L'inconfort de l'ombre.

Μέσα στην νύχτα εμφανίζεται σαν μια τερατώδη σκιά και με τα πελώρια κύματα σου με παρασέρνεις μέσα.

Μέσα στον φρενήρη ρυθμό σου .

Και όσο το μπάσο χτυπά μέσα στη καρδιά μου, έρχεσαι όλο και πιο κοντά. Παραμονεύεις κοντά μου, βρίσκεσαι μόλις μια ανάσα μακριά μου, μα σαν δεν μαγευτώ και δεν σε αποθεώσω χάνεσαι, μέσα στην αναπνοή μου και απρόσμενα εξαφανίζεσαι. Ξαφνικά μέσα μου γεννιέται το κενό της σκιάς σου, που με καθηλώνει, με απομακρύνει από την πραγματικότητα.

Η πραγματικότητα μου δεν έχει καμία πια σημασία και όλα ξεθωριάζουν μέσα στην μάτια σου, σαν παλιές φωτογραφίες, που έμειναν χρόνια μπροστά από το αχνό φως της κάμαρής μου. Η δυσφορία που μου προκαλεί ένα άγγιγμα σου, με κάνει να σε καρτερώ με όλη μου την καρδία. Μου κλέβεις επανειλημμένα την θέληση μου για ζωή. Τον ενθουσιασμό μου να αλλάξω και να απαλλαχθώ από εσένα , από τα κύματα σου και από το φτηνό περιτύλιγμα της αλαζονείας και του ναρκισσισμού σου.

Ο ναρκισσισμός σου, με κάνει, να αποστρέφω το βλέμμα μου. Μα για μια μονάχα στιγμή, μονάχα ένα κλάσμα του δευτερολέπτου, επιθυμώ να γυρίσω τα μάτια μου και να σε αντικρίσω. Να σε πιάσω με τα βρόμικα χέρια μου και να αγγίξω απαλά το κορμί σου. Να ορμήσω μέσα σου βίαια και να σε κάνω να δεις τι κτηνώδες πλάσμα έπλασες , το οποίο είναι βαθιά άπληστο και βλοσυρό.

Μα σαν περνά ο καιρός και το πάθος ξεφτίζει επανέρχομαι στην αλήθεια. Παρατηρώ τα χέρια μου που είναι ώχρα, λερωμένα και τρέμουν, μονάχα έτσι αναπολώ τον πόνο και την οδύνη που μου προκάλεσες, σαν να μην υπήρξε ποτέ ξανά τέτοια ζωντανή μνήμη, σαν κι αυτήν που ζήσαμε. Όμως τίποτα δεν έχουμε ζήσει. Τίποτα που να μην μπορεί να εξηγηθεί, τίποτα που δεν μπορεί να μην αναλυθεί και να ερμηνευτεί.

Η τόση μου επιθυμία μου προκαλεί δυσφορία.

Εκείνες τις στιγμές, που νιώθω το κορμί μου βαρύ και το δέρμα μου τραχύ ,σε σκέφτομαι. Όλες εκείνες τις στιγμές που ξεμπλέκω και τραβώ απ' την ρίζα τα αχυρένια μου μαλλιά , προσδοκώ να ακούσω την μηχανή του αυτοκινήτου σου, που θα με περιμένει μέσα στο σκοτάδι να με οδηγήσεις σε νέα δυσπρόσιτα μονοπάτια. Να τρέχουμε  με την ιλιγγιώδη ταχύτητα, μέσα σε άδειους δρόμους, να ταξιδεύουμε με την ταχύτητα που σπάει τα κοντέρ της μηχανής και τα μάτια μου να δακρύζουν. Να ακούω την καρδιά μου να χτυπά δυνατά και να μου κόβεται η ανάσα, όμως ταυτόχρονα να επικρατεί νεκρική σιωπή μέσα στο χαομένο μυαλό μου. Μόνο τότε συνειδητοποιώ, πόσο ζωντανή είμαι και πόσο ανάγκη σε έχω πραγματικά.

Είμαι ζωντανή όταν βρίσκομαι κοντά στην απόλυτη καταστροφή, σαν και τότε που έμπηγα βαθιά το μαχαίρι μέσα στις φλέβες μου, μόνο τότε ένιωθα την απόλυτη ευτυχία και τότε σταματούσαν οι άλαλες κραυγές μέσα στο κεφάλι μου. Έτσι κι τώρα προσδοκώ να πάρεις εσύ το μαχαίρι και να κόψεις την ζωή μου στα δυο... Σε δύο ισότιμα και ισάξια κομμάτια, το ένα είναι αυτό που περιβάλλει την καθωσπρέπεια και τον ορθολογισμό και το άλλο την απόλυτη παρόρμηση και τον φόβο για το άγνωστο, εκείνο το κρυφό μου μυστικό, που παραμονεύει και προσμένει να αποκαλυφθεί, για να διαλυθεί ολόκληρος ο κόσμος μου, έτσι όπως τώρα έχει πάρει μορφή.

Θέλω να  σε γνωρίσω πίσω απ' το προσωπείο σου .

Θέλω να σπάσω την δυσφορία του καθωσπρεπισμού σου και να σε κάνω ευάλωτο, όπως είμαι κι εγώ κοντά σου.

Προσμένω να σου δείξω πως αξίζει να είσαι κομμάτι και των δύο μου εαυτών αρκεί να το επιλέξεις, να δεις πίσω από το όμορφο και πρόσχαρο βλέμμα μου , εκεί θα σου αποκαλυφθεί το απόλυτο σκοτάδι και η ματαίωση μου. Σε εκείνο το σημείο όπου τα ρολόγια μέσα στο μυαλό μου σπάζουν και λιώνουν οι δείκτες τους  ομαδοποιούνται με τα τραύματα μου και το άγχος μου. Το μόνο που θέλω από εσένα είναι χρόνος.

Χρόνος να δοκιμάσεις την απόρριψη μου και να σεργιανίσεις για νέες περιπέτειες, μέσα σε παράνομα τρένα και άβατα. Μα πρέπει να φανώ δυνατή και ξεφύγω άλλο ένα βράδυ μακριά σου, σαν και τόσα άλλα, που περάσαμε χώρια. Άλλο ένα είναι κι αυτό, που οδηγεί στην ματαίωση μου και το μόνο, που με περιμένει είναι μια βαλίτσα γεμάτη από σπασμένα και καμένα απομεινάρια της φαντασίας και του πόθου μου για αυτοκαταστροφή.