Ασφυξία.

  Κοιτάω τον κόσμο να περνάει και κοιτάω συνεχώς προς όλες τις κατευθύνσεις του δρόμου σαν κάτι να περιμένω που όμως δεν έρχεται ποτέ. Παρατηρώ μέσα από τη χαραμάδα μιας κλειστής πόρτας .Καρτερώ πάνω από ένα τηλέφωνο που όμως ποτέ δεν χτυπάει. Χαμένος μέσα στις σκέψεις, μου είναι δύσκολο να ξεχωρίσω τις μέρες που διαδέχεται  η μια μετά την άλλη, αρχίζω να νιώθω πως είμαι εγκλωβισμένος και να με καταπίνει η σιωπή στο διαμέρισμα μου που γίνεται αποπνικτική .Ο αέρας που φυσάει μέσα από το παράθυρο με παρασέρνει να βγω έξω και να αρχίζω να ψάχνω για κάποιον.

Σηκώνομαι και πάω να βγω έξω να τον αναζητήσω.

  Κρατάω το κρύο πόμολο της πόρτας γερά όμως κάτι με σταματάει ,ανοίγω και βλέπω από το ματάκι της πόρτας εικόνες φρίκης .Οι άνθρωποι πλέον δεν είναι έτσι όπως τους θυμόμουν έχουν φρικτές μορφές ,τα μάτια τους είναι γεμάτα μίσος και οι ψυχές τους είναι άδειες. Τα στόματα τους είναι φιμωμένα και στα πόδια τους έχουν αλυσίδες. Ίσως αυτός που περιμένω να είναι και αυτός έτσι και για αυτό να είμαι εδώ μέσα ,σκάφτομαι. Κάνω ένα βήμα πίσω .Ξέρω πως περιμένω κάποιον αλλά δεν θυμάμαι το πρόσωπο του ,ούτε το όνομα του. Αλλά αν τον βρω  μπορεί να με θυμηθεί εκείνος .Γυρνάω και κοιτάω το ρολόι του τοίχου που είναι σταματημένο .Ο άνεμος από το παράθυρο εισβάλει βίαια μάσα στο δωμάτιο και σπάει το τζαμί του παραθύρου. Γυρνάω να κοιτάξω τον εσωτερικό χώρο από το σπίτι μου και αντικρίζω ένα ρημαγμένο δωμάτιο με σπασμένα έπιπλα, αίματα και βρωμιές στους τοίχους, γυαλιά παντού και το ρολόι του τοίχου να είναι πεταμένο τώρα στο πάτωμα και οι δείχτες του να κείτονται δίπλα του.

Τρέχω στο μπάνιο και βλέπω πως ο καθρέφτης είναι και αυτός σπασμένος και τα θρυμματισμένα κομμάτια του που είναι στο πάτωμα αντανακλούν την ωχρή μου όψη.

Νιώθω το κρύο του δωματίου να μου παγώνει το αίμα, βλέπω επίσης τα χεριά μου να είναι γεμάτα αίματα και πληγές.

  Οι τοίχοι του σπιτιού μου αρχίζουν να συστέλλονται και ο χώρος να γίνεται όλο και πιο μικρός. Προσπαθώ να βγω ,να φτάσω την εξώπορτα που τώρα την βλέπω να απομακρύνεται όλο και πιο πολύ και να μετατρέπεται σε ένα τεράστιο σκοτεινό διάδρομο και το φως που έμπαινε από το παράθυρο να μειώνεται σταδιακά. Αρχίζω να ουρλιάζω για βοήθεια μα κάνεις δεν με ακούει. Το μόνο που ακούω είναι την βαριά μου ανάσα και των ήχων των γυαλιών από το παράθυρο να τρικλίζει και να σκίζει το ύφασμα της κουρτίνας. Πρέπει να βγω από εδώ να ζητήσω βοήθεια. Κοιτώ προς την πλευρά του παράθυρου διπλά από την βιβλιοθήκη μα το παράθυρο δεν είναι εκεί ,«δεν είναι δυνατόν μα πριν λίγο…» ακούω έναν εκκωφαντικό ήχο από τη κουζίνα .Τρέχω να δω τι συμβαίνει ,οι τοίχοι αρχίζουν να έρχονται όλο και πιο κοντά μου. Αρχίζω να μυρίζω κάτι. Βλέπω στην άλλοτε ταχτοποιημένη κουζίνα μου να τρέχει νερό από τον σπασμένο νεροχύτη και όλα τα ντουλάπια να είναι άδεια και  τα αντικείμενα να είναι και αυτά θρυμματισμένα στο πάτωμα.

Αρχίζω και νιώθω την αναπνοή μου να γίνεται όλο και πιο βαριά ,με έχει καταβάλει το αίσθημα του φόβου και τα μάτια μου να θολώνουν. Το φως έχει χαθεί εντελώς. Το πάτωμα έχει γεμίσει  βρώμικο νερό και τα γυμνά μου πόδια να πονάνε από τα κοψίματα των σπασμένων γυαλών . Βλέπω όμως μια φλόγα να έρχεται από την κρεβατοκάμαρα μου, προσπαθώ να φτάσω εκεί και αντικρίζω το δωμάτιο μου να φλέγεται και ο καπνός να κάνει ακόμη πιο δύσκολη την αναπνοή μου. Όλα μου τα βιβλία και τα ρούχα να έχουν παραδοθεί στις φλόγες προσπαθώ να πάω στο μπάνιο να πάρω τον κουβά να σβήσω τις φλόγες όμως είναι αργά η φωτιά είναι ανεξέλεγκτη και σπίθες αρχίζουν να πετάγονται στον υπόλοιπο χώρο. Οι φλόγες τώρα αρχίζουν να σιγοκαίνε όλα μου τα αντικείμενα στο σπίτι καθώς οι σπίθες έχουν επεκταθεί .Αρχίζω και δυσκολεύομαι να αναπνέω και χάνω την ισορροπία μου. Πέφτω στο πάτωμα και αρχίζω να τρέμω ,φοβάμαι και ο καπνός αρχίζει να γίνεται ακόμα πιο αποπνικτικός.

  Νιώθω να χάνομαι και η μόνη μου σκέψη είναι εκείνο το άτομο, πρέπει να σηκωθώ να καλέσω για βοήθεια προσπαθώ να συρθώ μέχρι το τηλέφωνο ενώ οι πόνοι της σάρκας μου αρχίζουν και με καταβάλλουν. Τα πόδια μου αρχίζουν να καίγονται και να μυρίζω την καμένη μου σάρκα μέσα σε μια αποτρόπαιη και βίαιη σκηνή με έχει καταβάλει ο πανικός. Σέρνομαι με δυσκολία, σχεδόν δεν μπορώ να περάσω ,οι τοίχοι τώρα απέχουν ελάχιστα χιλιοστά από το μισό-καμένο κουφάρι μου και βλέπω το τηλέφωνο που έχει πέσει στο πάτωμα με μια γρήγορη κίνηση το αρπάζω ,αρχίζω να σχηματίζω το νούμερο της άμεσης δράσης αλλά το τηλέφωνο είναι νεκρό και αυτή ήταν η μόνη ελπίδα μου για βοήθεια .

Έτσι μόνος κείτομαι στο πάτωμα ηττημένος αφήνω την τελευταία μου πνοή .

Όμως πριν κλείσω τα μάτια μου θυμάμαι να κοιτάω το είδωλο μου στα σπασμένα κομμάτια του καθρέφτη από το πάτωμα και μου φαινόταν ξένη η όψη μου, δεν έχει σημασία τίποτα πια αφήνομαι να παραδοθώ στις φλόγες. Έτσι άδικα φεύγω. Κλείνω τα μάτια μου.

Η σιωπή του σπιτιού σπάει βίαια με τον ήχο του τηλεφώνου και ακούγεται σαν απόηχος σε όλη την πολυκατοικία αργά το βράδυ και από κάπου μακριά ένα μήνυμα που δεν απαντήθηκε ποτέ στον τηλεφωνητή παραμένει εκεί και ο παραλήπτης είναι απών.

  Αρκετές μέρες αργότερα ανακαλύπτουν το πτώμα του νεκρού άνδρα καθώς βρισκόταν σε προχωρημένη σήψη. Οι δύο  αστυνομικοί μπαίνοντας στο σπίτι αντικρίζουν το πτώμα το οποίο κείτεται στο πάτωμα και στο χέρι του βρίσκεται το τηλέφωνο. Μια χαλαρή συζήτηση μεταξύ των δύο ανδρών ελαφραίνει το επιβαρυμένο κλίμα της πρωινής τους βάρδιας σε ένα άλλοτε κατάλευκο και τακτοποιημένο σπίτι στον τρίτο όροφο.

Αιτία θανάτου: Ασφυξία. 

ZN

Το καθαρτήριο.

Έρχεται ο καιρός και το κτήνος θα ξυπνήσει από τον  λήθαργο του και θα ανεγερθεί από τις στάχτες.
Θα γεμίσουν οι δρόμοι ζόφο και αίμα, ο άνεμος θα μυρίζει και θα παρασέρνει στο πέρασμα του τα υπολείμματα από τα  αποκαΐδια σας.
Θα ξεσκίσει τις ψυχές σας και το μίσος μου θα χορεύει ρυθμικά σαν σε έκσταση στον ήχο των ουρλιαχτών σας που θα ζητάτε έλεος.
Είθε τώρα που με καταδιώκετε να απολαύσετε την παροδική νίκη σας, να αδράξετε καλά αυτήν εδώ την στιγμή και να φυλάξετε αυτές τις αναμνήσεις γιατί θα είναι οι τελευταίες σας.
Η οργή του αποτελεί ηδονή για εμένα και το άρρωστο μυαλό μου.
Θα γελώ υστερικά από την αιώνια φυλακή μου.
Θα απολαύσω κάθε λεπτό, κάθε δεύτερο που θα περνάει μέχρι να κλείσω τα μάτια μου.
Τα απομεινάρια της νεκρής σάρκας θα τα κάνω τέχνη και θα ζωγραφίσω με το αίμα σας, θα γευτώ την καμένη σάρκα σας.
Θα σας κάνω να μετανιώσετέ για τον πόνο  που σπείρατε μέσα μου, μέσα σε μια αθώα και άλλοτε αγνή ψυχή.
Είθε να  ανεγερθούν οι πύλες της κολάσεως και εκεί να δείτε τον Δημιουργό σας, να κείτεται  νεκρός.
Από τις στάχτες θα συνθέσω μελωδίες ακόμη και μουσική όπου θα ηχεί  ατέρμονα στους αιώνες.
Με τα κρανιά σας θα παίξω επάνω σε άδειες σκηνές θεάτρων .
Θα χορεύω αρμονικά με τους μανιασμένους οδυρμούς των απογόνων σας που θα διαμελίζονται μπροστά στα μάτια των αγαπημένων τους.
Είθε να γνωρίσετε τώρα τον δικό μου δημιουργό.
Θα το κρύψω από τα μάτια του κόσμου για λίγο ακόμη , μέσα στον υδάτινο τάφο μου.
Μυρίζω ήδη τον πόνο που θα σπείρει μπορώ σχεδόν να τον γευτώ.
Οι σαλπιγκτές αρχίζουν να παίζουν το εμβατήριο του τέλους .
Σείεται η γη και το φως χάνεται.

Ετοιμαστείτε.

ZN

Το κτήνος.

Η πρώτη επαφή.

Δεν μπορώ να νιώθω πουθενά ο εαυτός μου, βάλλομαι από παντού.

Δεν αναγνωρίζω πουθενά τον τόπο κατοικίας μου.

Δεν μπορώ να ηρεμήσω ποτέ και πουθενά είμαι εύθραυστος, σαν ραγισμένο γυαλί.

Δεν θέλω να παραδοθώ αλλά όλοι με παροτρύνουν να αποδεχτώ τα έκτροπα της εποχής σας,βλέπω ότι εσείς αγνοείται. Τρέχω και αναζητώ ,έχω συνείδηση των πράξεων μου όχι σαν εσάς.

  Είμαι πράγματι διαφορετικός από όλους τους άλλους. Αρχίζω να τρελαίνομαι χωρίς να υπάρχει δρόμος για την επιστροφή γίνομαι συνεχώς υπερβολικός και ακατανόητος.

  Είμαι ένας άπατρις ,παράφρων και οπισθοδρομικός άνθρωπος με διακαή μίσος για την αδικία της ζωής και την ημιτελή μορφή της φύσης. Ξέρω πολύ καλά πως η τέχνη έρχεται να εμπλουτίσει την ημιτέλεια της φύσης όχι να την αντιγράψει σπασμωδικά όπως κάνετε εσείς.

  Είμαι επιθετικός  και γεμάτος οργή για εσάς και τα ανεπανόρθωτα λάθη σας.

  Είμαι πάντα μόνος μου, ακόμη κι αν περιβάλλομαι από κόσμο. Ήμουν και θα είμαι μόνος όπως όλοι ,έτσι μπορώ να κατανοώ καλύτερα το ταξίδι της ζωής, οπού κανείς από εσάς δεν έχει κατανοήσει.

Είμαι εγωιστής καθώς αναγνωρίζω τον εαυτό μου μέσα στον όχλο. Διαφέρω ακόμη και στη μορφολογία με εσάς .

   Δεν μπορώ να κοιμηθώ ούτε να ξεκουραστώ πονάω συνεχώς και αυτό το κενό μέσα μου συνεχώς διογκώνεται κάθε μέρα .

Είμαι ένας βαθιά θλιμμένος άνθρωπος που προσπαθεί να καλύψει τη δυστυχία του μέσα στη τέχνη αλλά και εκεί δεν υπάρχει καμία ανταπόκριση καθώς εκείνη απουσιάζει , είναι τυφλή και λαβωμένη και πρέπει  να της απαλύνω τον πόνο.

Είμαι ένας φιλήσυχος και απομονωμένος άνθρωπος χωρίς φιλοδοξίες να αλλάξω τον κόσμο ,μόνο την τέχνη. Έχω και αυτή την επιθυμία που μου τρώει τα σωθικά σαν άλλος Νέρωνας να βάλει φωτιά και να απαλλάξει από την  βδελυρότατα αυτόν τον κόσμο από "εσάς" που έχετε ως στόχο αναγνωρισημότητα και  "έργα" σας είναι η απόδειξη της ολέθριας αποτυχίας σας.

Ξυπνάω και ζω στο μίζερο παρόν ενώ στη σκέψη μου αναβιώνετε και ενσαρκώνεται το παρελθόν. Σε ένα ένδοξο παρελθόν όπου η τέχνη υπήρχε παντού και περίβαλλε τον καλλιτέχνη η Μούσα του ήταν εκεί και του έδειχνε το δρόμο με τα κατάλευκα χέρια της έπαιρνε τους πιστούς της από το χέρι και τους οδηγούσε στον επίγειο παράδεισο της αλήθειας και της ομορφιάς.

  Είμαι ανεπαρκής γεμάτος πάθη άνθρωπος. Με μόνη μου διέξοδο την συνεχή αναζήτηση της αλήθειας, αυτόν τον χαμένο παράδεισο.

  Είμαι ένα αγρίμι με συνείδηση που παρόλο που δεν ξέρει να φέρεται με τον δικό σας ξύλινο και αριστοκρατικό τρόπο προσπαθεί να την σώσει από τα αδιάκοπα πυρά σας.

  Είμαι άνθρωπος της τέχνης. Έχω γεννηθεί για αυτήν, έχω μεγαλώσει με την σκέψη μου να είναι προσηλωμένη προς την αναζήτηση της αποκλειστικά, έχω ως μόνη μου φιλοδοξία να την αποκαταστήσω στον επουράνιο θρόνο της δίπλα στον αρχηγό και προστάτη της τον Απόλλων.

  Είμαι διαφορετικός δεν ανήκω στη ψευδή και χυδαία κοινωνία σας. Διασύρεται και λιθοβολείται την μούσα. Της φέρεστε σαν  να είναι μια κοινή εκδιδόμενη γυναικά σαν αυτές που πλαγιάζετε τα βράδια με μόνο σκοπό σας την  προσωπική και σαρκική ικανοποίηση σας, την ναρκώνεται με την φλυαρία σας και την πετάτε στο δρόμο. Ενώ αυτή προσπαθεί να σιτιστεί με τα αποφάγια σας .

  Είμαι τρελός και πιο λογικός από όλους σας. Σαν άλλος τρελός του Νίτσε σας δείχνω τα λάθη σας, σπάω τις μάσκες σας και βλέπω την κενή σας ύπαρξη .Είστε αδικαιολόγητοι και πρέπει να εκθρονιστείτε από τον "θρόνο"σας. Η υπερβολή σας δεν με τρομάζει γιατί ξέρω τι πάει να πει αληθινό πάθος σαν αυτό που είχαν οι προπάτορες σας που έχετε λησμονήσει , ξέρω τι πάει να πει ανάγκη για τέχνη τώρα που η σύγχρονη ζωή είναι ακόμη πιο δύσκολη από ότι στο παρελθόν. 

Η ενσάρκωση της τρέλας.

  Είμαι κτήνος όμως σπάω τα δεσμά μου τρέχω και αναζητώ την άλλοτε όμορφη και πολυπόθητη Μούσα της τέχνης μέσα στους δρόμους φωνάζοντας το όνομα της «Καλλιόπη» την πιο σεβάσμια από όλες και την πιο ισχυρή από όλες.

  Ξέρω να παίρνω τις δύσκολες αποφάσεις. Αυτή η εποχή δυστυχώς δεν είναι εποχή για την άνθηση της τέχνης ,πρέπει να σφίξω τα δόντια και να κάνω ότι χρειάζεται να φανώ δυνατός. Έτσι όπως διαβαίνω τους κακόφημους δρόμους γεμάτους υπανθρώπους χωρίς συνείδηση την βλέπω να κείτεται στο δρόμο ημιθανή με ξεσκισμένα βρώμικα κουρέλια ,με τα μαλλιά της κομμένα γεμάτα βρομιές και τα άλλοτε ολόλευκα χέρια της να είναι τώρα γεμάτα σημάδια και ουλές από τις βελόνες .Τα μάτια της είναι θολά εκφράζουν τον πόνο και την θλίψη το συνεχές αδιέξοδο που της έχετε θέσει ,σαν και εμένα μοιάζει  σαν αγρίμι μέσα σε κλουβί σαν δαρμένο σκυλί γυρνάει πίσω σε εσάς με την σκέψη πως αν δεν κάνει τα «λάθη» που έκανε στο παρελθόν θα την δεχτείτε και θα την αγαπήσετε. Προσπαθώ να την πλησιάσω αλλά με αποφεύγει και προσπαθεί να ξεφύγει, φοβάται να με ακουμπήσει και ουρλιάζει από τον πόνο.

   Έρχομαι όλο και πιο κοντά και την κοιτάω σαν μαγεμένος Οδυσσέας από το τραγούδι των σειρήνων ,φτάνω κοντά της και την αγγίζω, όλο μου το κορμί ανατριχιάζει. Της μιλάω με ήρεμη φωνή και την παίρνω από τους δρόμους την μαζεύω ,τη φροντίζω αλλά ξέρω πολύ καλά ότι δεν ανήκει σε αυτή την εποχή .Μήνες, χρόνια προσπαθώ να την  φτάσω και τώρα γίνομαι επιτέλους φύλακας της .Γνωρίζω τι πρέπει να κάνω για να την προστατέψω.

  Ήρθε όμως ο καιρός. Την συνοδεύω σε ένα απόμερο μέρος, ήσυχο με ωραία θέα την κοιτάω και της λέω την αλήθεια «Δεν ανήκεις σε αυτήν την εποχή και ο κόσμος ποτέ δεν θα σε εκτιμήσει όπως άλλοτε πρέπει να σε απαλλάξω από αυτόν το άλγος, βλέπεις ξέρω να παίρνω τις δύσκολες αποφάσεις όπου οι άλλοι δεν μπορούν να πάρουν». Σηκώνομαι και της δίνω το χέρι μου σε έναν τελευταίο χορό προς την αιωνιότητα .Έχει διαδεχτεί το φως του ήλιου το βαθύ σκοτάδι την ζεστασιά του ήλιου το ψύχος. Τα άλλοτε θολά της μάτια με κοιτάνε γεμάτα αγάπη δεν μου λέει τίποτα και πέφτει από τον γκρεμό τώρα γίνεται ένα με το κενό και το μαύρο σκοτάδι.

  Μένω εκεί μέχρι να ξημερώσει ύστερα τρέχω και φωνάζω σε όλους τους δρόμους «την σκότωσα ναι, εγώ την σκότωσα! Με ακούτε; Την δολοφόνησα και δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα για αυτό. Εσείς οπλίσατε το χέρι ενός τρελού και σκότωσε ότι αγαπούσε περισσότερο. Είμαι ένας άνθρωπος της τέχνης όχι σαν εσάς αξιολύπητοι, τώρα μπορείτε να αποδείξετε την αξία σας. Όχι, φυσικά και δεν μπορείτε όπως δεν μπορούσατε να το κάνετε και πριν, όμως δεν την σκότωσα μόνο εγώ όλοι μαζί την σκοτώσαμε γίναμε θεοί στη θέση του θεού ,αυτή η πόλη τώρα είναι πνιγμένη μέσα στο αίμα και το μίασμα όπως όλοι σας! Με ακούτε βγείτε έξω δειλοί και ελάτε αντιμέτωποι με τις πράξεις σας.»  

  Όχι, δεν είμαι παρά ένας παράφρων που σκότωσε την μεγαλύτερη αγάπη του, σκότωσα την τέχνη ναι εγώ το έκανα.

Τελικά είμαι ένας καλλιτέχνης που ζει σε λάθος εποχή ,είμαι ένα κτήνος που ζει μέσα σε κοινωνικές συμβάσεις ,εξωραϊσμένο, παράφρων και ημιτελές διέπραξα μια πράξη που δεν έχει προηγούμενο και που δεν μετανιώνω για αυτήν, την έσωσα και όσο υπάρχω αυτό θα πιστεύω ήταν ένα έγκλημα πάθους, έγινα δολοφόνος του θεού και τώρα αποσύρομαι μέσα στις σκιές που πάλι πέφτουν στη πόλη. Θα είμαι εδώ και θα πενθώ μέσα σε αυτήν την επίγεια κόλαση για πάντα για όλους μας.

ZN

Νιώθω.

 -Tι νιώθεις?
 -Τι νιώθω?
      Νιώθω έναν αέναο και συνεχές άλγος. Βλέπω την ύπαρξη μου να διαλύεται. Νιώθω, πως η μάσκα μου καταρρέει συνεχώς και τα θρυμματισμένα κομμάτια κείτονται κάτω στο πάτωμα. Προσπαθώ να τα μαζέψω, μα όταν τα ακουμπάω γίνονται σκόνη, που τα παίρνει ο άνεμος.
     Παρατηρώ, πως η συνεχής και ακατάληπτη προσπάθεια, που έχω κάνει να ταρακουνιέται συθέμελα και να λικνίζεται ρυθμικά στα ρίχτερ  ενός ανώτερου ψυχικά κατεστημένου, σαν τον πύργο της Βαβέλ, όπου όσο κι αν τρέχω να προλάβω, δυστυχώς εκείνο όλο και απομακρύνεται μέσα στις σκιές της μίζερης μου ύπαρξης.
    Νιώθω, τις πιο διεστραμμένες και απρόσιτες πτυχές του εαυτού μου να αναδύονται, μέσα σε ένα κύμα οργής και θυμού να παίρνουν όψη, ψυχή και σάρκα, να αναδύονται μέσα από το συναισθηματικό χάος του μυαλού μου και να γεννάται αργά και σταθερά ένα άνθος. Το άνθος του μίσους.
     Νιώθω, τον εαυτό μου να θρυμματίζεται, να συρρικνώνεται και να χωράει σε μια χούφτα παιδιού.
      Να πετιέται κάτω με οργή και να σπάει σαν γυαλί όλη μου η ύπαρξη, και το άνθος να παίρνει τη θέση της λογικής και της συνείδησής μου, να με παρασέρνει σε απόμακρα μέρη του μυαλού μου, να μου δείχνει την αλήθεια την αλήθεια, που τόσο καιρό αγνοούσα, την αδυναμία της ύπαρξης μου αλλά και ολόκληρου του ανθρώπινου είδους. Τον πόνο και την θλίψη τώρα να μου οπλίζουν τα κατεστραμμένα μου χέρια, που είναι γεμάτα πληγές και να απελευθερώνεται η ενέργεια μου, μέσα από το αίμα και τη φωτιά. Να μου γελάνε με ειρωνεία και η ενέργεια μου να συμπυκνώνεται, μέσα στο σώμα μου.
    Αφουγκράζομαι την κραυγή του σπασμένου εαυτού μου, που μου προκαλεί ηδονή και ο πόνος της σάρκας να γίνεται απόλαυση, ο μόνος μου σκοπός τώρα πια είναι η τιμωρία της.
    Νιώθω, πως η πνευματική αναζήτηση μου μόλις άρχισε και γνωρίζω, πως θα είναι δύσκολο να ανακαλύψω και να κατανοήσω την αλήθεια, όμως ο οδηγός μου στο ταξίδι με στηρίζει και το άνθος του μίσους θα είναι εκεί, και θα απορροφάει την ενέργεια μου, έτσι θα ανθίζει και στις πιο αντίξοες συνθήκες. Μέσα σε χιονισμένα τοπία, θα είναι εκεί, μέσα σε πυρήνα μέτωπα, θα είναι εκεί, να διαισθάνεται την καμένη μου σάρκα,  ακόμη κι αν προσπαθήσω να το αποβάλω θα είναι εκεί. Όπως ήταν πάντα μέσα μου. Σταματάω πλέον την προσπάθεια να το ξεριζώσω, όπως άλλοτε, τώρα θα το προστατεύω. Γνωρίζω, όμως πως ο άνθρωπος ποτέ δεν είχε θέση στον άυλο, αυθύπαρκτο κόσμο των ιδεών αλλά σαν ένας νέος Δάντης θα προσπαθήσω να παραβρεθώ, να δω και να κλέψω την αλήθεια, σαν ένας άλλος Προμηθέας να μεταλαμπαδεύσω στη νεκρή μου όψη, τα αληθινά χαρακτηρίστηκα της και να την ολοκληρώσω. Να πάω κόντρα στη φύση μου και να μεταμορφωθώ από ημιτελές βδελυρό πλάσμα, σε ένα πλάσμα ολοκληρωμένο. Όσο δύσκολο κι αν είναι, θα συνεχίσω το ταξίδι μου και εν τέλει, να φτάσω το ανώτερο ψυχικά πλάσμα, που πάντοτε μου προκαλούσε δέος, μα και φόβο. Να το κοιτάξω κατάματα και να του κρατήσω το χέρι. Αυτός είναι ο σκοπός μου, να αναδυθώ από τις στάχτες του εαυτού μου.
  -Τι νιώθω? Νιώθω το μίσος να μου οπλίζει το χέρι να σηκώνομαι και να προχωράω, να με παρασέρνει το πάθος μου, μα η λογική μου πλέον να είναι ο σταθερός παράγοντας, που πάντοτε ήταν. Βλέπεις η μάσκα μου έπεσε, αλλά υπάρχει κάτι πολύ χειρότερο πίσω από αυτήν,το πραγματικό πρόσωπο μου. 

Νιώθω πάλι ο εαυτός μου. 

ZN

Κανένα ωραιοποιήμενο ταξίδι.

Ήταν θυμάμαι μια από τις πιο κρύες νύχτες που είχα ζήσει, εκείνο το καλοκαίρι.

 

Όπως έλεγαν εκείνοι ήμουν καθαρή ένα ολόκληρο χρόνο, μέσα σε εκείνο το σάπιο μέρος.

Καθαρή...μια λέξη με τόσα νοήματα.

Και τι σημαίνει άραγε καθαρή νομίζεις πώς ξέρουν?

Θα σου πω εγώ, τι σημαίνει. Αβάστακτοι πόνοι να κυριαρχούν το κορμί σου κάθε λεπτό, που αναπνέεις. Να λιώνει το βλέμμα σουρεαλισμός. Να χάνεσαι μέσα στο λευκό κλουβί, που σε κρατάνε αιχμάλωτο σαν το αγρίμι. Να νιώθεις τις φλέβες σου να σπάνε και κάθε μέρα. Να την αποζητάς όλο και περισσότερο. Να πέφτεις κατάχαμα στο πάτωμα και να έχεις σπασμούς σε όλο σου το σώμα κάθε μέρα. Να επιδιώκεις τον θάνατο. Στα χέρια μου βλέπω τα σημάδια της σύριγγας και να κόβομαι στα δυό. Το τοπίο να 'ναι θολό και μέσα του να αργοσβήνει το μυαλό μου. Να πεθαίνεις κάθε νύχτα στο κρεβάτι του κέντρου-το κρεβάτι του θανάτου-.Θα προτιμούσα εκείνη την τελευταία φορά να την είχα κάνει καθαρή την δόση με ακούς? Να τελείωνε αυτό το μαρτύριο. Να έκανα εκείνο το ταξίδι που τόσο επιθυμούσα στην άσφαλτο.

Το κέντρο αποτοξίνωσης ήταν το μέρος όπου χωρούσαν όλα τα πρεζάκια της Αθήνας και των περιχώρων σαν και του λόγου της. Το μέρος όπου έχασε και το μυαλό της.

Ξέρεις και τα πρεζάκια έχουν δικαιώματα, φώναζα, μα κανείς δεν με άκουγε. Είμαστε και εμείς άνθρωποι, σαν και εσάς, όμως μας έβλεπαν και ποτέ δεν μας κοίταζαν στα μάτια. Είμαστε τα φαντάσματα της νυχτερινής Αθήνας, η πόλη ανήκει σε εμάς την νύχτα! Για όλους αυτούς δεν είμαστε τίποτα άλλο παρά βδελύγματα της δίκαιης και συνετής κοινωνίας Τους. Όλοι μας κάνουν πέρα! Ακόμη και η ύπαρξη μας μόνο είναι τόσο αποκρουστική, που με μια κίνηση η "καθώς πρέπει" μητέρα αποστρέφει την προσοχή στο μικρό της αγγελούδι, που σε ηλικία μόλις 4 ετών, αντικρίζει το πρώτο πτώμα στα στενά της Αθήνας μέρα μεσημέρι, κάπου στην οδό Πανεπιστημίου. Το τραβάει δυνατά από το χέρι, με επικριτικό βλέμμα, το προστάζει να κοιτάξει αλλού και εκείνο υπακούει, που να φανταζόταν, όμως ότι ακριβώς μετά από 16 μόλις χρόνια "το μικρό της αγγελούδι" θα ήταν εκείνο στη θέση αυτή ,να κείτεται νεκρή στην άσφαλτο, με μόνο της υπάρχων την πλαστική της σύριγγα κολλημένη στο χέρι.

Είμαστε τα παιδιά ενός κατώτερου θεού. Να βρισκόμαστε στην άσφαλτο νεκροί και μόνοι. Να ουρλιάζουμε από πόνο και κανείς να μην μας ακούει, ούτε ο ίδιος ο Θεός. Αυτός ο Θεός που ποτέ δεν είδα την ευσπλαχνία στο βλέμμα του. Τον μισώ τον Θεό με ακούς? Ξέρω καλά, πως αυτές τις τελευταίες μου ώρες, τον νιώθω, να με παρατηρεί και να γελάει επικριτικά, εις βάρος μου.

Είναι τόσο ειρωνικό δεν το βλέπεις?

Σήμερα νωρίς το πρωί με άφησαν ελεύθερη να φύγω από το κέντρο αποτοξίνωσης.

Ένιωθα τον ήλιο να καίει τη σάρκα μου. Σήκωσα να κοιτάξω τον γαλανό ουρανό μα το μόνο που μπορούσα να διακρίνω ήταν την μεγάλη πινακίδα του απέναντι κτηρίου .Τα μάτια μου έτσουζαν. Η καμένη βενζίνη των οχημάτων σε συνδυασμό με το θερμόμετρο να αγγίζει τους, 43 βαθμούς κελσίου υπό σκιά, με έκανε να λιώνω. Η Αθήνα καιγόταν κυριολεκτικά. Η ένταση στο κέντρο της πόλης με έκανε, να θέλω, να τρέξω μακριά. Δεν είχα συνηθίσει να βλέπω την Αθήνα πρωί και ομολογώ, πως το χάος της πόλης με παρέσυρε. Η φασαρία της, το πλήθος ανθρώπων κοινωνικά απομονωμένο στη δική του γκρίζα πραγματικότητα με έκανε να καταλάβω, πώς δεν είχα λείψει, ούτε μια μέρα. Η πρώτη μου σκέψη τώρα, που είμαι πλέον ελεύθερη, ήταν να γίνω ένα με τον ρυθμό της. Να γίνω ένα με την άλλη πλευρά της πόλης, που ποτέ δεν είχα προλάβει να δω. Να ακολουθήσω τους φρενήρεις ρυθμούς της. Έτσι άγνωστη μεταξύ αγνώστων, επιβιβάστηκα στο Μετρό, με προορισμό το άγνωστο.

Περιπλανήθηκα όλη τη μέρα σχεδόν όμως ήξερα πώς η ώρα ερχόταν και αυτή τη φορά ήμουν έτοιμη άρχιζα να νιώθω το αίμα μου να βράζει, την καρδιά μου να με τσιμπάει, το στέρνο τις παλάμες μου να ιδρώνουν. Γύρω στις δώδεκα το βράδυ είχα φτάσει.

Ακολούθησα την άλλοτε γνωστή διαδρομή μου προς τη στοά. Όμως κάτι είχε αλλάξει. Δεν μπορούσα να το προσδιορίσω αλλά ένιωθα αλλόκοτα. Η διαδρομή ήταν γνωστή. Χωρίς να το καταλάβω άρχιζα και ένιωθα τις φλέβες μου να κάνουν σπασμούς ξανά. Έτρεμαν τα πόδια μου.

Μήπως θα έπρεπε να φύγω; "

Μπορώ να αλλάξω το τέλος μου, μπορώ να γυρίσω στο σπίτι μου και όλα αυτά να τελειώσουν".

Σταματάω. Άρχιζα να αναπολώ το σπίτι μου, το πρόσωπο της μάνας μου. Το χαμόγελο της. Δάκρυα άρχιζαν να κυλάνε στο ωχρό μου πρόσωπο. Το βλέμμα αηδίας κάθε φορά που γύρναγα στο σπίτι "φτιαγμένη", όμως η μανούλα μου, ποτέ δεν ήταν εκεί. Ποτέ δεν ήθελε να με δει σε αυτήν την κατάσταση, έτσι δούλευε ατελείωτες ώρες ή κοιμόταν στον γκόμενο.

Μόνο ο μεγάλος καθρέφτης στο σαλόνι ήταν εκεί και το είδωλό μου που διαγραφόταν μέσα του. Ένα είδωλό αποκρουστικό. Μέσα του έβλεπα μια κοκαλιάρα με ωχρή όψη και με τρυπημένες φλέβες. Ματιά βυθισμένα στο σκελετωμένο κρανίο της, με μαλλιά άλλοτε μακριά μαύρα, τώρα ξυρισμένα σύριζα .

Η μάνα μου δεν ήρθε να με δει ποτέ στο κέντρο, ούτε μια φορά. Άρχιζα, να γελάω με μανία! "Εγώ σε κάθε ΓΑΜΗΜΕΝΗ επίσκεψη σε περίμενα! Που ήσουν, όταν έλιωνα στον δρόμο; Που ήσουν, όταν με μάζευε η αστυνομία; Που είσαι τώρα;" Ούρλιαζα μέσα στο δρόμο. Τα πόδια μου δεν άντεξαν και έπεσα. Πονάω, γιατί ποτέ της δεν μου στάθηκε. Οι σπασμοί στο σώμα μου αρχίζουν και γίνονται αβάστακτοι "άλλο ένα ξέσπασμα" σκεφτόμουν και καμιά βοήθεια από πουθενά. "Ήθελα μόνο να έρθεις και να με πάρεις από εκείνη την επίγεια κόλαση και να πηγαίναμε μαζί σπίτι! Που είσαι;" Η φωνή μου άρχιζε να σπάει. Τα μάτια μου γεμάτα δάκρυα και οι ερωτήσεις αυτές έπαιζαν σε επανάληψη ξανά και ξανά μέσα στο κεφάλι μου και η μόνη μου σκέψη ήταν, πως έπρεπε απόψε να φέρω, εις πέρας την μεγαλύτερη επιθυμία μου.

Κράταγα το κεφάλι μου σφιχτά και όντας κουλουριασμένη αποφάσισα να κάτσω εκεί για λίγο, κάτω στα καυτά, βρώμικα και σπασμένα πλακάκια της Οδού Τοσίτσα. Τα χέρια μου έτρεμαν, χρειαζόμουν επειγόντως την δόση μου. Πιάνω από την ξεφτισμένη τσάντα μου ένα κλεμμένο πακέτο τσιγάρα. Το κοίταξα, άνοιξα και είδα ότι είναι το τελευταίο δίπλα του δεσπόζει η μικρή μου σύριγγα. Ανάβω τσιγάρο, όσο περνάει η ώρα οι σπασμοί άρχιζαν και υποχωρούν. Τα χέρια μου σταματάνε να τρέμουν και εγώ άρχιζα να χάνομαι στις σκέψεις μου.

 

Όλη μου η ζωή ήταν ένα ταξίδι, σκεφτόμουν. Μια διαδρομή πάντα κάπου ήθελα να πάω.Σήμερα θα ήταν το τελευταίο μου.

 

Έσβησα το τσιγάρο. Πέρασα το δρόμο και τώρα είμαι στην τελική ευθεία του δρόμου. "Ο εκδότης του εισιτηρίου μου ήταν εκεί, στο ίδιο σημείο κάθε μέρα, πούλαγε τα εισιτήρια του στις χαμένες ψυχές για το ταξίδι τους.

-Χάθηκες, που ήσουν Αννούλα μου τόσο καιρό; Έλα σε έχω φτιάξει...το γνωστό να φανταστώ; Μου λέει με σταθερή φωνή.

Τον αντίκρισα και είδα πως και εκείνος είχε αλλάξει πολύ είχε χλομιάσει και μύριζε από πάνω μέχρι κάτω χόρτο. Με σιγουριά του λέω

-Όχι θέλω καθαρή σήμερα Παύλο...και μεγάλη δόση έχω λεφτά". Με κοιτάει με απόρροια και αρχίζει να φωνάζει.

-Μικρή μην κάνεις καμιά μαλακία και βρω εγώ το μπελά μου! Εγώ μωρή μαλακισμένη φυλακή δεν ξανά πάω! ακούς μωρή; Τα μάτια του γυάλιζαν.

Χωρίς να το καταλάβω με είχε κολλήσει στον τοίχο και με πίεζε με δύναμη στο λαιμό .Τα πόδια μου δεν ακούμπαγαν το έδαφος, δεν μπορούσα να αναπνεύσω. Τα ματιά του έλαμπαν και οι φλέβες του προσώπου του είχαν όλες διογκωθεί. Μέσα στα μάτια του διέκρινα φόβο και απελπισία. Φόβο να μην ξαναπεράσει, ότι είχε περάσει στο παρελθόν. Πρώτη φορά έβλεπα τον Παύλο να εκφράζεται. Αυτό σήμαινε, πως δεν είχε χάσει τα πάντα. Μέσα στο πνιγμό μου χαμογέλασα, αφού το είδε σταμάτησε να με σφίγγει και με έσυρε αργά κάτω στο έδαφος με το χέρι του ακόμη στο λαιμό μου.

-Τι την θες τη καθαρή; Θα πας το ταξίδι τελικά;

-Ναι Παύλο ήρθε η ώρα μου... Αποκρίθηκα με σιγουριά μέσα μου. Σήμερα είναι η βραδιά μου, σκέφτηκα.

-Καλό ταξίδι μικρή θα μου λείψεις.

 

Η συναλλαγή ολοκληρώθηκε.Και τώρα...

Κανένα ωραιοποιημένο τέλος για την ηρωίδα.

Ήταν ακόμα ένα παιδί που ξεψύχησε στην άσφαλτο.

Κανένα δακρύβρεχτο αντίο.

Καληνύχτα Αθήνα...

Με θυμάμαι θολά να περπατάω με τη καρδία στο στόμα να καταρρέω μέσα στο δρόμο και κοιτάω γύρω μου γεμάτη φόβο αλλά και με νοσταλγία. Τώρα ετοιμάζομαι να φύγω επιτέλους.

Είμαι εδώ σε ένα στενό της Πανεπιστημίου κάθομαι σε κάτι σπασμένα σκαλοπάτια από μάρμαρο. Απλώνω τα τσακισμένα πόδια μου στο πεζοδρόμιο, τα νιώθω να καίνε. Ξεκινάω την γνωστή προετοιμασία βήμα προς βήμα.

Βήμα πρώτο: Δένω σφιχτά το λάστιχο ξανά στο χέρι μου πόσο μου έλειψε η αίσθηση του πλαστικού επάνω στη πονεμένη σάρκα μου να με πιέζει με δύναμη.

Βήμα δεύτερο: Θολώνει το μυαλό μου και εστιάζω στο στόχο μου χωρίς να σκέφτομαι τίποτα άλλο ,όμως φευγαλέα, μου περνάει από το μυαλό το πρόσωπο της μητέρας μου.

Βήμα τρίτο: Βγάζω από τη τσέπη μου τον αναπτήρα. Κοιτάζω με προσοχή το τσακισμένο κουτάλι.

 

Κάτι διακόπτει τον συλλογισμό μου...

 

Κοιτάω έντρομη το δρόμο, καθώς από μακριά ακούω φασαρία ,να μην με πιάσουν, οι μπάτσοι, όχι αυτή τη φορά, αν βιαστώ, δεν θα με προλάβουν, όπως την προηγούμενη φορά.

Θέλω να ταξιδέψω.

Εστιάζω στη δουλεία μου.

Βήμα τέταρτο: Βγάζω το εισιτήριο μου από το σακουλάκι και το αδειάζω στο κουτάλι και βγάζω το τελευταίο κομμάτι βαμβάκι από τη τσάντα μου. Κόβω με τα βρόμικα μου χέρια ένα μεγάλο κομμάτι και το τοποθετώ επάνω στο κουτάλι .

Βήμα πέμπτο: Βγάζω την σύριγγα από το πακέτο με τα τσιγάρα και την τοποθετώ επάνω στο βαμβάκι και ρουφάω την καθαρή μου δόση.

Βήμα έκτο: Χτυπάω με τα δύο δάχτυλα μου την φλέβα στο μπράτσο με ευλάβεια. Βάζω την σύριγγα στη φλέβα μου. Τραβάω λίγο αίμα και το αναμιγνύω με την δόση.

Βήμα έβδομο: Σφίγγω και άλλο το λάστιχο στο μπράτσο μου.

Βήμα ένατο: Γεμίζω τη σύριγγα.

Βήμα δέκατο: Και τελευταίο πατάω τη τελευταία καθαρή δόση και ξεσφίγγω το λάστιχο και νιώθω την ηρωίνη να μου παγώνει την ψυχή και τις φλέβες μου να συστέλλονται, όλο και πιο γρήγορα, όπως παλιά.

Κοιτάω για μια τελευταία φορά τον ουρανό. Σήμερα έχει πανσέληνο. Αντικρίζω την Αθήνα για μια τελευταία φορά. Κλείνω τα μάτια μου. Είμαι έτοιμη.

 Και τώρα τι κάνω;

Την τελευταία στάση στο ταξίδι μου.

Κανένα ρομαντικό ταξίδι.

Κανένα ωραιοποιημένο τέλος για την ηρωίδα.

Ήταν ακόμα ένα παιδί που ξεψύχησε στην άσφαλτο.

Κανένα δακρύβρεχτο αντίο.

Καληνύχτα Αθήνα...

 

ΖΝ