La trilogie de la lumière.

 Le lever du soleil.

Ένας ατελείωτος δρόμος και μπρος μου, ένα άπιαστο ηλιοβασίλεμα. Ένα ηλιοβασίλεμα έτοιμο να εξαϋλωθεί, να λιώσει. Να γίνει ένα με το ανταριασμένο νερό και τα απομακρυσμένα γαλαζωπά βουνά, που το υπερκαλύπτουν, από την οπτική μου επαφή με αυτόν τον ατέρμονο δρόμο. Ο δρόμος, αυτός χαράζει με τόση βιαιότητα το έδαφος, που κάθε χιλιόμετρο, που περνάει θωρώ, πως η Φύση διαλύεται και σπαράζει για χάρη ενός προορισμού, ενός άπιαστου σκοπού, ενός κενού ηλιοβασιλέματος. Ο ήλιος, όντας κοντά στο τέλος του, υπερκαλύπτει κάθε παραβολή μέσα στον πύρινο καμβά του, διασπάει τα χρονικά όρια της κοσμικής στιγμής και συνθλίβει, κάθε πιθανή λεπτή ρωγμή χρώματος τη στιγμή, που αποχαιρετάει τα μισόκλειστα μου μάτια και διανύει τη στιγμή απόλυτης γαλήνης, ετούτη δω η στιγμή είναι και ένας μικρός θάνατος.

Κάθε μέρα, αυτό το επουράνιο σώμα, πεθαίνει μέσα στα μάτια μας, για να γεννηθεί μέσα σε πιο καθάρια μάτια, σε πιο ειδυλλιακά, όπως αυτά που θωρούν τώρα δα, τα δικά μου. Κάθε στιγμή του ηλιοβασιλέματος είναι κι μια μικρή επανάσταση της ιδέας της ζωής. Αυτή η στιγμή αντιστοιχεί και σε έναν μικρόν θάνατον, μια μικρή ανακοπή, μια ανάπαυλα, μια αναμονή, γιομάτη με κάθε λογής πόνο και μεταμέλεια, αυτό είναι και το τίμημα του ανθρώπου να ζει, ετούτη δα την στιγμή του ηλιοβασιλέματος. Να πως κι αυτός γίνεται ένας σιωπηρός συνένοχος σε αυτήν τη βουτιά, την δολοφονία, ετούτης της στιγμής, συνένοχος μα και εκτελεστής. Δυο έννοιες άρρηκτα συνδεδεμένες και απομακρυσμένες από τα μάτια των καλλιτεχνών.

Εκείνοι που με την Θεία Έμπνευση της στιγμής αναγεννούν λίγο απ’ αυτό το μαραζωμένο φως, του επουράνιου ετούτου σώματος, φυλακίζοντας το μέσα σε στιγμές, μέσα σε απαρχαιωμένες φωτογραφίες και ξεσκισμένα καβαλέτα απάνω από απαρχαιωμένες υπογραφές, αναμνήσεις μια άλλης ζωής, ολότελα ξένης, από τον «Παντοδύναμο Δημιουργό», αυτού εδώ του μικρόκοσμου του μυαλού τους. Εκείνοι, που δημιούργησαν την επίπλαστη έννοια του φυλακισμένου χρώματος του ουρανού είναι και εκείνα τα άλλοτε πονόψυχα πεφωτισμένα παιδιά του σκοτεινού διαμερίσματος, της διπλανής πόρτας. Εκείνοι είναι οι θηριοδαμαστές του φωτός, που αθέτησαν την υπόσχεση τους να το λευτερώσουν για τρέξει μέσα στα νέα μυαλά και να ιδωθεί από νέα μάτια, εκείνοι οι σκληροί δημιουργοί της επίπλαστης πραγματικότητας μοιάζουν ξένοι μπρος του.

Το ηλιοβασίλεμα είναι μια άπιαστη ιδέα, ένα ερωτηματικό μέσα στην ολότελα γιομάτη περιγραφή της ρημαγμένης εικόνας τους. Ένα ηλιοβασίλεμα πεθαίνει τη στιγμή, που οι πρώτες πύρινες ακτίνες αγγίξουν τα θολά σου μάτια, μόλις αγγίξουν το ισχνό σου προσωπείο, εκεί για μερικά μόλις δεύτερα το ραγίζουν ολότελα. Έτσι ενσαρκώνουν δίνοντας ξανά πνοή σε κείνο σκοτεινό δωμάτιο, που κρύβεις βαθιά μέσα στις αναμνήσεις σου. Εκείνο με την απόλυτη σιωπή, εκείνο το λευκό δωμάτιο, που ελπίζεις να ανοίξει ξανά η πόρτα για να εισχωρήσεις με έντονο δισταγμό, αλλά και με καθάρια πνοή, το δωμάτιο της Θείας Έμπνευσης, που τόσο καρτεράς να ιδείς.

Το φως καρτερά να γεννηθεί τώρα σε ξένα μάτια, μέσα σε ένα ολότελα ξένο δωμάτιο, μέσα σε σκιές και φωνές κάποιου άλλου, εσύ όμως, δεν το αφήνεις να αποδράσει. Το κρατάς με τα ρημαγμένα σου χέρια, γιατί είναι και το μόνο, που σου έχει απομείνει από εκείνο το σκοτεινό δωμάτιο. Η στιγμή έχει φτάσει, ανοίγεις τα μάτια σου και ακούς ξανά εκείνο ξεχασμένο σαξόφωνο, την εισαγωγή εκείνου του κομματιού και ακούς τις βαριές ανάσες σου, η καρδιά σου σφυρηλατεί το στέρνο σου και κοιτάξεις ξανά από κείνο το μισάνοιχτο παράθυρο εκείνη την ξένη γυναίκα, που περνούσε τυχαία από κάτω. Το κοιτάς που αγκομαχάει να βγει έξω, να ενωθεί με τις πύρινες ακτίνες του ήλιου, μέσα σε τούτη την πύρινη δύση του ηλίου, το κοιτάς να χάνεται μαζί με τα υπόλοιπα του συναφιού του, και εισέρχεσαι στο σκοτάδι, αργά και σταθερά, μέχρι το επόμενο φως της έμπνευσης να φωτίσει τα θολά σου μάτια, εσύ ενώνεσαι με το αποκομμένο σου εαυτό, το λεγόμενο εγώ και έτσι βρίσκομαι ξανά να ακολουθώ ένα ατελείωτο δρόμο μπρος μου και ένα άπιαστο ηλιοβασίλεμα στο διάβα μου.

ΖΝ