Les trois couleurs sentiments.

Volume III.

Couleur:Blanc.

Εγώ περιγράφω, εσύ ζεις. Έχω ανάγκη να ξανά δημιουργηθώ. Η ανάγκη μου να αναγεννηθώ, μέσα από τις λέξεις, είναι τόσο πηγαία, που την νιώθω να μου καίει συθέμελα την ψυχή, με τέτοιο τρόπο, ώστε για μερικά δεύτερα μόνο, κατορθώνει να διαλύει την ενοχή μου. Μετουσιώνομαι, και εισέρχομαι ξανά στο βασίλειο της Ανώτερης Τέχνης. Τρέμουν τα λειψά μου χέρια, όταν πιάνουν το δοχείο με το μελάνι, όταν γεμίζουν για πρώτη φορά τις αμέτρητες λευκές μου σελίδες. Η αυθύπαρκτη υπόσταση, χωρίς την ανάγκη των άλλων. Η επανεφεύρεση του εαυτού, του πρωταρχικού ειδώλου, μέσα στο απόλυτο κενό, και το βάπτισμα του, μέσα στα θεοφώτιστα χρώματα του ουράνιου κόσμου.

Διεκδικώ την θέση μου σε αυτό το αχανές πλήθος, από άχρονες γραμμές και υπεριώδη χρώματα. Αναπνέω το φόβο μου και πλατσουρίζω, μέσα σε ένα λευκό καμβά, την αναγέννηση μου. Θέλω να απελευθερωθώ από την σκιά μου, και για μια μονάχα φορά, να με αγγίξω. Να σε ταξιδέψω, μέσα από λέξεις μου και όχι να σε εγκλωβίσω, μέσα σε αυτές. Επιδιώκω να σε κάνω να νιώσεις, ότι ένιωσα εγώ όταν σε αντίκρισα για πρώτη φορά. Σε περίλουζε θαρρώ, το υπόλευκο χρώμα του κάδρου και σου προσέδιδε μια λιτότητα, μια σιωπή, μια απόλυτη ειλικρίνεια. Κι εγώ σε ερωτεύτηκα. Θέλω να σε αγγίξω με την ποίηση μου, και τα κόκκινα μου χέρια να χυθούν, μέσα στην φόρμα καβαλέτου σου και να δημιουργηθούν, έτσι οι πιο ζωντανές εικόνες του ουρανού.

Προσμένω να τους αγγίξω, με τα τυφλά μου μάτια, για να ιδούν τις λέξεις μου. Περιδιαβαίνω, μέσα στους απέραντους ολόλευκους κήπους. Οι υπέρλαμπροι αυτοί κήποι, αποτελούνται από εικόνες και λέξεις, των ονείρων μου. Μέσα από τα ολόλευκα φτερά των απομονωμένων χρωμάτων των ονείρων μου, προσδοκούν να γίνουν ένα με το παρόν. Αναζητούν να γίνουν, το απόλυτο Λευκό, μέσα από είδωλα των ονείρων. Οι κήποι αυτοί αποτελούνται διαδρόμους, διανθισμένους, από κατακόκκινα ροδοπέταλα, που στο κάθε ένα από αυτά, αναγράφεται μια λέξη, ένα αυθεντικό συναίσθημα. Οι διάδρομοι, απλώνονται επάνω στην χρονική διάρκεια μερικών βλεφαρισμάτων των σμαραγδένιων σου ματιών. Αναζητώ το είδωλο μου, μέσα στα δικά μου μάτια. Έτσι για μια μονάχα στιγμή, για έναν μονάχα χτύπο, να αναπνεύσω, μέσα από την δική μου πνοή και να ιδώ την μεγαλοφυία της δικής μου τέχνης.

Οι λέξεις μου εμποτίζονται από τα χρώματα μου, μακριά πλέον από σένα. Μακριά από κάθε γαλάζια απόχρωση σου. Γιομίζουν με το απόλυτο λευκό. Ένα ασπίλωτο λευκό, που σε συνδυασμό το λευκό της σελίδας, δημιουργούν μια απόλυτη άχρονη ολότητα των ονειρικών χρωμάτων του σύμπαντος. Αυτή είναι η λευκή σελίδα, που προσμονούσε να γιομίσει και δεν γέμιζε ποτέ. Αυτή η λευκή σελίδα, που κατάφερε να διανθιστεί, από μένα πια.

Τα τυφλά μου μάτια, ανοίγουν ελαφρά και θωρούν για πρώτη φορά την δύναμη της έμπνευσης, που δεν είναι άλλη από αυτό το Θεόσταλτο Λευκό του ουράνιου τοίχου, της κενής σελίδας, του εγώ μου. Κατάφερνα να σπάσω τον τοίχο μου. Θωρώ για πρώτη φορά τον γαλάζιο σου ουρανό και τα ροδαλά χρώματα, από ένα ηλιοβασίλεμα, που μου θυμίζει την παιδική μου ηλικία, κάποιο ξεχασμένο καλοκαίρι .Χώρια πια, από την σκιά του γκρίζου, σε από αποχαιρετώ κι εσένα. Συνέχισε το καθάριο ταξίδι σου μέσα στο γαλάζιο του ουρανού. Πλέον, αναπνέω. Είμαι ζωντανή.

ZN