C'est dommage !

 

Σαν κοιτώ μέσα σε ετούτα τα μάτια παρατηρώ εκείνα τα καυτά, συγκρατημένα δάκρυα, που θολώνουν το βλέμμα, που παραμορφώνουν το πρόσωπο και τα χαρακτηριστικά. Σαν θωρώ ετούτο το σώμα διακρίνω, όσα κρύβονται καλά, όλα εκείνα τα κρυμμένα μυστικά, μα κι εκείνες τις πόρτες, που είναι ερμητικά κλειστές. Σαν απομακρύνω τις σκέψεις μου και προσπαθώ να ορθοποδήσω, παρατηρώ μια σκιά, που πλανιέται γύρω μου. Μια εκκωφαντική σιωπή πλανάται απάνω απ’ την παγωμένη ετούτη νυχτιά.

Σε αυτό εδώ το είδωλο, που έδωσα πνοή, που έδωσα στοργή, τώρα το βλέπω να ραγίζει, αργά και σταθερά. Το σπάσιμο του, είναι θριαμβικό, είναι ένδοξο, όπως και τούτη εδώ η μέρα. Καθώς σπάει εγώ παραμένω εκεί, να το παρατηρώ, καρτερικά και ένα κομμάτι μου, σπάει μαζί του, ένα λεπτό κομμάτι της σάρκας μου γεμίζει, από ρωγμές. Δεν με τρομάζει εμένα, η φθορά. Έχω πενθήσει πολλές φορές, ετούτα τα είδωλα, όπως έχω πενθήσει ακόμα περισσότερο, τον εαυτό μου. Τον εαυτό μου, που τα αγκάλιασε, που τα φρόντισε, που τα αγάπησε, που τα γέμισα με το αίμα μου. Σαν θωρώ αυτό εδώ να ραγίζει κι άλλο, επιθυμώ να το απαλλάξω από τον πόνο του, από τις πληγές του. Έτσι λοιπόν, το αγκαλιάζω και το αντικρίζω για μια τελευταία φορά και του ψιθυρίζω για μια τελευταία φορά, λόγια γεμάτα αγάπη και έρωτα. Προσεκτικά, απαλά και όμορφα, μπήγω τα νύχια μου, μέσα στα μάτια του και το αφήνω εκεί αιμόφυρτο για λίγο, για να νιώσει τον πόνο μου. Καθώς γεμίζουν τα χέρια μου, με το καυτό του αίμα, χάνονται και τα δικά μου μάτια, ξεχύνονται στον αγέρα της παγωμένης πόλης.

Σαν να προσπαθώ να αναπνεύσω μου κόβεται η αναπνοή. Είναι τόσο κρίμα, να καρτερώ να ιδωθώ μα για ακόμη μια φορά, έκανα λάθος. Ένα τραγικό λάθος, που νόμιζα, πως είχα αλλάξει. Μα τίποτα, δεν αλλάζει, ξένη περιτριγυρισμένη, με ένα ψευδές ημίθανο είδωλο. Και είναι κρίμα, που θάβω ένα νεκρό σώμα, γεμάτο ελπίδες και όνειρα, ετούτο το είδωλο ήταν και η μόνη μου ελπίδα μέσα αυτόν τον παγωμένο και απόκοσμο περιβάλλον, να επιβιώσω. Είναι κρίμα, που για ακόμη μια φορά, θα κηδέψω, όλες μου τις ελπίδες, που είναι τόσο βαθιά ριζωμένες μέσα μου, που όταν τις ξεριζώσω, δεν θα έχει απομείνει τίποτα, σε ετούτο εδώ το χάος, παρά μόνο η σιωπή και αυτό το γοερό κλάμα, κάποιου πολύ πληγωμένου παιδιού, που άφησα πίσω μου.

Comme si l'espoir du monde entier se perdait dans le silence et la fumée et c'est dommage...

ΖΝ.