Νιώθω.

 -Tι νιώθεις?
 -Τι νιώθω?
      Νιώθω έναν αέναο και συνεχές άλγος. Βλέπω την ύπαρξη μου να διαλύεται. Νιώθω, πως η μάσκα μου καταρρέει συνεχώς και τα θρυμματισμένα κομμάτια κείτονται κάτω στο πάτωμα. Προσπαθώ να τα μαζέψω, μα όταν τα ακουμπάω γίνονται σκόνη, που τα παίρνει ο άνεμος.
     Παρατηρώ, πως η συνεχής και ακατάληπτη προσπάθεια, που έχω κάνει να ταρακουνιέται συθέμελα και να λικνίζεται ρυθμικά στα ρίχτερ  ενός ανώτερου ψυχικά κατεστημένου, σαν τον πύργο της Βαβέλ, όπου όσο κι αν τρέχω να προλάβω, δυστυχώς εκείνο όλο και απομακρύνεται μέσα στις σκιές της μίζερης μου ύπαρξης.
    Νιώθω, τις πιο διεστραμμένες και απρόσιτες πτυχές του εαυτού μου να αναδύονται, μέσα σε ένα κύμα οργής και θυμού να παίρνουν όψη, ψυχή και σάρκα, να αναδύονται μέσα από το συναισθηματικό χάος του μυαλού μου και να γεννάται αργά και σταθερά ένα άνθος. Το άνθος του μίσους.
     Νιώθω, τον εαυτό μου να θρυμματίζεται, να συρρικνώνεται και να χωράει σε μια χούφτα παιδιού.
      Να πετιέται κάτω με οργή και να σπάει σαν γυαλί όλη μου η ύπαρξη, και το άνθος να παίρνει τη θέση της λογικής και της συνείδησής μου, να με παρασέρνει σε απόμακρα μέρη του μυαλού μου, να μου δείχνει την αλήθεια την αλήθεια, που τόσο καιρό αγνοούσα, την αδυναμία της ύπαρξης μου αλλά και ολόκληρου του ανθρώπινου είδους. Τον πόνο και την θλίψη τώρα να μου οπλίζουν τα κατεστραμμένα μου χέρια, που είναι γεμάτα πληγές και να απελευθερώνεται η ενέργεια μου, μέσα από το αίμα και τη φωτιά. Να μου γελάνε με ειρωνεία και η ενέργεια μου να συμπυκνώνεται, μέσα στο σώμα μου.
    Αφουγκράζομαι την κραυγή του σπασμένου εαυτού μου, που μου προκαλεί ηδονή και ο πόνος της σάρκας να γίνεται απόλαυση, ο μόνος μου σκοπός τώρα πια είναι η τιμωρία της.
    Νιώθω, πως η πνευματική αναζήτηση μου μόλις άρχισε και γνωρίζω, πως θα είναι δύσκολο να ανακαλύψω και να κατανοήσω την αλήθεια, όμως ο οδηγός μου στο ταξίδι με στηρίζει και το άνθος του μίσους θα είναι εκεί, και θα απορροφάει την ενέργεια μου, έτσι θα ανθίζει και στις πιο αντίξοες συνθήκες. Μέσα σε χιονισμένα τοπία, θα είναι εκεί, μέσα σε πυρήνα μέτωπα, θα είναι εκεί, να διαισθάνεται την καμένη μου σάρκα,  ακόμη κι αν προσπαθήσω να το αποβάλω θα είναι εκεί. Όπως ήταν πάντα μέσα μου. Σταματάω πλέον την προσπάθεια να το ξεριζώσω, όπως άλλοτε, τώρα θα το προστατεύω. Γνωρίζω, όμως πως ο άνθρωπος ποτέ δεν είχε θέση στον άυλο, αυθύπαρκτο κόσμο των ιδεών αλλά σαν ένας νέος Δάντης θα προσπαθήσω να παραβρεθώ, να δω και να κλέψω την αλήθεια, σαν ένας άλλος Προμηθέας να μεταλαμπαδεύσω στη νεκρή μου όψη, τα αληθινά χαρακτηρίστηκα της και να την ολοκληρώσω. Να πάω κόντρα στη φύση μου και να μεταμορφωθώ από ημιτελές βδελυρό πλάσμα, σε ένα πλάσμα ολοκληρωμένο. Όσο δύσκολο κι αν είναι, θα συνεχίσω το ταξίδι μου και εν τέλει, να φτάσω το ανώτερο ψυχικά πλάσμα, που πάντοτε μου προκαλούσε δέος, μα και φόβο. Να το κοιτάξω κατάματα και να του κρατήσω το χέρι. Αυτός είναι ο σκοπός μου, να αναδυθώ από τις στάχτες του εαυτού μου.
  -Τι νιώθω? Νιώθω το μίσος να μου οπλίζει το χέρι να σηκώνομαι και να προχωράω, να με παρασέρνει το πάθος μου, μα η λογική μου πλέον να είναι ο σταθερός παράγοντας, που πάντοτε ήταν. Βλέπεις η μάσκα μου έπεσε, αλλά υπάρχει κάτι πολύ χειρότερο πίσω από αυτήν,το πραγματικό πρόσωπο μου. 

Νιώθω πάλι ο εαυτός μου. 

ZN