La trilogie de la lumière.

 Le coucher du soleil.

Ένας ατελείωτος δρόμος και μπρος μου, ένα άπιαστο ηλιοβασίλεμα. Μέσα σε τούτον τον αιώνιο χειμώνα, θωρώ τα ξεθωριασμένα, μα άλλοτε πύρινα χρώματα τούτων των ισημεριών αυτού του γνώριμου ουρανού. Γιομίζουν το θαμπό γαλανό του χρώμα, με ατελείωτες πινελιές και διανθίζουν τώρα αυτό το τέμπλο, με τα γκρίζα θολά χρώματα της παλέτας του χειμωνιάτικου δειλινού. Αυτός ο ουρανός, με ετούτα τα ολοζώντανα υδατογραφήματα, όπου παιχνιδίζουν και οργιάζουν, μέσα σε τούτο το βαθύ γαλάζιο. Ωσάν τον ανεξέλεγκτο καπνό, της πύρινης ιδέας του χρυσαφένιου ηλιοβασιλέματος. Αυτά τα ανεξέλεγκτα χρώματα του φωτός προσδίδονται σε αυτόν τον ανεξάντλητο αγώνα επιβίωσης. Προσδοκούν να απαθανατιστούν επάνω σε τούτο τον καμβά και ύστερα να εξαϋλωθούν, μέσα στην γαλάζια κυριαρχία της παντοδυναμίας της υφής.

 Ο ήλιος αποζητάει να ανταμώσει με την παθιασμένα ανταριασμένη θάλασσα, για να δημιουργήσουν μαζί, ξανά εκείνο το πύρινο ηλιοβασίλεμα, που είχαν δημιουργήσει για πρώτη φορά, πριν την δημιουργία της συνείδησης, τότε που αντάμωσαν για πρώτη φορά και αποτελούσαν μια ολότητα. Τότε, που δεν είχαν χωριστεί, από το χέρι εκείνου του σκληρού δημιουργού. Επιθυμούν να ενωθούν ξανά, μέσα στην απόλυτα επαναστατική τους συνουσία, με την ευλογία των πύρινων χρωμάτων. Καθώς ο χρόνος διαχέεται, μέσα στην απόλυτη μελωδική τους ένωση, οι στιγμές ξεθωριάζουν και ξεγλιστρούν στην απόλυτη κυριαρχία των χρωμάτων. Έτσι, μια μικρή μελωδία ξεπροβάλει, και απαλύνει ξάφνου ετούτη την στιγμή του απρόσμενου αποχωρισμού.

Μια μελωδία τόσο γνώριμη, που εισβάλει και κουρνιάζει σε κάθε ψυχή, γίνεται μάρτυρας ετούτης της θείας συνουσίας. Η ένωση αυτή διαρκεί, μόλις μερικούς χτύπους ενός λιωμένου ρολογιού, αλλά για το φως φαντάζει αιώνες. Αυτός ο κόσμος δεν φαίνεται να βλέπει την θεία ένωση, για αυτό υποτίμησε το δώρο της γέννησης του φωτός. Ο κόσμος αμπαρώθηκε μέσα στα θολά κουτιά του και λησμόνησε την σημασία της δημιουργίας του δειλινού. Με τις σκέψεις αυτές, μετουσιώνομαι σε μια ξεχασμένη παλλακίδα, που προσμένει να αγγίξει με τα γυμνά της χέρια το άπιαστο χρυσαφένιο ταξίδι του φωτός. Αυτός, ο ατέρμονος ουρανός είναι το ανεξάντλητο ταξίδι, που διασχίζει το βλέμμα μου, μέχρι να ανταμώσει με το δικό σου.

Μέσα σε τούτα, τα κενά ηλιοβασιλέματα, καρτερώ να ιδώ την μορφή σου. Αυτό το μικρό αποτύπωμα, απάνω σε μισογκρεμισμένους τοίχους, ανάμεσα σε μυστικές ρωγμές και μέσα από κλειδαμπαρωμένα παράθυρα και ολόγυρα στις αιώνιες ορδές των δρόμων. Αναζητώ, την θαλπωρή της ματιάς σου. Ετούτο το παιχνίδι του μυαλού, διαρκεί, όσο η συνουσία των ουράνιων χρωμάτων. Οι σκέψεις μου συνοδεύονται, από τις μελωδίες ενός βαθιά ερωτικού σαξοφώνου, σε συνδυασμό με την βαριά σου αναπνοή και την απόλυτη σιωπή της καρδιάς μου. Έτσι, ανταμώνουν όλοι ετούτοι οι ήχοι με την κομμένη σου ανάσα. Αναμνήσεις μιας ξάστερης νυχτιάς και προσευχές από μια άλλη εποχή. Ένα επίγειο ψυχεδελικό ταξίδι, με μόνη συνοδεία πολύχρωμα φώτα μιας ξεθωριασμένης πόλης, μέσα από την αντανάκλαση ενός μισόκλειστου παραθύρου. Ιστορίες ξεχασμένες, μα ολοζώντανες για τα πεφωτισμένα παιδιά. Το χαροκαμένο ροζέ του ουρανού διαθλάται, μέσα στο μισόκλειστο παράθυρο και ποτίζει το πρόσωπο σου με το χρώμα της θείας ηδονής. Ετούτο το ηλιοκαμένο ροζέ του ουρανού, είναι ποτέ δυνατόν να λιώνει έτσι, μέσα στο γαλάζιο χρώμα του ατελείωτου λαβύρινθου των ματιών σου;

 

ΖΝ.