Les notes du train.

Η αιώνια ανατολή.

Lever de soleil éternel/ Αιώνια ανατολή.

Δεν θα παινέψω τα προτερήματα σου , ούτε θα σε ψέξω. Θέλω να υμνήσω απλά την διττή σου φύση. Τώρα που αρχίζω να την θωρώ για πρώτη φορά, αρχίζω και την ποθώ αληθινά. Αδιαφορώ για τα συναισθήματα ολάκερου του κόσμου. Αδιαφορώ για τον πόθο μου, να σε μαγνητίσω, να σε κυριευσω. Μονάχα να ιδώ το είδωλο μου στην ματιά σου, μέσα στο σκοτάδι.

 Εκεί που μπορώ να νιώσω πραγματικά αληθινή, μοναδική. Ακόμα και η δική μου η φύση διαιρείται μαζί σού. Και ο χρόνος παγώνει, μονάχα σε ετούτη την στιγμή. Την στιγμή που ακουμπώ ευλαβικά το κεφάλι μου απάνω στο στερνό σου κορμί και ακούω την καρδιά μου να βροντά ολάκερο το σώμα σου. Βλέπω τους σπασμούς στο βλέμμα σου . Κανείς μας δεν είναι ο ίδιος με τότε. Μεγαλώσαμε. Αλλάξαμε. Ζούμε σε δύο σύμπαντα εκ διαμέτρου αντίθετα. Εγώ ζω μέσα στο ηλιόλουστο φως, που είναι γεμάτο χρώματα και μελωδίες, ενώ εσύ μέσα στο σκοτάδι, μέσα στις σκιές . Ζούμε σε δύο διαφορετικές εκφάνσεις της ίδιας πραγματικότητας . Ζούμε μέσα στις δικές μας ουτοπίες. Όμως αν υπάρχει μονάχα μια στιγμή, που οι δύο κόσμοι μας ενωθούν, θα έρθεις να με βρεις; Για αυτή την αιώνια ανατολή του ηλίου.Για αυτά τα κλάσματα του δευτερολέπτου θα με αντικρίσεις πίσω απ' το τζάμι σου;

 ZN.