Les trois couleurs sentiments.

Volume II.

Couleur:Gris.

Εγώ περιγράφω, εσύ ζεις και ανάμεσα μας, μια κενή σελίδα. Αδειάζω μέσα της, κάθε πτυχή του εαυτού μου, μα ακόμη η σελίδα παραμένει κενή. Στέκεται εκεί, σαν θεόρατο τείχος, από εκατομμύρια λευκά χαρτιά, άδειο και αναμένει την επόμενη μου λέξη, που θα σβηστεί για άλλη μια φορά, για να γραφτεί επάνω του, για να επανέλθει, σε αυτό το λευκό χρώμα. Με τον καιρό, αυτό το λευκό χάνει την αίγλη του, μεταμορφώνεται σε ένα θαμπό γκρίζο, που εμποτίζεται με την σειρά του με τις εικονοποιημένες μου ενοχές. Έτσι, με τα χρόνια αυτό το λευκό μεταμορφώνεται σε ένα γκρίζο φθαρμένο τείχος, που μόνη του προσμονή ήταν να γεμίσει, να διανθιστεί. Αυτό το τείχος είναι φθαρμένο, και οι σελίδες του έχουν σκίσει πια. Αιωρούνται στο απόλυτο κενό, περιμένοντας από κάποιον να έλθει να τις γεμίσει.

Μα κανείς δεν καταφθάνει. Οι περιγραφές μου φθείρονται και χάνονται στην χρονική ασυνέχεια των αμέτρητων συλλογισμών μου. Ό,τι γράφω καταστρέφεται. Ό,τι γράφω φθείρεται, μέσα στη συντέλεια μιας κατάλευκης σελίδας. Ό,τι κι αν δημιουργώ εξαϋλώνεται. Τα γυμνά κορμιά, που στροβιλίζονται μέσα από τις κατεστραμμένες και λιπόθυμες λέξεις μου, γεννιούνται, ζουν και πεθαίνουν με το σβήσιμο κάθε λέξης, που συλλαμβάνω ή καταγράφω.

Τα κορμιά αυτά με το πέρασμα του χρόνου παίρνουν ποικίλες μορφές, μετουσιώνονται, όμως πάντα στην πρωταρχική εικόνα, σε αυτή της μούσας ντυμένη με τον ήλιο στα μαλλιά της, να φέρει απάνω της ένα πλήθος από ποικίλα στολίδια, λέξεις και εικόνες. Και καθισμένος δίπλα της ο καλλιτέχνης, να την υπηρετεί, μέσα στο χρονικό επέκεινα της ιστορίας. Η εικόνα μου αυτή, είναι διανθισμένη με την ενοχή.

Η εικόνα μου, έτσι ενοχική καθώς είναι, αποτελεί μια περιγραφή βγαλμένη από την ζωή και τον θάνατο ολόκληρου του κόσμου. Βλέπω το είδωλο μου, μέσα από τα μάτια σου και αναρωτιέμαι, τι είναι αυτό, που σε κάνει να κοιτάς. Η παντοδυναμία αυτού του ενοχικού γκρίζου προέρχεται από ένα κηλιδωμένο λευκό, που αναμείχθηκε με το μπασταρδεμένο μαύρο. Αυτά μαζί δημιουργούν μια ασάφεια, μια ασυνέχεια, που με εγκλωβίζει στην ενοχή, που κανείς δεν μπορεί να ιδεί, μέσα σε αυτήν τη πρωταρχική εικόνα της Τέχνης.

Ακολουθώ τον καπνό και τρέφομαι από τα αποκαΐδια της ζωής μου. Μόνος μου σκοπός, να ξεφύγω από αυτήν την μετριότητα του γκρίζου ειδώλου. Αυτό το απόλυτο γκρίζο χρώμα με φθείρει, σε ένα χρονικό παρόν, και ταυτόχρονα σε ένα χρονικό αύριο, που δεν μπορώ να ιδώ, σαν μια πλευρά του εαυτού μου να τυφλώθηκε, από την θλίψη.

Μια θλίψη, που δεν μπορεί να εξαϋλωθεί. Αυτό το εικονικό δίπολο μεταξύ του εαυτού μου και του εαυτού σου, είναι και ο μόνος λόγος, που συνεχίζω να γράφω με αυτό το γκρίζο χρώμα, ώστε να μπορέσω κάποια στιγμή να το δαμάσω, για να καταφέρω να ιδώ μέσα από τα μάτια σου, ακόμη κι για αυτό τον έναν χτύπο της καρδιάς σου και να καταλάβω, γιατί συνεχίζεις, και με κοιτάς μέσα από τα μάτια σου, που λάμπουν σαν στολίδια στο βαθύ μπλε του ουρανού.

 

ΖΝ