράφρων που σκότωσε την μεγαλύτερη αγάπη του, σκότωσα την τέχνη ναι εγώ το έκανα.

Τελικά είμαι ένας καλλιτέχνης που ζει σε λάθος εποχή ,είμαι ένα κτήνος που ζει μέσα σε κοινωνικές συμβάσεις ,εξωραϊσμένο, παράφρων και ημιτελές διέπραξα μια πράξη που δεν έχει προηγούμενο και που δεν μετανιώνω για αυτήν, την έσωσα και όσο υπάρχω αυτό θα πιστεύω ήταν ένα έγκλημα πάθους, έγινα δολοφόνος του θεού και τώρα αποσύρομαι μέσα στις σκιές που πάλι πέφτουν στη πόλη. Θα είμαι εδώ και θα πενθώ μέσα σε αυτήν την επίγεια κόλαση για πάντα για όλους μας.

ZN

Νιώθω.

 -Tι νιώθεις?
 -Τι νιώθω?
      Νιώθω έναν αέναο και συνεχές άλγος. Βλέπω την ύπαρξη μου να διαλύεται. Νιώθω, πως η μάσκα μου καταρρέει συνεχώς και τα θρυμματισμένα κομμάτια κείτονται κάτω στο πάτωμα. Προσπαθώ να τα μαζέψω, μα όταν τα ακουμπάω γίνονται σκόνη, που τα παίρνει ο άνεμος.
     Παρατηρώ, πως η συνεχής και ακατάληπτη προσπάθεια, που έχω κάνει να ταρακουνιέται συθέμελα και να λικνίζεται ρυθμικά στα ρίχτερ  ενός ανώτερου ψυχικά κατεστημένου, σαν τον πύργο της Βαβέλ, όπου όσο κι αν τρέχω να προλάβω, δυστυχώς εκείνο όλο και απομακρύνεται μέσα στις σκιές της μίζερης μου ύπαρξης.
    Νιώθω, τις πιο διεστραμμένες και απρόσιτες πτυχές του εαυτού μου να αναδύονται, μέσα σε ένα κύμα οργής και θυμού να παίρνουν όψη, ψυχή και σάρκα, να αναδύονται μέσα από το συναισθηματικό χάος του μυαλού μου και να γεννάται αργά και σταθερά ένα άνθος. Το άνθος του μίσους.
     Νιώθω, τον εαυτό μου να θρυμματίζεται, να συρρικνώνεται και να χωράει σε μια χούφτα παιδιού.
      Να πετιέται κάτω με οργή και να σπάει σαν γυαλί όλη μου η ύπαρξη, και το άνθος να παίρνει τη θέση της λογικής και της συνείδησής μου, να με παρασέρνει σε απόμακρα μέρη του μυαλού μου, να μου δείχνει την αλήθεια την αλήθεια, που τόσο καιρό αγνοούσα, την αδυναμία της ύπαρξης μου αλλά και ολόκληρου του ανθρώπινου είδους. Τον πόνο και την θλίψη τώρα να μου οπλίζουν τα κατεστραμμένα μου χέρια, που είναι γεμάτα πληγές και να απελευθερώνεται η ενέργεια μου, μέσα από το αίμα και τη φωτιά. Να μου γελάνε με ειρωνεία και η ενέργεια μου να συμπυκνώνεται, μέσα στο σώμα μου.
    Αφουγκράζομαι την κραυγή του σπασμένου εαυτού μου, που μου προκαλεί ηδονή και ο πόνος της σάρκας να γίνεται απόλαυση, ο μόνος μου σκοπός τώρα πια είναι η τιμωρία της.
    Νιώθω, πως η πνευματική αναζήτηση μου μόλις άρχισε και γνωρίζω, πως θα είναι δύσκολο να ανακαλύψω και να κατανοήσω την αλήθεια, όμως ο οδηγός μου στο ταξίδι με στηρίζει και το άνθος του μίσους θα είναι εκεί, και θα απορροφάει την ενέργεια μου, έτσι θα ανθίζει και στις πιο αντίξοες συνθήκες. Μέσα σε χιονισμένα τοπία, θα είναι εκεί, μέσα σε πυρήνα μέτωπα, θα είναι εκεί, να διαισθάνεται την καμένη μου σάρκα,  ακόμη κι αν προσπαθήσω να το αποβάλω θα είναι εκεί. Όπως ήταν πάντα μέσα μου. Σταματάω πλέον την προσπάθεια να το ξεριζώσω, όπως άλλοτε, τώρα θα το προστατεύω. Γνωρίζω, όμως πως ο άνθρωπος ποτέ δεν είχε θέση στον άυλο, αυθύπαρκτο κόσμο των ιδεών αλλά σαν ένας νέος Δάντης θα προσπαθήσω να παραβρεθώ, να δω και να κλέψω την αλήθεια, σαν ένας άλλος Προμηθέας να μεταλαμπαδεύσω στη νεκρή μου όψη, τα αληθινά χαρακτηρίστηκα της και να την ολοκληρώσω. Να πάω κόντρα στη φύση μου και να μεταμορφωθώ από ημιτελές βδελυρό πλάσμα, σε ένα πλάσμα ολοκληρωμένο. Όσο δύσκολο κι αν είναι, θα συνεχίσω το ταξίδι μου και εν τέλει, να φτάσω το ανώτερο ψυχικά πλάσμα, που πάντοτε μου προκαλούσε δέος, μα και φόβο. Να το κοιτάξω κατάματα και να του κρατήσω το χέρι. Αυτός είναι ο σκοπός μου, να αναδυθώ από τις στάχτες του εαυτού μου.
  -Τι νιώθω? Νιώθω το μίσος να μου οπλίζει το χέρι να σηκώνομαι και να προχωράω, να με παρασέρνει το πάθος μου, μα η λογική μου πλέον να είναι ο σταθερός παράγοντας, που πάντοτε ήταν. Βλέπεις η μάσκα μου έπεσε, αλλά υπάρχει κάτι πολύ χειρότερο πίσω από αυτήν,το πραγματικό πρόσωπο μου. 

Νιώθω πάλι ο εαυτός μου. 

ZN

Κανένα ωραιοποιήμενο ταξίδι.

Ήταν θυμάμαι μια από τις πιο κρύες νύχτες που είχα ζήσει, εκείνο το καλοκαίρι.

 

Όπως έλεγαν εκείνοι ήμουν καθαρή ένα ολόκληρο χρόνο, μέσα σε εκείνο το σάπιο μέρος.

Καθαρή...μια λέξη με τόσα νοήματα.

Και τι σημαίνει άραγε καθαρή νομίζεις πώς ξέρουν?

Θα σου πω εγώ, τι σημαίνει. Αβάστακτοι πόνοι να κυριαρχούν το κορμί σου κάθε λεπτό, που αναπνέεις. Να λιώνει το βλέμμα σουρεαλισμός. Να χάνεσαι μέσα στο λευκό κλουβί, που σε κρατάνε αιχμάλωτο σαν το αγρίμι. Να νιώθεις τις φλέβες σου να σπάνε και κάθε μέρα. Να την αποζητάς όλο και περισσότερο. Να πέφτεις κατάχαμα στο πάτωμα και να έχεις σπασμούς σε όλο σου το σώμα κάθε μέρα. Να επιδιώκεις τον θάνατο. Στα χέρια μου βλέπω τα σημάδια της σύριγγας και να κόβομαι στα δυό. Το τοπίο να 'ναι θολό και μέσα του να αργοσβήνει το μυαλό μου. Να πεθαίνεις κάθε νύχτα στο κρεβάτι του κέντρου-το κρεβάτι του θανάτου-.Θα προτιμούσα εκείνη την τελευταία φορά να την είχα κάνει καθαρή την δόση με ακούς? Να τελείωνε αυτό το μαρτύριο. Να έκανα εκείνο το ταξίδι που τόσο επιθυμούσα στην άσφαλτο.

Το κέντρο αποτοξίνωσης ήταν το μέρος όπου χωρούσαν όλα τα πρεζάκια της Αθήνας και των περιχώρων σαν και του λόγου της. Το μέρος όπου έχασε και το μυαλό της.

Ξέρεις και τα πρεζάκια έχουν δικαιώματα, φώναζα, μα κανείς δεν με άκουγε. Είμαστε και εμείς άνθρωποι, σαν και εσάς, όμως μας έβλεπαν και ποτέ δεν μας κοίταζαν στα μάτια. Είμαστε τα φαντάσματα της νυχτερινής Αθήνας, η πόλη ανήκει σε εμάς την νύχτα! Για όλους αυτούς δεν είμαστε τίποτα άλλο παρά βδελύγματα της δίκαιης και συνετής κοινωνίας Τους. Όλοι μας κάνουν πέρα! Ακόμη και η ύπαρξη μας μόνο είναι τόσο αποκρουστική, που με μια κίνηση η "καθώς πρέπει" μητέρα αποστρέφει την προσοχή στο μικρό της αγγελούδι, που σε ηλικία μόλις 4 ετών, αντικρίζει το πρώτο πτώμα στα στενά της Αθήνας μέρα μεσημέρι, κάπου στην οδό Πανεπιστημίου. Το τραβάει δυνατά από το χέρι, με επικριτικό βλέμμα, το προστάζει να κοιτάξει αλλού και εκείνο υπακούει, που να φανταζόταν, όμως ότι ακριβώς μετά από 16 μόλις χρόνια "το μικρό της αγγελούδι" θα ήταν εκείνο στη θέση αυτή ,να κείτεται νεκρή στην άσφαλτο, με μόνο της υπάρχων την πλαστική της σύριγγα κολλημένη στο χέρι.

Είμαστε τα παιδιά ενός κατώτερου θεού. Να βρισκόμαστε στην άσφαλτο νεκροί και μόνοι. Να ουρλιάζουμε από πόνο και κανείς να μην μας ακούει, ούτε ο ίδιος ο Θεός. Αυτός ο Θεός που ποτέ δεν είδα την ευσπλαχνία στο βλέμμα του. Τον μισώ τον Θεό με ακούς? Ξέρω καλά, πως αυτές τις τελευταίες μου ώρες, τον νιώθω, να με παρατηρεί και να γελάει επικριτικά, εις βάρος μου.

Είναι τόσο ειρωνικό δεν το βλέπεις?

Σήμερα νωρίς το πρωί με άφησαν ελεύθερη να φύγω από το κέντρο αποτοξίνωσης.

Ένιωθα τον ήλιο να καίει τη σάρκα μου. Σήκωσα να κοιτάξω τον γαλανό ουρανό μα το μόνο που μπορούσα να διακρίνω ήταν την μεγάλη πινακίδα του απέναντι κτηρίου .Τα μάτια μου έτσουζαν. Η καμένη βενζίνη των οχημάτων σε συνδυασμό με το θερμόμετρο να αγγίζει τους, 43 βαθμούς κελσίου υπό σκιά, με έκανε να λιώνω. Η Αθήνα καιγόταν κυριολεκτικά. Η ένταση στο κέντρο της πόλης με έκανε, να θέλω, να τρέξω μακριά. Δεν είχα συνηθίσει να βλέπω την Αθήνα πρωί και ομολογώ, πως το χάος της πόλης με παρέσυρε. Η φασαρία της, το πλήθος ανθρώπων κοινωνικά απομονωμένο στη δική του γκρίζα πραγματικότητα με έκανε να καταλάβω, πώς δεν είχα λείψει, ούτε μια μέρα. Η πρώτη μου σκέψη τώρα, που είμαι πλέον ελεύθερη, ήταν να γίνω ένα με τον ρυθμό της. Να γίνω ένα με την άλλη πλευρά της πόλης, που ποτέ δεν είχα προλάβει να δω. Να ακολουθήσω τους φρενήρεις ρυθμούς της. Έτσι άγνωστη μεταξύ αγνώστων, επιβιβάστηκα στο Μετρό, με προορισμό το άγνωστο.

Περιπλανήθηκα όλη τη μέρα σχεδόν όμως ήξερα πώς η ώρα ερχόταν και αυτή τη φορά ήμουν έτοιμη άρχιζα να νιώθω το αίμα μου να βράζει, την καρδιά μου να με τσιμπάει, το στέρνο τις παλάμες μου να ιδρώνουν. Γύρω στις δώδεκα το βράδυ είχα φτάσει.

Ακολούθησα την άλλοτε γνωστή διαδρομή μου προς τη στοά. Όμως κάτι είχε αλλάξει. Δεν μπορούσα να το προσδιορίσω αλλά ένιωθα αλλόκοτα. Η διαδρομή ήταν γνωστή. Χωρίς να το καταλάβω άρχιζα και ένιωθα τις φλέβες μου να κάνουν σπασμούς ξανά. Έτρεμαν τα πόδια μου.

Μήπως θα έπρεπε να φύγω; "

Μπορώ να αλλάξω το τέλος μου, μπορώ να γυρίσω στο σπίτι μου και όλα αυτά να τελειώσουν".

Σταματάω. Άρχιζα να αναπολώ το σπίτι μου, το πρόσωπο της μάνας μου. Το χαμόγελο της. Δάκρυα άρχιζαν να κυλάνε στο ωχρό μου πρόσωπο. Το βλέμμα αηδίας κάθε φορά που γύρναγα στο σπίτι "φτιαγμένη", όμως η μανούλα μου, ποτέ δεν ήταν εκεί. Ποτέ δεν ήθελε να με δει σε αυτήν την κατάσταση, έτσι δούλευε ατελείωτες ώρες ή κοιμόταν στον γκόμενο.

Μόνο ο μεγάλος καθρέφτης στο σαλόνι ήταν εκεί και το είδωλό μου που διαγραφόταν μέσα του. Ένα είδωλό αποκρουστικό. Μέσα του έβλεπα μια κοκαλιάρα με ωχρή όψη και με τρυπημένες φλέβες. Ματιά βυθισμένα στο σκελετωμένο κρανίο της, με μαλλιά άλλοτε μακριά μαύρα, τώρα ξυρισμένα σύριζα .

Η μάνα μου δεν ήρθε να με δει ποτέ στο κέντρο, ούτε μια φορά. Άρχιζα, να γελάω με μανία! "Εγώ σε κάθε ΓΑΜΗΜΕΝΗ επίσκεψη σε περίμενα! Που ήσουν, όταν έλιωνα στον δρόμο; Που ήσουν, όταν με μάζευε η αστυνομία; Που είσαι τώρα;" Ούρλιαζα μέσα στο δρόμο. Τα πόδια μου δεν άντεξαν και έπεσα. Πονάω, γιατί ποτέ της δεν μου στάθηκε. Οι σπασμοί στο σώμα μου αρχίζουν και γίνονται αβάστακτοι "άλλο ένα ξέσπασμα" σκεφτόμουν και καμιά βοήθεια από πουθενά. "Ήθελα μόνο να έρθεις και να με πάρεις από εκείνη την επίγεια κόλαση και να πηγαίναμε μαζί σπίτι! Που είσαι;" Η φωνή μου άρχιζε να σπάει. Τα μάτια μου γεμάτα δάκρυα και οι ερωτήσεις αυτές έπαιζαν σε επανάληψη ξανά και ξανά μέσα στο κεφάλι μου και η μόνη μου σκέψη ήταν, πως έπρεπε απόψε να φέρω, εις πέρας την μεγαλύτερη επιθυμία μου.

Κράταγα το κεφάλι μου σφιχτά και όντας κουλουριασμένη αποφάσισα να κάτσω εκεί για λίγο, κάτω στα καυτά, βρώμικα και σπασμένα πλακάκια της Οδού Τοσίτσα. Τα χέρια μου έτρεμαν, χρειαζόμουν επειγόντως την δόση μου. Πιάνω από την ξεφτισμένη τσάντα μου ένα κλεμμένο πακέτο τσιγάρα. Το κοίταξα, άνοιξα και είδα ότι είναι το τελευταίο δίπλα του δεσπόζει η μικρή μου σύριγγα. Ανάβω τσιγάρο, όσο περνάει η ώρα οι σπασμοί άρχιζαν και υποχωρούν. Τα χέρια μου σταματάνε να τρέμουν και εγώ άρχιζα να χάνομαι στις σκέψεις μου.

 

Όλη μου η ζωή ήταν ένα ταξίδι, σκεφτόμουν. Μια διαδρομή πάντα κάπου ήθελα να πάω.Σήμερα θα ήταν το τελευταίο μου.

 

Έσβησα το τσιγάρο. Πέρασα το δρόμο και τώρα είμαι στην τελική ευθεία του δρόμου. "Ο εκδότης του εισιτηρίου μου ήταν εκεί, στο ίδιο σημείο κάθε μέρα, πούλαγε τα εισιτήρια του στις χαμένες ψυχές για το ταξίδι τους.

-Χάθηκες, που ήσουν Αννούλα μου τόσο καιρό; Έλα σε έχω φτιάξει...το γνωστό να φανταστώ; Μου λέει με σταθερή φωνή.

Τον αντίκρισα και είδα πως και εκείνος είχε αλλάξει πολύ είχε χλομιάσει και μύριζε από πάνω μέχρι κάτω χόρτο. Με σιγουριά του λέω

-Όχι θέλω καθαρή σήμερα Παύλο...και μεγάλη δόση έχω λεφτά". Με κοιτάει με απόρροια και αρχίζει να φωνάζει.

-Μικρή μην κάνεις καμιά μαλακία και βρω εγώ το μπελά μου! Εγώ μωρή μαλακισμένη φυλακή δεν ξανά πάω! ακούς μωρή; Τα μάτια του γυάλιζαν.

Χωρίς να το καταλάβω με είχε κολλήσει στον τοίχο και με πίεζε με δύναμη στο λαιμό .Τα πόδια μου δεν ακούμπαγαν το έδαφος, δεν μπορούσα να αναπνεύσω. Τα ματιά του έλαμπαν και οι φλέβες του προσώπου του είχαν όλες διογκωθεί. Μέσα στα μάτια του διέκρινα φόβο και απελπισία. Φόβο να μην ξαναπεράσει, ότι είχε περάσει στο παρελθόν. Πρώτη φορά έβλεπα τον Παύλο να εκφράζεται. Αυτό σήμαινε, πως δεν είχε χάσει τα πάντα. Μέσα στο πνιγμό μου χαμογέλασα, αφού το είδε σταμάτησε να με σφίγγει και με έσυρε αργά κάτω στο έδαφος με το χέρι του ακόμη στο λαιμό μου.

-Τι την θες τη καθαρή; Θα πας το ταξίδι τελικά;

-Ναι Παύλο ήρθε η ώρα μου... Αποκρίθηκα με σιγουριά μέσα μου. Σήμερα είναι η βραδιά μου, σκέφτηκα.

-Καλό ταξίδι μικρή θα μου λείψεις.

 

Η συναλλαγή ολοκληρώθηκε.Και τώρα...

Κανένα ωραιοποιημένο τέλος για την ηρωίδα.

Ήταν ακόμα ένα παιδί που ξεψύχησε στην άσφαλτο.

Κανένα δακρύβρεχτο αντίο.

Καληνύχτα Αθήνα...

Με θυμάμαι θολά να περπατάω με τη καρδία στο στόμα να καταρρέω μέσα στο δρόμο και κοιτάω γύρω μου γεμάτη φόβο αλλά και με νοσταλγία. Τώρα ετοιμάζομαι να φύγω επιτέλους.

Είμαι εδώ σε ένα στενό της Πανεπιστημίου κάθομαι σε κάτι σπασμένα σκαλοπάτια από μάρμαρο. Απλώνω τα τσακισμένα πόδια μου στο πεζοδρόμιο, τα νιώθω να καίνε. Ξεκινάω την γνωστή προετοιμασία βήμα προς βήμα.

Βήμα πρώτο: Δένω σφιχτά το λάστιχο ξανά στο χέρι μου πόσο μου έλειψε η αίσθηση του πλαστικού επάνω στη πονεμένη σάρκα μου να με πιέζει με δύναμη.

Βήμα δεύτερο: Θολώνει το μυαλό μου και εστιάζω στο στόχο μου χωρίς να σκέφτομαι τίποτα άλλο ,όμως φευγαλέα, μου περνάει από το μυαλό το πρόσωπο της μητέρας μου.

Βήμα τρίτο: Βγάζω από τη τσέπη μου τον αναπτήρα. Κοιτάζω με προσοχή το τσακισμένο κουτάλι.

 

Κάτι διακόπτει τον συλλογισμό μου...

 

Κοιτάω έντρομη το δρόμο, καθώς από μακριά ακούω φασαρία ,να μην με πιάσουν, οι μπάτσοι, όχι αυτή τη φορά, αν βιαστώ, δεν θα με προλάβουν, όπως την προηγούμενη φορά.

Θέλω να ταξιδέψω.

Εστιάζω στη δουλεία μου.

Βήμα τέταρτο: Βγάζω το εισιτήριο μου από το σακουλάκι και το αδειάζω στο κουτάλι και βγάζω το τελευταίο κομμάτι βαμβάκι από τη τσάντα μου. Κόβω με τα βρόμικα μου χέρια ένα μεγάλο κομμάτι και το τοποθετώ επάνω στο κουτάλι .

Βήμα πέμπτο: Βγάζω την σύριγγα από το πακέτο με τα τσιγάρα και την τοποθετώ επάνω στο βαμβάκι και ρουφάω την καθαρή μου δόση.

Βήμα έκτο: Χτυπάω με τα δύο δάχτυλα μου την φλέβα στο μπράτσο με ευλάβεια. Βάζω την σύριγγα στη φλέβα μου. Τραβάω λίγο αίμα και το αναμιγνύω με την δόση.

Βήμα έβδομο: Σφίγγω και άλλο το λάστιχο στο μπράτσο μου.

Βήμα ένατο: Γεμίζω τη σύριγγα.

Βήμα δέκατο: Και τελευταίο πατάω τη τελευταία καθαρή δόση και ξεσφίγγω το λάστιχο και νιώθω την ηρωίνη να μου παγώνει την ψυχή και τις φλέβες μου να συστέλλονται, όλο και πιο γρήγορα, όπως παλιά.

Κοιτάω για μια τελευταία φορά τον ουρανό. Σήμερα έχει πανσέληνο. Αντικρίζω την Αθήνα για μια τελευταία φορά. Κλείνω τα μάτια μου. Είμαι έτοιμη.

 Και τώρα τι κάνω;

Την τελευταία στάση στο ταξίδι μου.

Κανένα ρομαντικό ταξίδι.

Κανένα ωραιοποιημένο τέλος για την ηρωίδα.

Ήταν ακόμα ένα παιδί που ξεψύχησε στην άσφαλτο.

Κανένα δακρύβρεχτο αντίο.

Καληνύχτα Αθήνα...

 

ΖΝ