Πίσω από το βαθύ μπλε.

Τα συναισθήματα μου είναι ανάμεικτα, γεμίζουν ολόκληρους ωκεανούς με χρώματα βγαλμένα από τις ωραιότερες συνθήκες που μπορείς να φανταστείς.
Σκέψου, το βαθύ μπλε του ουρανού, ένα μπλε που λαξεύτηκε αιώνες και αιωρήθηκε μέσα από τις πιο αντίξοες συνθήκες που ο ανθρώπινος νους και η φύση μπορεί να φανταστεί. Τώρα σκέψου τις λεπτές διαχωριστικές γραμμές που τον διαμελίζουν σε άπειρα θραύσματα  και μετά πολλαπλασίασε τα με το πάθος, που έχει ένας επιδέξιος ζωγράφος για να αποδώσει το κατακόκκινο αίμα που πηγάζει από την πληγή ενός σώματος, ενώ ακόμα δεν έχει ξεψυχήσει. Βλέπεις την σάρκα να σπαρταράει μέσα στις αποχρώσεις της, αυτόν το μπορντό ωκεανό από αίμα να ξεχύνεται μέσα από τον πίνακα. Σε κυριεύει. Τα χέρια σου γεμίζουν με κατακόκκινο αίμα αλλά μην φοβάσαι, είναι μονό μια εικόνα, μην σε τρομάξει η ζωντάνια της, είναι απλά μια όμορφη ψευδαίσθηση για εσένα.
Σκέψου, τώρα το πιο λεπτεπίλεπτο κορμί που λαξεύτηκε ποτέ από τον καλύτερο γλύπτη μέσα στην ιστορία του ανθρώπινου είδους και θαύμασε την λεπτομέρεια που δίνει ο καλλιτέχνης στην κίνηση του σώματος και την αγάπη, τον κόπο, και την αλήθεια που επιδιώκει το ego του να επικοινωνήσει μέσα από την ακινησία του υλικού. Εκείνος όχι μόνο δαμάζει το υλικό μα δημιουργεί, όχι απλά για να αποδώσει την κίνηση αλλά το αποτέλεσμα σου προσδίδει τέτοιο δέος το οποίο είναι απερίγραπτο κι εσύ το θαυμάζεις και αποδέχεσαι το πάθος του. Θα αγαπούσε πολύ την δουλειά του, σκέφτεσαι, και είναι αλήθεια.
Τα συναισθήματα μου είναι λέξεις ακατάληπτες που βγαίνουν αβίαστα μέσα από το στόμα ενός τρελού, αλλά μπορούν να μπολιάσουν και μέσα στις πιο απόκρυφες σκέψεις ενός ψυχαναλυτή, που κάθε μέρα αντιμετωπίζει τον μεγαλύτερο φόβο του. Όταν αποχωρεί και ο τελευταίος πελάτης, βλέπει τον εαυτό του, μέσα στο σκοτεινό αυτό δωμάτιο που το μόνο που του έχει απομείνει είναι να αποδεχτεί πως μέσω των άλλων διεισδύει και ζει τις ζωές τους, καθώς ο ίδιος φοβάται να αντιμετωπίσει τους φόβους του, εκείνη την στιγμή η συχνότητα των λέξεων μου εισβάλουν και διαπερνούν το κορμί του σαν χιλιάδες ηλεκτροφόρα καλώδια, εκείνος γίνεται ο συνεργός στην αποκάλυψη της αλήθειας μου, της δικής μου προσωπικής αλήθειας.
Τα συναισθήματα μου δεν έχουν πρόσημο, μπορούν να διαστρεβλωθούν και να παρερμηνευτούν, να γίνουν όπλο για να γονατίσουν και τους πιο επίδοξους, αλλά μπορούν να γίνουν και τα πιο καθαρά και διαφανή νερά ώστε εσύ να μπορείς να δεις στην ολότητα σου το είδωλο σου, μέσα από τα δικά μου μάτια. Παρατήρησε τον εαυτό σου και πες μου τι βλέπεις. Μην δώσεις σημασία σε εμένα ούτε μια στιγμή, απλά ανέπνευσε και δες.
Όταν τα δεις θα καταλάβεις. Είμαι εδώ, πάντα θα είμαι εδώ, μην οπλίζεις το χέρι σου πολεμιστή, μην με σκοτώσεις! Εσύ, επίδοξε εαυτέ μου  που σε κρύβω πολύ καλά από τα μάτια του κόσμου κοίτα τι έχεις καταφέρει μέσα σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα. Γύρνα το βλέμμα σου και αντίκρισε με στα μάτια. Κοίτα με καλά, μην κρυφτείς αυτήν την φορά, απλά επεξεργάσου την εικόνα που αντικρίζεις, είναι όλα μια εικόνα που δημιουργούμε για εσένα σωστά; Ήρθε η ώρα, λοιπόν, να σου ακυρώσω άλλη μια σταθερά που έχεις χτίσει με τόσο κόπο και αίμα. Ο κάθε λίθος που έχεις προσθέσει με την πάροδο των χρόνων πλέον καταρρέει, τα τείχη του εαυτού σου πλέον κάηκαν, συθέμελα. Μπορείς να κοιτάξεις με τρόμο, αυτό που ξεδιπλώνεται μπροστά σου ή μπορείς να κρυφτείς και να ξαναχτίσεις. Προσπάθησε για άλλη μια φορά να δαμάσεις τον ωκεανό και τα χρώματα που κρύβεις. Να τα αποχρωματιστείς μέσα σε αυτό το χάος των χρωμάτων σου. Μπορείς όμως να διακρίνεις ,αλήθεια, πώς υπάρχει μέσα σου ο φόβος, ο οποίος σε αφοπλίζει, κάθε φορά που αντικρίζεις ένα εμπόδιο. Ναι, κρύψου μην σε φθείρουν.
Εσύ, επίδοξη αμαζόνα μην ακονίζεις τα μαχαίρια σου, είμαι άοπλη, μην με τραυματίσεις. Μην πάρεις μέσα από την βαλλίστρα σου τα βέλη να με τραυματίσεις. Σε αγγίζω με τα κατεστραμμένα χέρια μου το λείο σου δέρμα, σε λερώνω, ακουμπάω τα αφυδατωμένα μου χείλη επάνω στα δικά σου. Σου κατεβάζω το οπλισμένο σου χέρι και σου προσφέρω τα ασυγκράτητα συναισθήματα μου, μην τα βλάψεις με τα καμένα μου χέρια σου δίνω ότι πολυτιμότερο έχω, μην τα διαμελίσεις κοίτα τα, ξέρω ότι πονάς και εσύ. Το μόνο που θέλω είναι να με κοιτάξεις στα μάτια και να δεις πως νιώθω για εσένα. Η μάχη ακυρώνεται. Οπλίζεις το χέρι μου, όχι με τόξα και βέλη αλλά με δύναμη να συνεχίσω να παλεύω.
Εσύ, επίδοξη πατρική και μητρική φιγούρα κοίταξέ με, μέσα σε όλη αυτή την αποχρωμάτιση και τον αλληλοσπαραγμό σας, επιδιώκω να με αγαπήσετε, μην αποστρέφεστε το δημιούργημα σας, αγκαλιάστε τις ατέλειες μου και δώστε μου το ευσπλαχνικό σας χέρι μέσα στα δεινά του εμφύλιού σας, αντικρίστε με. Θέλω να τελειώσει ο πόλεμος, κουράστηκα να σας αποδεικνύω πως αξίζω το βλέμμα σας, κοιτάξτε με, σας προκαλώ να με αντικρίσετε δεν θα σας πολεμήσω, δεν θα σας πληγώσω, αν με αφήνετε μόνο να επουλώσω τις πληγές σας και να σας απαλλάξω από τα πάθη σας θέλω. Το μόνο που ζητάω είναι να με κοιτάξετε στα μάτια και να δείτε τι έχετε να ξεχάσει πίσω σας. Η έκβαση της μάχης είναι αβέβαιη.
 Η μεγαλύτερη μάχη δεν έχει δοθεί ακόμη. Η μάχη με τον ωκεανό δεν έχει τελειώσει, αλλά πλέον με σιγουριά μπορώ να γυρίσω και να με αντικρίσω μέσα στον καθρέπτη, όλα αυτά που κρύβω και όλα αυτά που φοβάμαι είναι εκεί, αλλά πρέπει εσύ δυναμικό ego να με εμπιστευτείς. Είμαι εδώ, γιατί κάθε φορά θα είμαι εδώ, δεν μπορείς να με αποφύγεις. Χάνεσαι μέσα στους άλλους, κρύβεσαι αλλά εγώ πάντα σε βλέπω γιατί πάντα μπορώ να με διακρίνω μέσα στο πλήθος, γιατί οφείλω να με αγγίζω μέσα στην νύχτα και να γίνομαι η αγκαλιά που στερήθηκα, γιατί πλέον το μικρό αυτό παιδί που κρύβω με χρειάζεται.
Τα συναισθήματα μου, είναι ένας ωκεανός και δεν θα αρνηθώ να κολυμπήσω μέσα τους, τα αφήνω ελεύθερα, λοιπόν, να με παρασύρουν, να με ταξιδέψουν εκεί που κανένας άλλος δεν μπορεί να με πάει παρά μόνο ο εαυτός μου.

ZN