L'espace entre les ombres.
Ένας ατελείωτος δρόμος και μπρος μου, ένα άπιαστο ηλιοβασίλεμα. Ανάμεσα στους παλμούς της καρδιάς μου και των χτύπων των βλεφάρων μου, υπάρχει μια μηδαμινή αναμονή, μερικά μόλις δέκατα του δευτερολέπτου και συντελείται μια ασυνείδητη ασυνέχεια, ένα χρονικό κενό, μεταξύ του ίδιου μου του εαυτού. Μεταξύ της νόησης μου και της θεόσταλτης εικόνας, που αντικρίζω. Αυτή η χρονική απόκλιση είναι παρόμοια με κείνη των πύρινων χρωμάτων και αναμεταξύ της λεπτής γραμμής της συντέλειας του κόσμου αλλά και της σωτηρίας του. Το αδιάληπτο χρονικό ασυμβίβαστο του εαυτού κι του εναντίον μου. Το λεγόμενο «κενό».
Η αντάμωση των δύο αυτών υλικών και παράλληλων ουράνιων σωμάτων αφορά το σύνολο και την κοσμική τους έλξη. Το κενό μεταξύ των σκιών είναι ο λόγος, που οδηγεί την υλική έννοια του χρόνου, υπό αμφισβήτηση. Ο χρόνος δεν είναι παρά μια ψευδαίσθηση των σκιών, μέχρι να επιτελεστεί η επόμενη έκρηξη στον καμβά του ουρανού, και οι πινελιές όπου διαγράφονται, δεν είναι άλλες από το σύνολο των σκιών, που δημιουργείται στο ενδιάμεσο χρονικό παρών εκείνων των ανθρώπινων υποστάσεων των εικόνων και των ιδεών.
Η ιδέα σου, φθείρεται και πεθαίνει μαζί με την αποκομμένη εικόνα μιας ξεθωριασμένης φωτογραφίας μαζί με τον άρρηκτο δεσμό της αναπόλησης εκείνων των στιγμών, που αναβιώνεις. Η αναμονή, όμως δεν καταστρέφει την χρονική επιτέλεση, την διεγείρει, την εντείνει, όπως ανασταίνεται ο καλλιτέχνης από την Έμπνευση.
Ένα μονάχα βλέμμα και το καθάριο γαλάζιο της πινελιάς σου δημιουργεί μια ολοκάθαρη χρονική αφήγηση, μέσα σε ένα παρθενικό καμβά, μαζί με ένα ζευγάρι ηλιόλουστα και πένθιμα μάτια που αντανακλούν την λαχτάρα όλου του κόσμου, δημιουργούν την αίσθηση της χρονικής συνέχειας αυτής της θείας πραγμάτωσης. Ο καλλιτέχνης ανασυντάσσεται, μέσα από το σύνολο των Ιδεών του και πεθαίνει μόλις οι ιδέες αυτές επιτελούνται. Μέσα στην συμβατικότητα του χρονικού συνειδητού, διαγράφονται, ως ιδέες και διαμορφώνονται, ως πεπερασμένες συμβατές εικόνες. Ο καλλιτέχνης επιτελεί το έργο του και μετά φθείρεται, σαν έναν ατέρμονο επαναλαμβανόμενο κύκλο της σκέψης και της αναβίωσης της στιγμής.
Ένα άτομο μοναχό, μέσα σε ένα σκοτεινό δωμάτιο μαζί με τον καπνό να λιώνει την υλική του υπόσταση και να βουλιάζει, μέσα από την ατέρμονη αναμονή της Έμπνευσης. Αυτός ο μοναχικός δρόμος, δεν οδεύει, προς την ανακάλυψη της ιδέας, αλλά προς την ανακάλυψη της αυτοπραγμάτωσης της ιδέας της χρονικής ασυμβατότητας. Έτσι, ώστε να αντιτίθεται, με το σύνολο των ατόμων και των συναισθημάτων, που περνάνε από το διάβα του. Ο καλλιτέχνης όπως και τα πύρινα χρώματα είναι απομονωμένα και χρειάζονται την συνύπαρξη των κενών ηλιοβασιλεμάτων και των ψευδαισθήσεων των εικόνων για να δημιουργήσουν να πραγματωθεί μια χρονική μικρή πυρκαγιά, μια αφορμή για να γεμίζει το χρονικό συμβατικό κενό με το διάβα των ιδεών αυτών και των μεγαλεπήβολων σχεδίων. Ο καλλιτέχνης αναζητά το ηλιοβασίλεμα και την κενότητα την συνουσία των χρωμάτων του ουρανού για να ανακαλύψει την επικείμενη θεία εικόνα του, μέχρι τότε το κενό των σκιών του καπνού θα διαδέχεται την χρονική αφήγηση της ζωής του, μέχρι να ξυπνήσει και να ανταμώσει την εικόνα του μπροστά σε ένα κενό καμβά, μπρος από μια κενή σελίδα, έτοιμη να γιομίσει από την έκρηξη και την διάλυση της χρονικής στιγμής.
Η χρονική αυτή ασυνέχεια, είναι το κενό μεταξύ των στιγμών της ανταριασμένης θάλασσας, που καρτερά, την επικείμενη αντάρα. Μέχρι το ουράνιο χρώμα του ήλιου να παραδώσει τα υνιά στην σελήνη, την σκοτεινή μούσα των πύρινων χρωμάτων και να αναδιαμορφώσουν την σκιά των του καυτού ροδαλού και του βαθύ κυανού. Ως τότε, θα καρτερώ για άλλη μια φορά εκείνη την οδυνηρή και ηδονική στιγμή του αποχαιρετισμού του ουρανού, σε κείνα τα καρτερικά ηλιοβασιλέματα, με τον ατέρμονο δρόμο να διχοτομεί το πέρας του ουρανού και να διαλύει την μορφή σου, σε άπειρα θραύσματα της στιγμής τα ηλιόφωτα μάτια σου, μέσα στον λευκό μου καμβά.
ΖΝ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου