Η ρευστότητα του χρόνου.

Αυτά που θα σας αφηγηθώ όντως έχουν συμβεί. Είναι γεγονότα που έγιναν την Τάδε μέρα , τον ψι μήνα του έτους ΧΧΧΧ. Θέλω να με προσέξετε πολύ καλά. Δεν τα φαντάστηκα ,εγώ η αγαπημένη σας αφηγήτρια είδα τον χρόνο να σταματάει με τα ίδια μου τα μάτια, όμως ας αρχίσουμε από την αρχή. Γενικά ποτέ δεν κατάλαβα πλήρως την έννοια του χρόνου,από παιδί με δυσκόλευε η ρευστότητα του.
Είναι ατελείωτες οι φορές που  ανακαλέσω στη μνήμη μου στιγμές που κοίταζα ένα ρολόι τρεμάμενη στη σκέψη πως θα επέλθει το μετά και πως ο χρόνος έτσι είναι φυσικό να κυλά  σαν νερό και να γλιστράει από τα χέρια μου. 
Ο χρόνος φεύγει και στο πέρασμα του παίρνει και κάποιους από αυτούς που συναντάς κατά τη διάρκεια της ζωής σου. Πόσοι φεύγουν καθημερινά από δίπλα σου και  πόσοι μένουν είναι το βασικό και "κοινότυπο" ερωτήματα που κάνουν οι περισσότεροι άνθρωποι βλέποντας το πέρασμα του χρόνου επάνω τους , μπροστά σε ένα άδειο τραπέζι, πάνω από ένα ρολόι, πίσω από ένα μισοφωτισμένο παράθυρο ή όρθιοι μπροστά σε έναν λερωμένο καθρέπτη; Πόσοι όμως παραμένουν στάσιμοι στο χρόνο και πόσοι σπάνε τη έννοια του χρόνου κάνεις δεν το έχει ερωτηθεί;
Πώς είναι δυνατόν να σε παρασύρει ένα τόσο μικρό πράγμα και όχι η ίδια η έννοια της απώλειας του χρόνου που συμβαίνει ακόμα και τη στιγμή που αυτή η σκέψη διατυπώνεται;
 Γιατί να φοβάμαι συνεχώς το αύριο ενώ έτσι και αλλιώς δεν μπορώ να βιώσω ήδη το τώρα; 
Γιατί ο χρόνος ποτέ δεν είναι σύμμαχος αλλά είναι τιμωρός καθώς σου κλέβει την κάθε στιγμή είτε αυτή είναι μια όμορφη παιδική ανάμνηση είτε είναι ένα πολύ δυσάρεστο γεγονός;  
Ποτέ δεν κατάλαβα την έννοια των "τυπικών" ραντεβού που δίνουμε για την τάδε μέρα και την δείνα ώρα και σε ένα συγκεκριμένο σημείο. 
Πώς μπορώ να ξέρω που θα είμαι εκείνη τη μέρα;
Πώς μπορώ να σου εξασφαλίσω εγώ αυτήν την επιφανειακή συνάντηση που εσύ και μόνο θες; 
Γιατί δεν μπορώ να σου εκφράσω αυτές μου τις ανησυχίες μια δεκαετία αργότερα, όταν ο χρόνος θα σε έχει παρασύρει μαζί του μακρυά από εκείνη την θλιβερή μας συνάντηση στο κέντρο της πόλης και την δείνα ώρα και μέρα; 
Κάποιο κομμάτι του εαυτού μου ίσως γνωρίζει την απάντηση αυτό που συνηθίζω να αποκαλώ "λογικόν" λέει εύστοχα:
 -Έχει παρέλθει ο χρόνος και πως δεν είναι δυνατόν να αναπολείς γεγονότα του παρελθόντος. Τέλος γιατί ίσως αυτός ο άνθρωπος έχει φύγει χρόνια από το στενό σου περιβάλλον (μια μικρή παύση) μπορεί να μην σε θυμάται πια. 
Και η ερώτηση που θέτω προς κοινή απάντηση είναι "γιατί εγώ να θυμάμαι το συγκεκριμένο πρόσωπο;".
Πάλι το "λογικό" μέρος του εαυτού μου να απαντήσει:
-Γιατί εσύ επιλέγεις να μην ξεχνάς...(επακολουθεί μια μικρή παύση). Ίσως και γιατί οι άνθρωποι αναπολούν τις χρονικές περιόδους που νομίζουν ότι είναι καλύτερες από τη παρούσα χρονική κατάσταση που βιώνουν. 
-Πολύ λογικές απαντήσεις είναι και οι δύο μα το πρόβλημα μου είναι άλλο, γιατί με το πέρασμα του χρόνου δεν εξαλείφονται και τα γεγονότα; Αυτό που θέλω να πω είναι πως μετά από χι χρόνια να υπάρχει η δυνατότητα να διαγράφονται και να μην έχουν συμβεί ποτέ να είναι δηλαδή όλα μια παραίσθηση του χρόνου γεμάτη είδωλα;
-Αυτό δεν μπορώ να στο απαντήσω γιατί αυτό δεν έχει συμβεί ποτέ σε κανέναν και μόνο μέσο των δεδομένων μπορώ να τεκμηριώσω μια Λογική άποψη καθώς αυτός είναι ο ρόλος μου.
-Ξέρεις τι μου κάνει τρομερή εντύπωση; Πώς ολόκληρο το ανθρώπινο είδος έχει βασιστεί σε άυλες, ανύπαρκτες ιδέες όπως είναι ο χρόνος, ο θεός, η "αρμονία" του σύμπαντος αλλά δεν μπορεί ουσιαστικά να καθορίσει το ίδιο του μέλλον η κάθε ατομικότητα ξεχωριστά; Πώς δηλαδή εγώ τώρα που μιλάω μαζί σου να ισχυριστώ πώς αυτή η συζήτηση δεν έγινε  ποτέ και πώς εσύ δεν υπάρχεις, ούτε υπήρξες ποτέ και πώς όλα αυτά ήταν μια παρανόηση δική σου ή απλά να διαγραφεί από τη μνήμη μου μέσω του περάσματος του χρόνου;
-Ξέρεις αυτά που λες πραγματικά με φέρνουν σε δυσάρεστη θέση. Οι άνθρωποι και γενικότερα το ανθρώπινο είδος έχει δημιουργήσει κάποιες Λογικές Σταθερές για να μπορούν να δαμάσουν το περιβάλλον τους . Όσο για την ύπαρξη θεού πραγματικά αυτό είναι μια πολύ μεγάλη κουβέντα, όμως το μόνο που μπορώ με βεβαιότητα να σου πω είναι πώς το μεγαλύτερο δημιούργημα του Ανθρώπου για να μπορεί να κατευθύνει τον όχλο είναι η δημιουργία του Θεού. Τώρα όσον αφορά την δική μου ύπαρξη πώς είναι δυνατόν να μην υπήρξα ποτέ από τη στιγμή που εγώ σαν οντότητα έχω μνήμες αποκλειστικά δικές μου;Πώς είναι δυνατόν να θυμάμαι όλα μου τα παιδικά μου χρόνια και ακόμη άνθρωποι γνωρίζουν την ύπαρξη μου άρα αυτό που λες πρακτικά είναι λάθος και μπορώ να σε διαψεύσω. 
Σιωπή. Κανένας από τους δυο μας δεν θέλει να μιλήσει ακόμη. Η ώρα κυλά όμως . Αυτός ο ενοχλητικός ήχος των δεικτών του ρολογιού με φέρνει στα πρόθυρα νευρικού κλονισμού. 
Άτολμα χωρίς να έχω σκεφτεί και πολύ αυτό που θα πω ,προσπαθώ να συνεχίσω αυτή την παράλογη συζήτηση .Προσπαθώ την ώρα που τα αποτυπώνω και τα αφηγούμαι σε εσάς να είμαι όσο το δυνατόν πιο επεξηγηματική και ακριβής. Δεν θέλω όμως να σας αποκοιμίζω κιόλας σας θέλω ενεργούς να με διορθώνεται όπου τύχει να παρεκτραπώ ή να απομακρυνθώ από τα γεγονότα.
Έτσι συνεχίζοντας λέω με τόλμη:
-Ναι, αλλά εγώ που ξέρω πως όντως υπάρχεις; Θέλω να πω πώς όντως είσαι δίπλα μου; Μπορεί να με έχεις βάλει να τα θυμάμαι αυτά ως ανάμνηση;
-Αυτό το αστείο ξέρεις αρχίζει να είναι πραγματικά κουραστικό και αρχίζει να γίνεται προσβλητικό οπότε θα σε παρακαλέσω να σταματήσεις. Πραγματικά απορώ γιατί ήρθα εδώ σήμερα μαζί σου τι νόμιζα πως θα κατάφερνα με όλο αυτό;
Σιωπή η καλή σας αφηγήτρια μετά από ένα τέτοιο σχόλιο του συνομιλητή της αποφάσισε να σταματήσει να μιλάει και έμεινε σιωπηλή μέσα στις σκέψεις της για αρκετές στιγμές, ώσπου συνέβη αυτό!
 Σταμάτησε να χτυπά το ρολόι του τοίχου έτσι ξαφνικά έμεινε στάσιμο! Με τους δείκτες του να  είναι κολλημένοι στην ώρα 11:30 μ.μ.
-Τι ανακούφιση...
-Τι έγινε αυτή τη φορά μέσα στο μυαλό σου και χάρηκες;
-Αυτό το σχόλιο θα προτιμήσω να το παραλείψω ,αλλά κοίτα ο χρόνος σταμάτησε, τώρα πια μπορούμε να μην νοιαζόμαστε για το χρόνο.
Γυρνάει να κοιτάξει το ρολόι που σταμάτησε και μετά κοίταξε εμένα μέσα στα μάτια νομίζω πως ήταν η πρώτη φορά που με κοίταζε έτσι.Στο τάδε μέρος επικρατούσε μια ησυχία και από τους υπόλοιπους ανθρώπους που σύχναζαν εκεί.Το μόνο που ακουγόταν ήταν μια ελαφριά μελωδία από κάποιο ξεχασμένο jazz κομμάτι και ένα μικρό σύννεφο καπνού.
-Το λες αυτό επειδή σταμάτησε το ρολόι του μαγαζιού;
-Βέβαια για αυτό το λέω.
-Σταμάτα την αφήγηση!
-Τι έγινε πολύτιμε μου ακροατή τι έκανα λάθος στην ιστορία;
-Δεν σου είπε αυτό και το ξέρεις.
-Δεν μου το είπε έτσι; Μάλλον θα το θυμάμαι κάπως αλλιώς...ωραία πες μου τι μου απάντησε μήπως θυμάσαι εσύ καλύτερα;
-Φυσικά και θυμάμαι τα πράγματα μετά το σταμάτημα του ρολογιού έγιναν έτσι. Αυτός σε κοίταξε περίεργα και έσβησε το τσιγάρο του,ύστερα εσύ μαζεύτηκες στον εαυτό σου και αυτός έμεινε σιωπηλός σε κοίταξε και σηκώθηκε να φύγει αλλά για κάποιον λόγο κάτι τον κράτησε καθηλωμένο στην άθλια μισό φθαρμένη κόκκινη καρέκλα του μαγαζιού .Το χρώμα της καρέκλας παίζει σημαντικό ρόλο στην ιστορία δεν θα έπρεπε να το παραλείψεις. Στη συνέχεια είπε κάτι του τύπου "ποίο είναι το πρόβλημα και δεν είσαι πια ο εαυτός σου" σε ρώτησε γεμάτος απορία αλλά και με ένα τόνο αν θες τη ταπεινή μου άποψη με ειρωνεία.
-Ναι, έχεις δίκιο τώρα το θυμάμαι ξεκάθαρα. Νομίζω πως μπορώ να συνεχίσω, ευχαριστώ καλέ μου ακροατή.
Μετά λοιπόν δεν του απάντησα καθώς αυτή η ερώτηση με έφερε σε δύσκολη θέση και αποφάσισα να την προσπεράσω. Τότε τον ρώτησα εγώ:
-Τι σου συνέβη εσένα και δεν είσαι πια ο εαυτός σου;
-Μα, εδώ θα σε διαψεύσω δεν έχω αλλάξει καθόλου από τη μέρα που με γνώρισες τόσα χρόνια ο ίδιος είμαι πώς είναι δυνατόν να με ρωτάς κάτι τέτοιο;
-Μα, αφού το βλέπω πως κάτι έχει αλλάξει,δεν μπορώ να το προσδιορίσω αλλά ξέρω πως είσαι εχθρικός απέναντι μου.
-Εγώ; Μόνο να σε βοηθήσω θέλω, τίποτα άλλο.
Τότε λοιπόν σηκώθηκα όρθια τον κοίταξα στα μάτια και γεμάτη δυσπιστία του είπα με σταθερή φωνή:
-Όχι, το μόνο που θες είναι να μείνεις μέσα στις βεβαιότητες σου σε μια ωραία φυλακή συμβάσεων!
Και πήρα την τσάντα μου γρήγορα μαζεύοντας τα τσιγάρα μου και έφυγα. Σχεδόν έτρεξα να βγω από το μαγαζί και τότε θόλωσαν όλα η φωνή του στα αυτιά μου, δεν έφτανε πια. Έτσι μέσα στον χρόνο που κύλαγε σαν νερό ξαφνικά όλα σταμάτησαν, ταυτόχρονα όλα τα ρολόγια έμειναν στάσιμα στην ώρα αυτή 11:30 μ.μ. και εγώ ανακουφισμένη η καλή σας αφηγήτρια έφυγα και περπατούσα στον σταματημένο δρόμο,περνούσα δίπλα από περαστικούς που είχαν κοκαλώσει στην κίνηση τους, ήταν φοβερό μόνο να μπορούσα να σας το δείξω αυτό έγινε για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα νομίζω. Συνέχιζα να περπατάω μέσα σε σταματημένους ανθρώπους αλλά παρατήρησα πως τα χέρια τους και τα πόδια τους προεξείχαν  κάτι σαν λεπτές διάφανες κλωστές και όλες προέρχονταν από ψιλά .
-Σαν ανδρείκελα;
-Ναι, ακριβώς σαν ανδρείκελα,αυτή ήταν η λέξη που έψαχνα. Έτσι όντας περίεργη αποφάσισα να κοιτάξω προς τα επάνω στον σκοτεινό ουρανό που ούτε το φεγγάρι δεν είχε βγει. Είχε νομίζω και σύννεφα ο ουρανός. Τα φώτα της πόλης ξαφνικά έσβησαν.
-Και μετά τι έγινε;
-Μετά βρέθηκα να κοιτάω την ομορφιά του τοπίου όλα δεν είχαν πια σημασία δεν κοίταξα ποτέ μου πίσω να τον δω τι έκανε αφού έφυγα.Το μόνο που θυμάμαι από εκείνη τη νύχτα είναι πως επιτέλους σταμάτησε να με ενοχλεί η ρευστότητα του χρόνου. Πήγα λοιπόν στο σπίτι μου με ησυχία περπατώντας με τον αέρα να μου φυσάει τα μαλλιά. Οι λέξεις μέσα στο κεφάλι μου έρεαν σαν νερό και έτσι κοίταξα με το που μπήκα στο σπίτι μου το ρολόι  του τοίχου που ήταν σταματημένο στις 11:30 μ.μ. και πήρα μια καρέκλα το έβγαλα από τον τοίχο και το έσπασα.Το πέταξα στα σκουπίδια και βγήκα μετά από το σημείο λύτρωσης μου στο μπαλκόνι έκανα ένα τσιγάρο και έτσι αργά και όμορφα θα τελειώσω την ιστορία μου.
-Μα μετά τι συνέβη;
-Γλυκέ μου ακροατή δεν το κατάλαβες;Πέθανα μέσα στο πέρασμα του χρόνου και έτσι λυτρώθηκα.
-Αυτό σημαίνει ότι είμαι και εγώ νεκρός;
-Αυτό δεν ξέρω να στο απαντήσω.Το μόνο που ξέρω είναι ότι νίκησα το χρόνο.
-Μετά τι έκανες ; Αφού κατάλαβες ότι είσαι νεκρή;
-Μετά πάγωσα και εγώ...αφού ο χρόνος σταμάτησε.
Και το ρολόι έδειχνε πάντα την ίδια ώρα 11:30 μ.μ.
-Εντάξει, λύεται η συνεδρίαση, θα σε δω την άλλη Δευτέρα, μέχρι τότε να παίρνεις τα φάρμακα σου.
Το δωμάτιο ήταν λουσμένο με φως και η κόκκινη μισό φθαρμένη καρέκλα έκανε έναν τσιριχτό καθώς έπαιρναν την κοπέλα οι φύλακες του ψυχιατρικού ιδρύματος. Ο γιατρός κοίταζε τις σημειώσεις του παρατηρώντας πως δεν είχε επιτελεστεί καμία πρόοδος τα τελευταία δύο χρόνια. Έτσι το μόνο που μπορούσε να κάνει ο ίδιος ήταν να της χορηγούν παραπάνω φάρμακα κρυφά μέσα στο φαγητό.Μια φωνή έξω από το λευκό δωμάτιο ακούστηκε και τον διέκοψαν από τις σκέψεις του.
-Κύριε να φέρω τον επόμενο;

ΖΝ