Quel déchet !

         

              Καρτερώ να ιδώ να περιβάλλεσαι, από κείνο το καταγάλανο χρώμα του ουρανού και να σείεται η γη, καθώς την διαβαίνεις. Μέσα σε ετούτα τα παρθενικά ακρογιάλια, αφήνεις μια βαριά αναπνοή και αποχαιρετάς τα προγονικά σου εδάφη, για ένα νέο αύριο, σαν ετούτο, που καρτεράς, μόλις αγγίξεις προσεχτικά το προσκεφάλι σου απάνω στο στέρνο μου. Μέσα στα μάτια σου, αναζητώ εκείνη την φουρτουνιασμένη θάλασσα.

Τούτη την θάλασσα, που θωρώ κάθε φορά σαν σε παρατηρώ και σε γδύνω απαλά με τις ματιές μου. Οι προθέσεις μου σαν αγριεύουν πιάνουμε λιμάνι και χυμάω καταπάνω σου. Γίνομαι ένα με τα ανταριασμένα κύματα του φουρτουνιασμένου πλοίου. Σαν περνάει ετούτη η στιγμή, το θρόισμα της καρδιάς μου, γίνεται ένα με τον χτύπο της θάλασσας, που τρυπάει με βία ετούτα τα σκουριασμένα κουτιά, που με κρατούν μακριά σου. Το μόνο, που ποθώ πραγματικά είναι να γίνω ένα με ετούτη την γαλάζια πλανεύτρα, που σε ‘χει πάρει μακριά μου. Να πάρω φόρα και έτσι γαλήνια καθώς είμαι, να αφήσω πίσω κάθε μορφή ενοχής και κάθε φορτίο θλίψης και να πηδήξω μέσα, στην αγκαλιά ετούτης της μητέρας, να γυρίσω ξανά στην πρώιμη μορφή μου και πίσω στην δική σου αγκαλιά. Εκεί που μας περιβάλει ετούτο το καταγάλανο ιριδίζον στοιχείο της θείας μήτρας. Σαν ακούω την φωνή σου, να με καλείς, σκέφτομαι όλα ετούτα τα χρόνια, που περνούσαν χωρίς εσένα. Χωρίς την εικόνα της μορφής, που περιλούζεται κάτω από εκατομμύρια δροσοσταλίδες απάνω στο λείο δέρμα σου.

Σε ποθώ βαθιά, όπως ο φυλακισμένος την πρώτη ακτίδα φωτός έξω από το κελί του. Καρτερώ να νιώσω τα το βλέμμα σου, απάνω στο κορμί μου, να καίει την ψυχή μου. Έτσι, ετούτο το γαλάζιο χρώμα του ουρανού να διαλύσει κάθε σπιθαμή ενδοιασμού μέσα μου. Να ξετρυπώσουμε και να αδράξουμε τα λεπτά και τα δεύτερα, από κάθε θρόισμα ετούτων των φύλλων του καταπράσινου τοπίου, που μας πνίγει ασφυκτικά. Μα κι εκείνο το ταξίδι, που κάνει η άμμος για να φτάσει και να σε αγγίξει παροδικά για μόλις μερικά δεύτερα γίνονται ένα με την πνοή σου. Όλα ετούτα τα πεφωτισμένα παιχνιδίσματα του γαλάζιου ουρανού αντανακλώνται απάνω στα μάτια σου.

Όλο ετούτο το γαλάζιο του κόσμου, πώς είναι δυνατόν μην να σπαταλιέται απάνω στην δική σου ματιά; Όλο ετούτο το σμαραγδένιο φως, πώς γίνεται να μην έχει γίνει κόσμημα, απάνω στα δικά σου χέρια; Πώς, όλος αυτός ο αφρός να μην δροσίζει τα δικά σου ακροδάχτυλα μια ζεστή μέρα σαν αυτήν; Θεέ μου, πώς σπαταλάς όλου του κόσμου το γαλάζιο; Το μόνο, που καρτερώ είναι να σου χαρίσω απλόχερα, ετούτο το παρθενικό γαλάζιο χρώμα όλων εκείνων των θαλασσών και των ποταμών, που έχουν μονάχα τα μάτια ενός έμπειρου ναυτικού ιδεί, για να σου προσφέρουν γαλήνη στην φουρτουνιασμένη σου καρδιά και το πονεμένο σου μυαλό, που σαν το καίει μέρα νύχτα ο ήλιος, σου παίρνει λίγο από την λάμψη. Ω, μεγάλε Θεέ μου, πώς σπαταλάς όλο ετούτο το γαλάζιο του κόσμου, απάνω όλα εκείνα τα μήκη και τα πλάτη του κόσμου, αντί να το προσφέρεις σε αυτά τα νέα κορμιά, γεμάτα έρωτα και ορμή;

ΖΝ.