Χαμένα χρόνια.

Θέλω να γράψω μα διστάζω, γιατί θα είναι πάλι για εσένα. Για ακόμα μια φορά θα είναι για εσένα αυτό το κείμενο. Σήμερα δεν θα κοιτάξω, πως να εμπλουτίσω την μορφή του κειμένου με περιγραφές, σήμερα θα είναι λιτό, οι λέξεις μου θα είναι τα πραγματικά μου συναισθήματα.
Λέξεις: άκαμπτες χωρίς νόημα για τους άλλους παρά μόνο για εμένα.
Θέλω να σου φιλάω τα χέρια και να σου λέω για την μέρα μου.
Διαβάζεις τα κείμενα μου και δεν τα καταλαβαίνεις.
Διαβάζεις και μου λες, πως φοβάσαι, πως θα φύγω. Σε έψαχνα τόσα χρόνια.
Χρόνια.
Χρόνια.
Χρόνια.
Χρόνια έψαχνα την μορφή σου μέσα μου, την αλήθεια, που έχεις ακόμα ψάχνω να την εκφράσω, ακόμα ψάχνω μέσα μου να σου πω την αλήθεια.
Αλήθεια.
Αλήθεια.
Αλήθεια.
Αλήθεια, μέσα μου, μέσα σου, μέσα μας, να σου πω, πως σε χρειάζομαι, χρειάζομαι έναν λόγο να θέλω να γίνω καλύτερη, να γίνω ξανά εγώ. Ψάχνω να σου δείξω όλα αυτά που δεν σου είπα, που τα μάτια μου σου είπαν, ψάχνω τις λέξεις, τις λέξεις να σου εκφράσω, τώρα από ποτέ την: ειλικρίνεια, την ανιδιοτέλεια, το πάθος, την λαγνεία, τον ερωτισμό, την απερίσπαστη προσοχή, τον φόβο, το μίσος, το απερίγραπτο αυτό συναίσθημα που το αποκαλώ: έρωτα.
Δεν είναι ψέμα, δεν είναι απλά δύσκολο να το αποτυπώσω με λέξεις. Καπνίζω και πίνω μέσα στην νύχτα και την μέρα, περιμένω να έρθεις, να ακούσω τον ήχο των βημάτων σου και το χτύπημα της πόρτας στις τέσσερις το ξημέρωμα, να αγγίζω με τα χείλη κάθε σπιθαμή σου. Σου μιλάω μέσω των λέξεων μου για την χειρότερη πλευρά μου και προσπαθώ με μανία να στην κρύψω για να μην φύγεις.
Φεύγεις. Δεν είμαι έτοιμη για να φύγεις, δεν είμαι έτοιμη.
Δεν είμαι έτοιμη να ξεχάσω ότι νιώθω.
Δεν είμαι έτοιμη να κόψω τους δεσμούς μαζί σου.
Δεν είμαι έτοιμη να μην σε ξανά κοιτάξω,
Δεν είμαι.
Δεν είμαι.
Δεν είμαι.
Δεν είμαι έτοιμη να αφήσω την ψευδαίσθηση, να χαθεί με το πέρας του χρόνου.
Δεν είμαι έτοιμη να σταματήσω να κάνουμε έρωτα αργά την νύχτα, δεν είμαι έτοιμη όχι.
Δεν ξέρω αν πρέπει να γίνω έτοιμη αλλά ξέρω πως το σώμα μου δεν είναι.
Δεν θέλω να με αγγίζει άλλος εκτός από εσένα.
Εσύ και οι λέξεις βγάζετε νοήματα που κρύβονται πίσω από αυτές, και οι σιωπές σου αυτές είναι που φοβάμαι περισσότερο, τις σιωπές.
Τις σιωπές.
Τις σιωπές.
Τις σιωπές.
Τις σιωπές, τις δικές σου τις σιωπές, που κρύβουν, ότι οι λέξεις μου δεν μπορούν να εκφράσουν.
Τις σιωπές φοβάμαι, τις σιωπές, που σε απομονώνουν από εμένα.
Μιλάω πολύ για να καλύψω τις σιωπές σου, τις σιωπές και τα βογγητά σου, τα συναισθήματα μου τα κρύβω, για να μην τρομάξεις, δεν θέλω να τρομάξεις μόνο να δεις , να με δεις, να μην με φοβηθείς.
Δεν είναι καλό αυτό που γράφω.
Δεν είναι.
Δεν είναι.
Δεν είναι.
Δεν είναι καλό αυτό που γράφω.
Να το σβήσω.
Να το σβήσω.
Να το σβήσω.
Δεν είμαι έτοιμη να φύγω, δεν είμαι έτοιμη να νιώσω ασφάλεια, δεν είμαι έτοιμη να νιώσω, πως σε χάνω.
Οι λέξεις: φλυαρώ συνέχεια ακόμα και μέσα μου επικρατεί ένα χάος από μουτζούρες και εικόνες, τα χείλη σου , τα στήθη σου, το σώμα σου , τα μάτια σου, επικρατεί ένας χάος.
Το σώμα μου.
Το σώμα μου.
Το σώμα μου.
Το σώμα μου είναι βρώμικο, δεν θες εμένα ή το σώμα μου;
Δεν κοιτάς εμένα ή το σώμα μου;
Το σώμα μου, οι πληγές μου, οι πληγές μου γεμίζουν αίμα, τα τραύματα μου ανοίγουν, και ξεχειλίζουν αίμα, τα πλένω. Δεν φεύγει.
Δεν φεύγει.
Δεν φεύγει.
Δεν φεύγει.
Το σώμα είναι γεμάτο πληγές ,αίμα και βρωμιά. Σκίζω την σάρκα μου με τα νύχια μου να ανοίξω κι άλλο τις πληγές.
Κενό
Κενό
Κενό .
Νιώθω κενό, κενό μέσα μου , επισημαίνεις το κενό μέσα μου.
Στο κενό μου ζούσες.
Όμως οι λέξεις μου δεν ήταν κενές. Ένιωσα, ένιωσα, ένιωσα το άγγιγμα σου, το πάθος σου, ένιωσα τον πόθο σου, εσύ τα ένιωσες;
Εσύ;
Εσύ;
Εσύ;
Τα ένιωσες; Πες μου έχω ανάγκη να σε ακούσω να το λες. Να βγαίνουν οι λέξεις από τα χείλη σου και τα χείλη σου να ενώνονται με τα δικά μου. Η ανάσα μου να γίνεται και δική σου, θέλω να μου κάνεις έρωτα μέχρι το ξημέρωμα και να ακούω την ανάσα σου, όταν καπνίζεις. Να νιώθω το βάρος σου επάνω στο κορμί μου, να νιώθω το δέρμα σου, να φιλάω τα χέρια σου, τα χείλη σου, τα στήθη σου.
Να νιώσω.
Να νιώσω.
Να νιώσω.
Να νιώσω, οτιδήποτε, έχω ανάγκη να νιώσω τις ανάγκες σου, να ακούσω το όνομα μου να βγαίνει από τα χείλη σου.
Έχω εμμονή όταν έρχομαι σε οργασμό, να λέω το όνομα σου, να βλέπω το κορμί σου πάνω στο δικό μου, να νιώσω να με κοιτάς και να τρέχει ο ιδρώτας σου και να καλύπτει την γύμνια μου.
Την γύμνια μου.
Την γύμνια μου.
Την γύμνια μου.
Κάλυψε την γύμνια μου, με το άρωμα σου, με τα σωματικά υγρά σου, να γεμίζουν τα σεντόνια μου, τα ρούχα μου, τα χείλη μου, το σώμα μου. Γέμισε ένα κομμάτι του εαυτού μου.
Γέμισε.
Γέμισε.
Γέμισε.
Μην φύγεις, το κείμενο δεν είναι καλό αλλά μπορώ να γράψω άλλο.
Άλλο.
Άλλο.
Άλλο.
Άλλο για χάρη σου, οι λέξεις μου είναι για εσένα, μην φύγεις, ξεχνάω την φωνή σου. Ξεχνάω το γέλιο σου, μην φεύγεις δεν πρόλαβα να σε νιώσω μια τελευταία φορά μέσα σε σεντόνια μου, δεν πρόλαβα να σε αντικρίσω ένα ακόμα δειλινό μέσα στις σκιές του ουρανού, δεν πρόλαβα να σε ακούσω να γελάς για άλλη μια φορά, να σε κάνω να γελάσεις. Δεν σε έχω ακούσει να κλαις, δεν σε έχω κάνει το μέλλον μου παρόν μαζί σου, μην φεύγεις…
Ξεχνάω.
Ξεχνάω.
Ξεχνάω.
Μην με αφήσεις να ξεχάσω. Μην με αφήσεις να ξεχάσω εσένα και τις στιγμές μας.
Τις στιγμές.
Τις στιγμές.
Τις στιγμές.
Τις στιγμές μας, τις ευχάριστες, τις δυσάρεστες, όλες. Θέλω να σε ακούω να φωνάζεις το όνομα μου, να τρομάζω και να μαζεύομαι, να δίνεις νέες πτυχές στην ζωή μου, να με κάνεις ότι ήμουν πριν με σπάσουν.
Σπάω.
Σπάω.
Σπάω.
Μην με αφήσεις να σπάσω κι άλλο.
Μην φεύγεις, δεν είμαι έτοιμη.

ΖΝ.