La reine des clowns au Pays des Merveilles / Η Βασίλισσα των κλόουν στην Χώρα των θαυμάτων

 

La reine des clowns

Είμαι η βασίλισσα των κλόουν και η σκηνή ανήκει δικαιωματικά σε εμένα. Με εξτασιάζει η λαχτάρα τους, να με αντικρύσουν, με μεθάει η μεγαλοπρέπεια της σκηνής. Κι ετούτος ο ήχος των ταμπούρλων συγχρονίζεται στην εντέλεια με τους χτύπους της καρδιάς μου. Πάλλεται ο ρυθμός μέσα μου, σαν να κατοικοέδρευε απ’ την αρχή της δημιουργίας μου και να καρτερούσε ετούτη την στιγμή, για να αποδράσει, την στιγμή που περπατήσω περήφανα απάνω της. Απολαμβάνω κάθε στιγμή που βρίσκομαι απάνω σε ετούτο το σανίδι. Με  παρασέρνει το μεθυστικό φως απ’ τους προβολείς , που βρίσκονται απάνω μου. Τα φώτα, ο ήχος είναι όλα έτοιμα. Μπορώ εγώ να χάσω την πιο λαμπρή στιγμή μου; Έχω την προσοχή τους και η σκηνή μου ανήκει, αρχίζω και ζητωκραυγάζω το κοινό μου. Τον λαό μου, τον όχλο μου, που ήρθε μονάχα για εμένα. Ήρθαν να δουν από πρώτο χέρι το συναρπαστικό μου σόου, με τις φωτιές και τον δικό μου θίασο. Όλοι οι άλλοι δεν μπορούν να με συναγωνιστούν. Ούτε οι ακροβάτισσες με τα αποκαλυπτικά κοντά τους κορμάκια και τα ποτατά τους κόλπα απάνω στα σκοινιά τους. Δεν ήρθαν να θαυμάσουν τα εγκλωβισμένα μας ημίθανα ζώα, ήρθαν να παρακολουθήσουν μονάχα εμένα.

 Ήρθαν να ιδούν από πρώτο χέρι την ίδια την φαντασμαγορία προσωποποιημένη. Ετούτοι όλοι εδώ ήρθαν να θαυμάσουν την έννοια της πυρωμένης σάρκας, ήρθαν να θαυμάσουν την ημιπαράφρονη μορφή μου, να λαμποκοπάει από πάνω μέχρι κάτω. Καθώς βγάζω ελαφρώς τα βαριά ρούχα του καθωσπρεπισμού, λούζομαι με βενζίνη και φλέγομαι, χορεύω με το ροδαλό χρώμα της φλόγας. Ενώ ταυτόχρονα λικνίζομαι στην μεθυστική μελωδία των έκρυθμων κραυγών του ακέφαλου όχλου. Οι φωνές τους με κάνουν, να συνεχίζω κάθε στιγμή, όλων ετούτων των μαρτυρικών βασανιστηρίων, που με την πάροδο των χρόνων τα έχω απομυθοποιήσει και αρχίζω και τα προσμένω. Έγινα κι εγώ ένα με την καμένη μου σάρκα, ένα με το προσωπείο του κλόουν, που μου φόρεσαν με την βία. Άρχισα με την πάροδο του χρόνου, να αναμένω την βία και την προκαλώ, να προσμένω ηδονικά τα αγγίγματα τους και να φαντασιώνομαι να προβαίνω σε όλες εκείνες τις ακόλαστες ειδεχθείς πράξεις. Είδα στα μάτια τους την μανία και μαγεύτηκα, σαν παιδί, που βλέπει για πρώτη φορά ένα αληθινό σόου μάγου. Καρτερώ, να παραδοθώ και εγώ με την σειρά μου, σε όλες ετούτες τις πράξεις σε εκείνους, που με έβλαψαν και να στεφανωθώ με το πορφυρό αίμα τους. Πρώτα όμως αφήστε με να σας μαγέψω και να νιώσω για λιγάκι μονάχα ζωντανή, μέσα στην φλόγα της πυρκαγιάς απάνω στην σκηνή. Αδημονώ να ακούσω όλα ετούτα τα ουρλιαχτά τους και εκείνο το ηχηρό χειροκρότημα.

Ήρθαν να με δουν, να δίνω τον καλύτερο μου εαυτό επάνω στην σκηνή, όταν καίω με μεγάλη ευλάβεια κομμάτια της σάρκας μου και προσκαλώντας τον καπνό να εισέλθει μέσα μου.

-Το σόου μου, δεν είναι για παιδιά, αλλά μπορείτε να τα φέρετε στο τσίρκο μας και μην ανησυχείτε θα τα «φτιάξουμε εμείς»! 

Τους λέω με ιδιαίτερη χάρη και ένα σαρδόνιο χαμόγελο σχηματίζεται τώρα στο προσωπείο μου. Σήμερα η παράσταση μου, θα είναι μοναδική. Έχω σκαρώσει πολλά για αυτούς αλλά κυρίως για τον θιασάρχη μας. Τον Αγαπημένο αυτό άνθρωπο, που μας κρατά κλειδωμένα όλα εμάς τα απόκληρα όντα ετούτου του κόσμου και για να βγάζουμε τα προς το ζην πουλάμε λίγη χαρά, αναμεμιγμένη με μπόλικη χρυσόσκονη και διάφορα πολυμορφικά σχέδια απάνω στα μπαλόνια μας. Πουλάμε την παιδικότητα μας, την ψυχή μας, όση μας έχει δηλαδή, απομείνει. Εγώ και ο λόχος απ’ τους κλόουν μου, μπορούν να σας συνοδεύσουν σε ποικίλα μονοπάτια φαντασίας, μέσω της αθωότητας σας. Το μόνο που ζητάμε είναι υπομονή και το χέρι σας, προς την ουτοπία. Αυτόν τον μαγευτικό κόσμο, που ξεχειλίζει από γέλια και ξεγνοιασιά.

Για όλα ετούτα τα χαμένα παιδιά, που κανείς ποτέ δεν τους χάρισε ένα χαμόγελο, παρά μόνο πόνο, είμαστε εμείς εδώ να τα «γιατρέψουμε». Σας διαβεβαιώ πως είμαστε καλοί εμείς οι κλόουν. Ποτέ δεν θα βλάψουμε ένα παιδί. Ποτέ μου δεν είδα καλοσύνη σε ετούτο τον κόσμο και ευσπλαχνικότατα. Πάντα ήμουν το αδύναμο κορίτσι, που καρτερούσε να επισκεφτεί τον φαντασμαγορικό κόσμο της  ουτοπίας, που τόσο του υπόσχονταν οι Μεγάλοι. Εκείνοι οι μεγάλοι, που στο παραμικρό ξεστράτισμα ορμούν απάνω σου με βία και διαγράφουν, κάθε όμορφη στιγμή. Για αυτόν τον λόγο τα παιδιά δίπλα μας δεν διατρέχουν κίνδυνο. Εγώ μόνο τους Μεγάλους απεχθάνομαι, γιατί ξέχασαν, πως να είναι παιδιά. Πάνω από όλους όμως αδημονώ να συναντηθώ με εκείνον, τον μαυροφορεμένο θιασάρχη, που η όψη του μονάχα με σκιά μοιάζει πια. Τίποτα άλλο δεν θυμίζει εκείνον τον φαινομενικά γλυκομίλητο και ιδιαίτερα ευγενικό νέο άνδρα, που τα χαρακτηριστικά του, τα ζήλευαν όλα τα απολλώνια αγάλματα.

 Όταν η σκιά ετούτη με άρπαξε απ’ το χέρι και με έσυρε σε εδώ στο καραβάνι, που με την θέληση μου, τον ακολούθησα σε ετούτο το ταξίδι, μέσα στην χώρα των Θαυμάτων. Μου υποσχέθηκε αγάπη και στοργή αλλά παρόλα αυτά, που χάρισε παράνοια και οδυρμό. Πιο πολύ καρτερώ, να τον ιδώ, να περιτριγυρίζεται μέσα στο δικό του πορφυρό αίμα, να λουφάζει στην γωνία κι εγώ να γελώ. Να γελώ τόσο δυνατά, που οι κραυγές μου να ακουστούν απ’ άκρη σε άκρη ολόκληρου του τσίρκου Του. Εδώ να γίνει και η ταφή του, μεταξύ των δικών του φρικιών, που έφερε στη ζωή και μετά με το εναπομύναντο κουφάρι του, κάνω εξτασιακό έρωτα, μόνο που τώρα εγώ θα τον πονώ. Εγώ θα τον καβαλήσω και θα του δείξω, τι κρύβεται πίσω από το σπασμένο προσωπείο μου. Θέλω να τον κάνω για μια τελευταία φορά δικό μου, και να αποτινάξω το δώρο της ζωής, που του χαρίσθηκε απλόχερα, όταν γεννήθηκε.

 Καθώς με κοιτά στα μάτια, για πρώτη φορά να τον νουθετήσω και να τον κάνω αίμα μου. Με τα σπασμένα μου νύχια, να του βγάλω αργά και βασανιστικά τα μάτια απ’ τις κόγχες του και να σπάσω το χαμόγελο του, ενώ τρέχει ποτάμι το αίμα μου και γίνεται μια άμορφη μάζα με το δικό του. Και θέλω όλοι να με θωρούν καθαρά κι ξάστερα καθώς παίρνω εκδίκηση για όλα τα παιδιά, που έσυρε εδώ μέσα στο καρναβάλι του τρόμου. Κι όταν θα αργοσβήνει μια για πάντα να τον αφήσω έτσι, γυμνό και αβοήθητο να τον κατασπαράξουν τα φρικιά, που έπλασε με τα ίδια του τα ματωμένα χέρια. Ποθώ όσο τίποτα άλλο να πάρω την θέση του και να γίνω εγώ η αρχηγός του θιάσου, που θα βασιλεύω, όμως με δικαιοσύνη και περίσσιο σεβασμό προς τα πλάσματα του είδους μου, γιατί μονάχα εκεί βρήκα κι εγώ την οικογένεια, που πραγματικά αποζητούσα.

Έτσι λοιπόν θα σας αφήσω να καρτεράτε ετούτο το αλλιώτικο θέαμα στην χώρα των θαυμαστών ταχυδακτυλουργών και των ελεύθερων φρικιών. Το τσίρκο μας κλείνει σύντομα. Εσείς όμως, που ποθείτε την βία και αποζητάτε την καταστροφή, μέσω του πόνου ελάτε να δείτε ελεύθερα, έχουμε θέσεις πάντα για εσάς, δίπλα στο νεκρό κουφάρι του προηγούμενου θιασάρχη μας.

Venez admirer la Reine des Clowns au Pays des Merveilles et les Free Freaks ! Venez laisser votre esprit vagabonder.

Viens!

Ελάτε να θαυμάσετε την Βασίλισσα των κλόουν στην Χώρα των θαυμάτων και των ελεύθερων φρικιών! Ελάτε να οργιάσει ο νους σας.

Ελάτε!

 

 

ΖΝ.