J'espère que les murs ne parlent pas

 

Είναι ξημερώματα Σαββάτου και το φλογερό φεγγάρι κάνει την παρουσία του στον ουρανού, κάπου πίσω από κάτι χαλάσματα. Οι σκέψεις είναι θολές και αναμεμιγμένες με ποτά και ο καπνός από το τσιγάρο μας ενώνει μέσα από τις σιωπές.

Οι σιωπές δεν είναι πια εκκωφαντικές, μα ήρεμες, γαλήνιες. Το τσιγάρο σβήνει κι ανάβει ξανά το επόμενο. Την σιωπή την διακόπτει το σπίρτο από την τσέπη σου και με μια κίνηση έβαλες φωτιά στο φεγγάρι, που υψωνόταν μέσα στον κατάμαυρο ουρανό. Κανένα αστέρι δεν φωτοβολούσε μονάχα οι ματιές μας, εκεί για να σφραγίσει τις σκέψεις μας .

Κάναμε μια ολόκληρη συζήτηση μόνο με τις αναπνοές μας και το αλκοόλ που γλιστρούσε απαλά μέσα στις φλέβες μας. Όλα ήταν τόσο αρμονικά οι δείκτες του ρολογιού δεν σταμάτησαν, μονάχα αυξανόταν η ταχύτητα και η αδρεναλίνη μέσα μας. Όσο περισσότερο τρέχαμε τα δάκρυα μου με έκαιγαν, αλλά δεν ήθελα να σταματήσουν. Δεν αντέχω να ζω μέσα σε τοίχους που με κρατούν φυλακισμένη.

Δεν διαπραγματεύομαι την ευτυχία μου άλλο πια. Βγαίνω έξω με τα κλειδιά του αυτοκινήτου, εκείνου του παλιού σαράβαλου, που με πάει σε μέρη μοναδικά με θέα και γαλήνη αφήνοντας πίσω κάθε λογής φυλακή. Οδηγώ μέσα στις σιωπές της πόλης. Εκεί που όλοι κοιμούνται εγώ σπάω τα κοντέρ και νιώθω τον παλμό της καρδιάς μου, να με αφήνει πατώντας το γκάζι και ταξιδεύω μέσα στο μυαλό μου. Οι σκέψεις μου χάνονται μαζί με την άκαυτη βενζίνη απάνω στην άσφαλτο που διανύω μοναχή.

Κοιτώντας το φανάρι που σαν ανάβει σε βλέπω δίπλα μου με την μηχανή και ταξιδεύουμε αφήνοντας τα πάντα πίσω μας, μονάχα μια αυτήν την κόντρα. Μετά γυρνάμε πίσω…

Και ίσως μια μέρα συναντηθούμε ξανά σε κάποιο φανάρι, τότε οι τοίχοι δεν θα κρατάνε τα μυστικά μας, τότε που ο ένας θα περιμένει τον άλλον σε κάποια μεγάλη πλατεία με φώτα και μουσική να παίζει εκκωφαντικά. Τότε που οι τοίχοι να δεν θα κρατάνε τα μυστικά μας. Τότε που δεν θα μας ενώνει μονάχα το τραύμα.

Εις το επανιδείν.

ΖΝ